Historia gończego tyrolskiego sięga bardzo odległych czasów, a jego przodków upatruje się w starożytnych psach celtyckich, znanych jako Keltenbracke. Już w XVI wieku, a konkretnie około roku 1500, cesarz Maksymilian I wykorzystywał psy gończe w Tyrolu do swoich królewskich polowań, o czym świadczą zapiski z jego dzienników. Właściwy rozwój i ukierunkowana hodowla tej rasy rozpoczęły się jednak znacznie później, bo około 1860 roku, kiedy to zaczęto świadomie selekcjonować psy pod kątem pożądanych cech użytkowych i wyglądu. W 1896 roku sporządzono pierwszy wzorzec rasy, który doczekał się oficjalnego uznania w 1908 roku. W tamtych czasach istniały różne typy gończych tyrolskich, w tym również odmiana krótkonożna, która jednak w 1994 roku została uznana za wymarłą. Obecnie wyróżnia się głównie gończe tyrolskie o umaszczeniu rudym oraz czarnym podpalanym, które są cenione za swoje niezrównane umiejętności w pracy myśliwskiej w trudnym górskim i leśnym terenie.

Gończy tyrolski to pies o zrównoważonym temperamencie, który w pracy wykazuje ogromną pasję myśliwską, samodzielność i doskonały węch. Jest to zwierzę inteligentne, wytrwałe i odważne, potrafiące bezbłędnie podążać za tropem, sygnalizując odnalezienie zwierzyny donośnym głosem. W domowym zaciszu potrafi być spokojny i opanowany, stając się czułym i przywiązanym towarzyszem rodziny. Jednak jego niezależna natura sprawia, że bywa uparty i wymaga konsekwentnego podejścia w szkoleniu. Wobec obcych zachowuje pewną dozę nieufności, co czyni go dobrym psem alarmującym. Jego silny instynkt łowiecki wiąże się ze skłonnością do ucieczek za interesującym zapachem, dlatego niezbędne jest odpowiednie zabezpieczenie terenu i solidne szkolenie w zakresie przywołania. Dobrze znosi samotność, jeśli został do niej przyzwyczajony od młodego wieku.

Gończy tyrolski to rasa ciesząca się reputacją psa krzepkiego, zdrowego i wytrzymałego, co jest bezpośrednim efektem jego przeznaczenia do pracy w trudnych warunkach terenowych. Generalnie nie jest podatny na żadne specyficzne, genetycznie uwarunkowane choroby, które występowałyby u niego częściej niż u innych ras. Dzięki swojej odporności dobrze radzi sobie zarówno w niższych, jak i wyższych temperaturach, choć w upały, jak każdy aktywny pies, wymaga ograniczenia wysiłku i dostępu do cienia i wody. Kluczowe dla utrzymania jego zdrowia jest zapewnienie odpowiedniej dawki ruchu, zbilansowanej diety dostosowanej do poziomu aktywności oraz regularnych kontroli weterynaryjnych, które pozwolą na wczesne wykrycie i zapobieganie ewentualnym problemom. Jako pies aktywny, może być narażony na urazy wynikające z intensywnego ruchu, dlatego ważne jest dbanie o kondycję jego stawów i mięśni.

Gończy tyrolski charakteryzuje się dużym apetytem i jest psem bardzo łakomym, co z jednej strony ułatwia szkolenie, gdyż chętnie przyjmuje nagrody w postaci przysmaków, z drugiej jednak wymaga ścisłej kontroli diety. Rasa ma skłonność do nadwagi, jeśli nie zapewni się jej odpowiedniej ilości ruchu i nie będzie się konsekwentnie pilnować porcji jedzenia. Należy stawiać na wysokiej jakości karmy dla psów aktywnych, bogate w białko i tłuszcze, dostosowane do wieku i poziomu aktywności psa. W przypadku psów pracujących lub bardzo aktywnych, zapotrzebowanie energetyczne będzie wyższe. Nie ma doniesień o szczególnej wrażliwości na konkretne składniki pokarmowe czy predyspozycjach do alergii pokarmowych, jednak zawsze warto obserwować reakcję psa na nową karmę. Ważne jest, aby posiłki były podawane regularnie, a pies miał stały dostęp do świeżej wody.

Pielęgnacja gończego tyrolskiego jest stosunkowo prosta i niewymagająca, co czyni go łatwym w utrzymaniu. Jego sierść jest krótka, gęsta i dwuwarstwowa, z dość szorstkim podszerstkiem, który doskonale chroni go przed zmiennymi warunkami pogodowymi, zarówno zimnem, jak i wilgocią. Linienie u tej rasy jest umiarkowane i zazwyczaj wystarczy cotygodniowe szczotkowanie, aby utrzymać sierść w dobrej kondycji, usunąć martwe włosy i pobudzić krążenie skóry. W okresie intensywniejszego linienia, czyli wiosną i jesienią, częstotliwość szczotkowania można zwiększyć. Sierść nie zbiera zbyt dużo brudu podczas spacerów, a wszelkie zabrudzenia zazwyczaj łatwo usunąć po wyschnięciu. Kąpiele zalecane są tylko w razie potrzeby. Należy również pamiętać o regularnej kontroli uszu, oczu i pazurów, a także o higienie jamy ustnej psa.

Gończy tyrolski to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną, wynikającym z jego myśliwskiego rodowodu. Nie jest to rasa dla osób ceniących kanapowy tryb życia ani dla właścicieli małych mieszkań w mieście. Pies ten potrzebuje dużej przestrzeni do swobodnego biegania i eksplorowania. Idealnie sprawdzi się u osób lubiących sport i aktywny wypoczynek, które będą w stanie zapewnić mu długie, intensywne spacery, biegi, czy wspólne wycieczki po lesie czy górach. Gończy tyrolski z entuzjazmem podejdzie do takich aktywności jak canicross czy tropienie. Niewystarczająca dawka ruchu może prowadzić do frustracji, nudy, a w konsekwencji do destrukcyjnych zachowań w domu. Jest psem niezwykle wytrwałym, zwinny i szybkim, czerpiącym ogromną radość z aktywności na świeżym powietrzu.

Szkolenie gończego tyrolskiego wymaga cierpliwości, konsekwencji i łagodności, ponieważ jest to rasa o silnym instynkcie myśliwskim i niezależnym usposobieniu, która bywa uparta. Mimo że jest to pies inteligentny i wszechstronny, nie jest wzorem posłuszeństwa i wymaga doświadczonego przewodnika. Socjalizację należy rozpocząć jak najwcześniej, już od szczenięcia, aby przyzwyczaić psa do kontaktu z różnymi ludźmi, innymi psami i otoczeniem. Jest to kluczowe dla jego prawidłowego rozwoju i zapobiegania nieufności wobec obcych czy konfliktom z innymi zwierzętami. Ze względu na silny popęd łowiecki i skłonność do podążania za tropem, priorytetem powinno być nauczenie psa solidnego przywołania. Gończy tyrolski jest łakomy, co może być pomocne w motywowaniu go do pracy za pomocą smakołyków. Ważne jest również zapewnienie mu stymulacji umysłowej, np. poprzez zabawy węchowe, które zaspokoją jego naturalne potrzeby.

Gończy tyrolski jest przede wszystkim psem użytkowym, cenionym w kręgach myśliwskich za swoje wyjątkowe zdolności. Z tego powodu nie zyskał szerokiej popularności jako aktor filmowy ani bohater masowej kultury, a jego obecność na ekranie jest znikoma. Nie ma odnotowanych znaczących ról filmowych ani statusu gwiazdy kina.];