Historia Mastifa Tybetańskiego sięga tysięcy lat wstecz, czyniąc go jedną z najstarszych ras na świecie. Psy te wywodziły się z Tybetu i Himalajów, gdzie były nieodłącznymi towarzyszami nomadów i pasterzy, strzegąc ich stad przed drapieżnikami oraz pilnując klasztorów, pałaców i świątyń. Od starożytności rasa ta obrosła w mity, a jej siła, charakter i imponujący wygląd były opisywane przez podróżników, takich jak Arystoteles czy Marco Polo. Dawni europejscy kynolodzy z fascynacją studiowali ich pochodzenie, upatrując w nich przodków wszystkich molosów. Na Zachód Mastify Tybetańskie trafiły stosunkowo późno. Pierwszy odnotowany osobnik został przesłany Królowej Wiktorii w 1847 roku, a kolejne psy pojawiły się w Anglii pod koniec XIX wieku za sprawą księcia Walii, późniejszego Edwarda VIII. Pierwszy miot w Europie urodził się w berlińskim zoo w 1898 roku. Do Ameryki dotarły w 1958 roku, a w latach 70. i 80. XX wieku zaczęto zakładać hodowle w Europie. W Polsce rasa pojawiła się w 1995 roku, sprowadzona z Czech.

Mastif Tybetański to pies o złożonej i pierwotnej psychice. Jest z natury niezależny, dumny i poważny, ale jednocześnie głęboko przywiązany do swojej ludzkiej rodziny, wobec której potrafi być niezwykle delikatny i cierpliwy. Charakteryzuje go silny instynkt obronny i terytorialny, co czyni go niezawodnym stróżem. Wobec obcych jest zazwyczaj nieufny i powściągliwy, a w sytuacji zagrożenia - budzący respekt i stanowczy. Pomimo swojej godności, dojrzały Mastif Tybetański może czasami niespodziewanie przejawiać chęć do zabawy, co jest odzwierciedleniem jego późnego dojrzewania. Wymaga doświadczonego opiekuna, który zrozumie i uszanuje jego niezależność, zapewniając jednocześnie odpowiednią socjalizację.

Mastif Tybetański uchodzi za rasę stosunkowo zdrową i odporną, co jest cechą wielu psów pierwotnych. Niemniej jednak, jak każda duża rasa, może być podatny na pewne schorzenia. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych należą dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choroby oczu takie jak entropium (podwinięcie powieki) i ektropium (wywinięcie powieki), niedoczynność tarczycy, a także, rzadziej, padaczka i nużyca. Kluczowe dla utrzymania zdrowia psa jest odpowiedzialna hodowla, odpowiednie żywienie w okresie wzrostu oraz regularne kontrole weterynaryjne.

Mastif Tybetański zazwyczaj nie jest psem wybrednym w kwestii jedzenia, jednak zdarzają się osobniki będące niejady. Ważne jest, aby zapewnić mu pełnowartościową, dobrze zbilansowaną dietę dostosowaną do jego wieku, poziomu aktywności i kondycji. Można go karmić wysokiej jakości karmą suchą, mokrą, lub posiłkami przygotowywanymi w domu, pamiętając w tym ostatnim przypadku o odpowiedniej suplementacji witaminowo-mineralnej, szczególnie w okresie intensywnego wzrostu szczeniąt. Należy unikać przekarmiania, ponieważ nadwaga u tak dużych psów znacząco obciąża stawy i może prowadzić do problemów zdrowotnych. Ich przodkowie mieli nieregularny dostęp do pokarmu, co może wpływać na to, że nie zawsze są żarłokami i potrafią zrezygnować z posiłku, gdy nie czują głodu.

Pielęgnacja Mastifa Tybetańskiego nie jest przesadnie skomplikowana, ale wymaga regularności. Posiada on dwuwarstwową sierść z gęstym podszerstkiem, która wymaga dokładnego wyczesywania przynajmniej raz w tygodniu, aby usunąć martwe włosy i zapobiec kołtunieniu. W okresach linienia, które występują dwa razy w roku, konieczne jest codzienne szczotkowanie, by zapanować nad obficie wypadającym podszerstkiem. Ze względu na gęste futro i predyspozycje do przebywania na zewnątrz, pies może zbierać rzepy lub inne zanieczyszczenia, które należy natychmiast usuwać, aby uniknąć konieczności wycinania sierści. Regularnej kontroli wymagają również oczy, uszy (aby zapobiegać infekcjom) oraz pazury, które należy przycinać, jeśli nie ścierają się naturalnie.

Mastif Tybetański, pomimo swoich rozmiarów, nie jest psem o przesadnie wysokim zapotrzebowaniu na ruch. Nie jest to rasa dla osób szukających kompana do intensywnych sportów czy długodystansowego biegania. Ceni sobie spokój i równowagę, jednak codzienne, regularne spacery są dla niego niezbędne. Powinien mieć możliwość rozprostowania łap i swobodnego poruszania się na ogrodzonym terenie, najlepiej w dużym ogrodzie. Zaleca się spacery przynajmniej raz dziennie, a najlepiej dwa lub trzy razy, jednak bez forsowania. Nadmierna aktywność fizyczna, zwłaszcza u młodych psów, może negatywnie wpłynąć na ich wrażliwe stawy. Choć nie jest typowym aportowiczem, może cieszyć się spokojnymi zabawami z rodziną. Znudzony Mastif Tybetański może stać się destrukcyjny, dlatego oprócz ruchu, potrzebuje również stymulacji umysłowej.

Szkolenie Mastifa Tybetańskiego to wyzwanie wymagające dużej cierpliwości, konsekwencji i zrozumienia specyfiki rasy. Są to psy niezależne i inteligentne, ale niechętnie wykonujące komendy bez widocznego sensu. Nie będą ślepo posłuszne, a stosowanie przymusu czy kar cielesnych jest absolutnie niewskazane i może prowadzić do agresji. Kluczem jest budowanie relacji opartej na wzajemnym szacunku i zaufaniu. Szkolenie należy rozpocząć wcześnie, od szczenięcia, i prowadzić je pozytywnymi metodami. Niezwykle ważna jest wczesna i szeroka socjalizacja, obejmująca kontakt z różnymi ludźmi, innymi psami i nowymi sytuacjami. Odizolowanie i brak socjalizacji mogą skutkować trudną do opanowania agresją wobec obcych. Mastif Tybetański późno dojrzewa, więc efekty szkolenia mogą pojawić się z opóźnieniem. Nigdy nie będzie psem do ścisłego posłuszeństwa, ale z odpowiednim podejściem stanie się zrównoważonym i dobrze ułożonym członkiem rodziny, choć zawsze zachowa pewien stopień niezależności i nieprzewidywalności.

Brak informacji o znaczącej karierze filmowej Mastifa Tybetańskiego w dostępnych źródłach. Rasa ta, choć imponująca i majestatyczna, nie była często bohaterem produkcji filmowych ani gwiazdą srebrnego ekranu.];