Historia rasy Whippet zaczyna się w uprzemysłowionych hrabstwach północnej Anglii w XIX wieku. Pierwotnie znany jako ,,koń wyścigowy biedoty" lub ,,chart górników", był odpowiedzią na potrzebę robotników i drobnych sklepikarzy, którzy nie mogli pozwolić sobie na utrzymanie dużych i kosztownych greyhoundów. Celem hodowców było stworzenie mniejszej, bardziej ekonomicznej wersji charcika, zdolnej do polowania na króliki i uczestniczenia w wyścigach za szmacianą przynętą, co przyniosło mu przydomek ,,Lightning Rag Dog". Uważa się, że w jego genotypie skrzyżowały się greyhoundy, charciki włoskie oraz wysokołapne teriery, takie jak manchester terriery i nieistniejące już old english terriery. Domieszka krwi terierów miała zapewnić niezwykłą ciętość i siłę tych filigranowych psów. Na przełomie XIX i XX wieku Whippet dotarł do Ameryki za sprawą emigrujących pracowników tekstylnych, szybko zdobywając popularność w Stanach Zjednoczonych. Rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club w 1888 roku, a w 1890 roku przez angielski Kennel Club. Współczesny Whippet, choć nadal ceni sobie szybkie biegi, jest przede wszystkim cenionym psem towarzyszącym, zachowującym jednocześnie swoją sportową duszę, którą może realizować w psich sportach, takich jak coursing czy agility.

Whippet to pies o łagodnym, czułym i zrównoważonym charakterze, będący idealnym towarzyszem domowym. Jest wrażliwy i silnie przywiązany do swojego opiekuna, ceniąc sobie jego obecność, ale nie będąc przy tym natrętnym. W domu zachowuje się niezwykle spokojnie i cicho, często przyjmując rolę "kanapowca", oszczędzając energię na porywy aktywności na zewnątrz. Jest bystry i inteligentny, chętnie współpracuje, co czyni go psem łatwym do wychowania, choć wymaga konsekwencji i łagodności. Wobec obcych bywa początkowo nieufny lub zdystansowany, ale szybko się zaprzyjaźnia, jeśli poczuje się komfortowo. Jego pogodna natura sprawia, że rzadko popada w konflikty, a z innymi psami zazwyczaj dobrze się dogaduje.

Whippet to generalnie rasa o dość odpornym zdrowiu i solidnej konstytucji, co jest często zaskakujące, biorąc pod uwagę jego delikatny wygląd. Jednak, jak każda rasa, ma swoje specyficzne predyspozycje. Sporadycznie zdarzają się alergie o różnym podłożu oraz problemy kardiologiczne, dlatego odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem chorób serca, głuchoty i schorzeń oczu. Istnieje także skłonność do nadmiernego odkładania się kamienia nazębnego. Psy tej rasy wykazują również nadwrażliwość na środki stosowane przy znieczuleniu ogólnym, co jest istotną informacją dla weterynarzy. Ze względu na krótką sierść i niewielką ilość tkanki tłuszczowej, whippety są wrażliwe na niskie temperatury, deszcz i wilgoć, łatwo się przeziębiają. W zimie zaleca się zakładanie im ubranek, choć przegrzewanie również nie jest wskazane. Latem należy chronić je przed upałami, zapewniając cień i dostęp do wody. Delikatna i cienka skóra whippetów jest podatna na skaleczenia i rozcięcia, a łapy na drobne urazy, zwłaszcza po spacerach w trudniejszym terenie. Ogólnie jednak, przy odpowiedniej opiece i właściwym odżywianiu, whippety cieszą się długim i zdrowym życiem.

Whippet zazwyczaj posiada dobry apetyt i nie jest wybredny, choć należy kontrolować ilość podawanego pokarmu, aby uniknąć nadwagi, która nie służy jego smukłej budowie. Może być karmiony wysokiej jakości gotową karmą, dostosowaną do jego wieku (szczenię, dorosły, senior) i poziomu aktywności. Alternatywnie, posiłki można przygotowywać samodzielnie pod nadzorem weterynarza, uzupełniając je odpowiednimi preparatami wapniowo-witaminowymi i mineralnymi. Ze względu na szybką przemianę materii, whippety potrzebują diety bogatej w łatwo przyswajalne białko zwierzęce. Psy aktywne fizycznie, uprawiające sporty, mogą wymagać karmy wysokoenergetycznej. Dzienną porcję pokarmu zaleca się podzielić na dwie mniejsze, a po każdym posiłku zapewnić psu czas na spokojny odpoczynek. Ważne jest także, aby zawsze miał dostęp do świeżej wody. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ale ich nadmierna ilość może prowadzić do otyłości, dlatego należy dbać o zbilansowaną dietę.

Pielęgnacja whippeta jest wyjątkowo prosta i mało czasochłonna, co jest jedną z wielu zalet tej rasy. Jego krótka, delikatna i przylegająca sierść nie wymaga skomplikowanych zabiegów fryzjerskich. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie gumową szczotką lub rękawicą, aby usunąć luźne włosy i utrzymać szatę w dobrej kondycji. Po szczotkowaniu sierść można przetrzeć lekko wilgotnym bawełnianym ręcznikiem lub irchą, co doda jej blasku i usunie drobne zanieczyszczenia. Mimo że whippet gubi sierść przez cały rok, linienie nie jest intensywne, a drobne, twarde włosy są łatwe do usunięcia. Kąpiele są potrzebne jedynie sporadycznie, w razie zabrudzenia, najlepiej z użyciem delikatnego szamponu dla psów krótkowłosych. Whippet jest rasą wyjątkowo czystą, sam dba o swoją higienę, a co najważniejsze - nie posiada specyficznego ,,psiego" zapachu. Należy regularnie sprawdzać i czyścić uszy, a pazury przycinać, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas aktywności fizycznej. Dłuższe włosy na ogonie, tworzące "pióro", można delikatnie przyciąć nożyczkami degażówkami, aby zachować zgodność ze wzorcem rasy.

Whippet to urodzony sprinter, którego największą pasją jest bieganie, choć w domu bywa spokojnym "kanapowcem". Pies tej rasy potrzebuje regularnego i intensywnego ruchu, aby rozładować swoją energię i utrzymać dobrą kondycję. Choć nie jest długodystansowcem, rozwija zawrotne prędkości (do 50 km/h) na krótkich odcinkach. Idealnie, aby miał możliwość swobodnego wybiegania się w bezpiecznie ogrodzonym terenie, gdzie może w pełni oddać się pogoni za piłką, latającym dyskiem lub wabikiem (lure coursing). Kilka energicznych sesji zabawy w tygodniu w połączeniu z regularnymi spacerami w zupełności zaspokoi jego potrzeby. Może także towarzyszyć rowerzyście lub osobie uprawiającej jogging, jednak z treningami intensywnego wysiłku nie należy zaczynać zbyt wcześnie, u bardzo młodego psa. Poza ogrodzonym terenem whippet powinien być prowadzony na smyczy ze względu na silny instynkt pogoni - ptak, wiewiórka czy nawet poruszający się liść mogą go zerwać do biegu. Zwinność i skoczność whippeta sprawiają, że doskonale sprawdza się w psich sportach, takich jak agility, flyball czy frisbee, które stanowią doskonałe ujście dla jego atletyzmu i potrzeb umysłowych.

Whippet to pies inteligentny i bystry, zaskakujący wielu swoją podatnością na szkolenie, wbrew powszechnej opinii o "małej inteligencji chartów". Jest chętny do współpracy i szybko się uczy, pod warunkiem, że szkolenie jest prowadzone w sposób łagodny, konsekwentny i oparty na pozytywnych wzmocnieniach. Krzyki, przymus czy przemoc fizyczna są dla niego niedopuszczalne, gdyż mogą sprawić, że wrażliwy whippet straci zaufanie do opiekuna i zamknie się w sobie. Choć chętnie wykonuje polecenia, nie przepada za monotonnymi, wielokrotnie powtarzanymi ćwiczeniami - potrzebuje różnorodności i wyzwań umysłowych, aby zachować zainteresowanie. Nie należy oczekiwać od niego bezwzględnego posłuszeństwa, jak od niektórych ras pracujących, jednak z odpowiednim podejściem stanie się doskonale ułożonym towarzyszem. Wczesna socjalizacja szczeniąt jest kluczowa - powinny one odwiedzać różne miejsca, poznawać ruch uliczny, spotykać różnorodnych ludzi i inne psy. Uczestnictwo w zajęciach "psiego przedszkola" może znacząco zwiększyć ich pewność siebie i wzmocnić więź z opiekunem. W domu są spokojne, ale poza nim, zwłaszcza młode osobniki, są zwinne i ciekawskie, potrafią skakać i wspinać się, dlatego bezpieczne ogrodzenie lub nadzór są niezbędne.

Whippet nie jest rasą, która zdobyła szeroką sławę w świecie kina, występując jako "gwiazda filmowa" w licznych produkcjach. Mimo swojej elegancji i fotogeniczności, rzadko pojawia się w głównych rolach filmowych czy telewizyjnych. Zazwyczaj, jeśli już, pełni role epizodyczne, prezentując swoją grację i szybkość w tle scen, lub pojawia się w dokumentach poświęconych rasom psów i sportom kynologicznym.];