Historia Kanadyjskiego Psa Eskimoskiego jest nierozerwalnie związana z kulturą Inuitów, zwłaszcza z ludem Thule, który ponad tysiąc lat temu zasiedlił obszary arktycznej Kanady. Te psy, pochodzące pierwotnie z Alaski, były kluczowe dla przetrwania Inuitów, służąc jako niezastąpione zwierzęta zaprzęgowe, zdolne do ciągnięcia ciężkich ładunków na długie dystanse, a także jako wszechstronni pomocnicy podczas polowań na foki, morsy, karibu, a nawet łosie i niedźwiedzie polarne. W latach 50. XX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Przyczyniły się do tego działania kanadyjskiego rządu, który przymusowo przesiedlał Inuitów, często likwidując ich psy, a także epidemie chorób, takich jak nosówka, w latach 60. Ostatecznie wprowadzenie skuterów śnieżnych w dużym stopniu wyeliminowało potrzebę używania psów zaprzęgowych. Szacuje się, że z około 20 000 psów w Arktyce Kanadyjskiej w połowie XX wieku, ich liczba spadła do kilkuset. Odrodzenie rasy rozpoczęło się w 1972 roku dzięki staraniom Eskimo Dog Research Foundation w Terytoriach Północno-Zachodnich, która skupowała pozostałe osobniki od Inuitów i podjęła program hodowlany mający na celu zachowanie tego cennego dziedzictwa.

Kanadyjski Pies Eskimoski to zwierzę o temperamencie typowym dla pierwotnego, ciężko pracującego psa. Jest zasadniczo łagodny i oddany człowiekowi, a także lubi poświęcaną mu uwagę. Wobec obcych zachowuje się rzadko nieprzystępnie, częściej wykazując ostrożną ciekawość lub ignorancję. Charakteryzuje go silny instynkt stadny, co oznacza, że w grupie szybko tworzy się wyraźna hierarchia. Psy te reagują nadzwyczaj szybko na wszelkie bodźce, co, w połączeniu z ich pierwotnymi instynktami, wymaga od właściciela konsekwencji i odpowiedniego podejścia. Są inteligentne i lojalne, ale wymagają zajęcia i zrozumienia ich natury psa pracującego.

Kanadyjski Pies Eskimoski, jako rasa pierwotna i silnie związana z naturą, generalnie cieszy się dobrym zdrowiem i odpornością, wynikającą z setek lat naturalnej selekcji w surowych warunkach. Nie jest uważany za rasę szczególnie chorowitą. Niemniej jednak, jak każda rasa, może być podatny na pewne problemy zdrowotne, typowe dla psów dużych ras, takie jak dysplazja stawów biodrowych czy łokciowych, choć rzadziej niż u niektórych ras hodowanych w mniejszych populacjach. Ze względu na gęstą sierść, ważne jest monitorowanie skóry pod kątem ewentualnych podrażnień czy pasożytów. Odpowiednia dieta, regularna aktywność fizyczna i kontrolne wizyty u weterynarza są kluczowe dla utrzymania jego kondycji.

Dieta Kanadyjskiego Psa Eskimoskiego powinna być bogata w białko i tłuszcze, z minimalną zawartością skrobi lub jej brakiem, co odzwierciedla jego pierwotne zapotrzebowanie żywieniowe. Naturalna dieta Inuitów składała się z mięsa fok, morsów, karibu i ryb. Idealne jest podawanie surowego mięsa z mielonymi kośćmi i warzywami, uzupełnionej o specjalistyczną karmę dla psów arktycznych, charakteryzującą się wysoką zawartością tłuszczu. Układ trawienny tej rasy nie przetwarza skrobi tak efektywnie jak u innych psów. Wielkość porcji zależy od wieku psa i liczby posiłków dziennie (zazwyczaj 1-2).

Kanadyjski Pies Eskimoski posiada gęstą, podwójną szatę, która doskonale chroni go przed mrozem. Składa się ona z twardych, prostych włosów okrywowych o długości 7-15 cm i bardzo gęstego podszerstka. Rasa ta obficie linieje, szczególnie raz do roku (zwykle w sierpniu i wrześniu), kiedy to podszerstek wychodzi w dużych kępach. W tym okresie konieczne jest codzienne, intensywne szczotkowanie, aby usunąć martwe włosy i zapobiec ich filcowaniu. Poza okresem linienia, wystarczy cotygodniowe szczotkowanie. Dzięki swojej strukturze, sierść nie zbiera nadmiernie brudu, ale regularne czesanie jest kluczowe dla utrzymania jej w dobrej kondycji i zdrowia skóry. Kąpiele nie są często potrzebne, chyba że pies jest wyraźnie brudny.

Kanadyjski Pies Eskimoski ma wrodzony, silny instynkt pociągowy i olbrzymie zapotrzebowanie na ruch. To nie jest pies kanapowy, a jego energia jest na bardzo wysokim poziomie. Potrzebuje codziennej, intensywnej aktywności fizycznej. Idealne dla niego są zajęcia takie jak psich zaprzęgów, bikejoring (ciągnięcie roweru), skijoring (ciągnięcie narciarza), canicross (bieganie z psem) czy backpacking (noszenie pakunków). Bardzo chętnie uczestniczy również w zawodach w przeciąganiu ciężarów oraz swobodnej zabawie z innymi psami na ogrodzonym terenie. Długie, energiczne spacery to absolutne minimum, jednak rasa ta najlepiej czuje się, gdy może pracować i wykorzystywać swoją siłę oraz wytrzymałość w zorganizowany sposób.

Kanadyjski Pies Eskimoski jest inteligentny, ale jego pierwotny charakter i niezależność wymagają konsekwentnego i cierpliwego szkolenia, najlepiej rozpoczętego już w wieku szczenięcym. Inuici uczą swoje psy ciągnięcia od najmłodszych lat, zaczynając od bardzo lekkich przedmiotów, pamiętając, by nie obciążać ich ciężkimi ładunkami przed ukończeniem dwunastego miesiąca życia. Rasa ta potrzebuje silnej stymulacji umysłowej i wyzwań, aby nie nudzić się i nie rozwijać niepożądanych zachowań. Socjalizacja z ludźmi i innymi psami jest kluczowa i powinna być prowadzona od wczesnego wieku, aby pies nauczył się odpowiedniego współżycia w grupie i poza nią. Ze względu na szybkie reakcje i silne instynkty, nie jest to pies dla początkujących właścicieli, a szkolenie wymaga doświadczenia i zrozumienia specyfiki ras pierwotnych.

Kanadyjski Pies Eskimoski, ze względu na swoją rzadkość i specyficzne wymagania, nie jest rasą często występującą w produkcjach filmowych jako gwiazda ekranu. Jego rola zazwyczaj ogranicza się do dokumentów przyrodniczych lub filmów historycznych osadzonych w arktycznych realiach, gdzie jest przedstawiany w swoim naturalnym środowisku jako pies zaprzęgowy czy myśliwski, symbolizujący siłę i wytrzymałość w obliczu surowej natury. Nie ma znanych ról filmowych, które uczyniłyby go szeroko rozpoznawalnym w popkulturze.];