Historia rasy Nova Scotia Duck Tolling Retriever sięga początku XIX wieku i ma swoje korzenie w południowo-zachodniej części kanadyjskiej prowincji Nowa Szkocja, w rejonie Little River. Pierwotnym celem jej powstania było stworzenie psa zdolnego do wabienia i aportowania ptactwa wodnego. Legenda głosi, że psy te naśladowały zachowanie i wygląd lisów, których ruda sierść i energiczne, skaczące ruchy wzdłuż brzegu rzeki lub jeziora intrygowały kaczki. Zaciekawione ptaki podpływały bliżej, w zasięg strzału myśliwego, a po ustrzeleniu, Toller z zapałem aportował je z wody lub lądu. Nazwa "Toller" pochodzi od średnioangielskiego słowa "tollen", oznaczającego "wabić" lub "przywoływać". Choć dokładne początki rasy nie są w pełni udokumentowane, uważa się, że do jej powstania przyczyniły się rude psy przywiezione przez Europejczyków, które następnie krzyżowano z lokalnymi retrieverami i spanielami. Wśród możliwych przodków wymienia się także nieistniejącego już St. John"s Water Dog oraz holenderskiego Kooikerhondje, psa o podobnej metodzie pracy. Kanadyjski Związek Kynologiczny zarejestrował rasę w 1945 roku, natomiast American Kennel Club uznał ją w 2003 roku. Toller jest dziś oficjalną rasą prowincji Nowa Szkocja.

Tollery to psy o wyjątkowo inteligentnym, wesołym i uczuciowym usposobieniu, silnie przywiązujące się do swojej rodziny. Są to niezwykle energiczne i wytrzymałe psy, które uwielbiają pracę, szczególnie tę związaną z aportowaniem, zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Ich wrodzona potrzeba aportowania i zamiłowanie do zabawy są kluczowe dla ich szczęścia. Choć są otwarte i przyjazne wobec członków rodziny, mogą zachowywać pewien dystans w stosunku do obcych, co jednak ustępuje przy odpowiedniej socjalizacji. Z uwagi na swoją inteligencję, bywają uparte, ale generalnie są łatwe w układaniu, pod warunkiem, że szkolenie jest prowadzone w sposób pozytywny i urozmaicony.

Nova Scotia Duck Tolling Retrievery są generalnie uważane za rasę zdrową, często zachowującą aktywność do późnej starości. Niemniej jednak, jak każda rasa, są predysponowane do pewnych problemów zdrowotnych. Do najczęściej występujących schorzeń należą dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, a także choroby oczu, takie jak postępujący zanik siatkówki (PRA) i anomalia oczu collie (CEA), czy zaćma. Tollery są również nieco bardziej narażone na choroby autoimmunologiczne, w tym chorobę Addisona, która często objawia się w średnim wieku psa. Inne potencjalne problemy to wnętrostwo i dwurzędowość rzęs. Odpowiedzialna hodowla, oparta na badaniach genetycznych i selekcji reproduktorów, pomaga minimalizować ryzyko wystąpienia tych dolegliwości.

Odżywianie Tollera powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do wieku (szczenię, dorosły, senior), poziomu aktywności oraz ewentualnych indywidualnych potrzeb zdrowotnych psa. Niezależnie od wyboru karmy komercyjnej (suchej lub mokrej) czy diety przygotowywanej w domu (np. BARF, po konsultacji z weterynarzem), kluczowe jest zapewnienie zbilansowanej podaży białek, tłuszczów, węglowodanów, witamin oraz mikro- i makroelementów. Tollery mają tendencję do nadwagi, dlatego ważne jest monitorowanie spożycia kalorii i utrzymanie prawidłowej wagi. Smakołyki powinny być używane z umiarem, głównie w celach szkoleniowych. Posiłki należy podawać o stałych porach, zawsze po wysiłku fizycznym, nigdy bezpośrednio przed nim. Świeża woda powinna być zawsze dostępna.

Sierść Tollera jest dwuwarstwowa i wodoodporna, składa się z gęstego podszerstka oraz średniej długości, prostego lub lekko falowanego włosa okrywowego. Regularne szczotkowanie, co najmniej raz w tygodniu, jest niezbędne do utrzymania jej w dobrej kondycji i zapobiegania kołtunieniu, szczególnie w okolicach uszu, gdzie włos jest delikatniejszy. W okresie linienia, co następuje dwa razy w roku, konieczne jest codzienne wyczesywanie, aby usunąć martwy podszerstek. Kąpiel z szamponem nie jest wymagana często - zazwyczaj raz do roku wystarczy, zwłaszcza że Tollery, jako miłośnicy wody, często "myją się" samodzielnie podczas kąpieli w naturalnych zbiornikach. Ważna jest regularna higiena uszu, oczu i zębów, aby zapobiegać infekcjom i osadzaniu się kamienia nazębnego. Należy również pamiętać o regularnym przycinaniu pazurów, najlepiej co tydzień, oraz usuwaniu nadmiaru włosów między opuszkami łap.

Nova Scotia Duck Tolling Retrievery to psy o bardzo wysokim poziomie energii, które wymagają codziennej, intensywnej aktywności fizycznej i umysłowej. Nie są to psy kanapowe i bez odpowiedniego wysiłku mogą stać się destrukcyjne lub lękliwe. Minimum godzinny, urozmaicony spacer każdego dnia to podstawa, jednak dla większości Tollerów to za mało. Doskonale sprawdzają się w psich sportach, takich jak agility, flyball, frisbee, obedience czy tropienie. Uwielbiają biegać przy rowerze, pływać i, co najważniejsze, aportować - to ich wrodzona pasja, którą należy zaspokajać. Chętnie uczestniczą we wszelkich aktywnościach z opiekunem, co dodatkowo wzmacnia ich więź.

Tollery to psy niezwykle inteligentne i chętne do współpracy, co czyni je podatnymi na szkolenie. Jednak ich temperament to intrygujące połączenie uporu i wrażliwości. Najlepiej reagują na pozytywne metody szkoleniowe oparte na nagrodach i zabawie, ponieważ szybko się nudzą i łatwo rozpraszają. Sesje szkoleniowe powinny być krótkie, dynamiczne i urozmaicone. Kluczowa jest konsekwencja oraz cierpliwość opiekuna, ponieważ Toller, jeśli uzna, że trening nie jest atrakcyjny, może odmówić współpracy. Wczesna i staranna socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi sytuacjami jest niezbędna, aby pies był zrównoważony i nie reagował lękiem na nowe doświadczenia, pomimo początkowego dystansu wobec obcych.

Brak informacji o znaczących rolach filmowych dla tej rasy w dostarczonych danych.];