Historia Gończego Szwajcarskiego sięga czasów starożytnych, o czym świadczą rzymskie mozaiki z miejscowości Avenches przedstawiające psy o podobnym wyglądzie i umaszczeniu. W średniowieczu szwajcarscy myśliwi rozpoczęli celową hodowlę, dążąc do stworzenia psa zdolnego do niezmordowanego polowania w trudnych, górskich warunkach. Rasa rozwijała się szczególnie intensywnie na pograniczu szwajcarsko-francuskim, czerpiąc z krwi francuskich gończych, prawdopodobnie poprzez psy sprowadzane przez szwajcarskich najemników wracających z Francji. W XV wieku gończe szwajcarskie były cenionymi psami we Włoszech, a w XVIII wieku ich wyjątkowe talenty łowieckie zostały docenione we Francji. W 1882 roku na wystawie w Aarburgu wyróżniono pięć odmian rasy: gończego z Turgowii, berneńskiego, z Jury (w tym typ Bruno i św. Huberta), lucerneńskiego i szwajcarskiego (Schwyzer), dla każdej z nich opracowując oddzielny wzorzec. Na przełomie XIX i XX wieku, wobec spadku popularności, miłośnicy rasy założyli klub w 1903 roku, aby chronić i promować te psy. W 1909 roku wzorce zrewidowano, odnotowując wyginięcie gończego z Turgowii. W 1933 roku, w celu standaryzacji, opublikowano jeden wspólny wzorzec dla czterech pozostałych odmian. Niestety, odmiana z Jury w typie św. Huberta również wymarła, pozostawiając cztery odmiany, które znamy dzisiaj.

Gończy szwajcarski to pies o żywym i energicznym temperamencie, z silnie rozwiniętą pasją łowiecką. Jest to jednocześnie zwierzę łagodne, pojętne i niezwykle przywiązane do swojego właściciela oraz rodziny, wykazujące się czułością i delikatnością, zwłaszcza wobec dzieci. Wobec obcych osób potrafi być początkowo nieufny, lecz nigdy nie jest agresywny. Doskonale dogaduje się z innymi psami, a także z innymi zwierzętami domowymi, pod warunkiem odpowiedniej socjalizacji od najmłodszych lat. Choć bywa pomysłowy i czasem nieco niesforny, jego inteligencja i chęć do współpracy sprawiają, że jest łatwy w wychowaniu, jeśli tylko przewodnik jest konsekwentny i stosuje łagodne metody szkoleniowe.

Gończy szwajcarski jest rasą generalnie zdrową i odporną, dobrze przystosowaną do pracy w różnych warunkach pogodowych, choć preferuje chłodniejszy klimat. Najczęstszym problemem zdrowotnym, na który należy zwrócić uwagę, są uszy. Ze względu na ich długość, zwisające ułożenie i delikatną skórę, są one podatne na infekcje, wymagające regularnej kontroli i czyszczenia. Poza tym, rasa nie jest obciążona wieloma genetycznymi chorobami.

Gończy szwajcarski nie jest rasą szczególnie wymagającą ani wybredną pod względem żywienia. Powinien otrzymywać wysokiej jakości karmę, dostosowaną do jego wieku, poziomu aktywności oraz ewentualnych indywidualnych potrzeb. Ze względu na wysoką aktywność, psy pracujące lub intensywnie trenujące mogą wymagać diety o podwyższonej zawartości białka i tłuszczu. Nie odnotowano szczególnej podatności na alergie pokarmowe, ale jak u każdej rasy, należy obserwować reakcje psa na nową karmę i w razie potrzeby konsultować się z weterynarzem lub dietetykiem zwierzęcym. Ważne jest, aby dawkować pokarm adekwatnie do zapotrzebowania energetycznego, aby uniknąć nadwagi.

Pielęgnacja gończego szwajcarskiego jest stosunkowo prosta i nie wymaga skomplikowanych zabiegów. Jego sierść jest krótka, gładka i gęsta, a na głowie i uszach bardzo delikatna. Wymaga regularnego wyczesywania, zwłaszcza w okresach linienia, aby usunąć martwy włos i utrzymać skórę w dobrej kondycji. Poza sezonem linienia, sporadyczne szczotkowanie wystarcza. Rasa ta nie zbiera nadmiernie brudu na spacerach, a krótką sierść łatwo oczyścić. Najważniejszym elementem pielęgnacji jest dbałość o długie, zwisające uszy, które są podatne na infekcje. Należy je regularnie sprawdzać i czyścić, aby zapobiegać gromadzeniu się wilgoci i brudu. Regularne przycinanie pazurów i dbanie o higienę jamy ustnej są również standardowymi elementami pielęgnacji.

Gończy szwajcarski to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Nie jest to pies kanapowy - potrzebuje długich, intensywnych spacerów, swobodnego biegania i możliwości wyładowania energii. Chętnie towarzyszy w joggingu, jeździe na rowerze czy rolkach. Jest zwinny, szybki i wytrzymały, co sprawia, że doskonale sprawdza się w psich sportach, takich jak agility czy canicross. Bardzo lubi aportować i brać udział w zabawach, które wymagają aktywności fizycznej i umysłowej. Ze względu na silny instynkt łowiecki, spacery bez smyczy powinny odbywać się w bezpiecznych, ogrodzonych miejscach lub po wcześniejszym, solidnym treningu przywoływania.

Gończy szwajcarski jest psem pojętnym i chętnym do współpracy, co sprawia, że jest podatny na szkolenie, choć bywają osobniki bardziej uparte. Szkolenie należy rozpoczynać już w młodym wieku, stosując metody pozytywnego wzmacniania. Pies ten ma delikatną psychikę i źle reaguje na ostre traktowanie, które może go złamać, dlatego kluczowa jest konsekwencja połączona z cierpliwością i pozytywnym podejściem. Wczesna i wszechstronna socjalizacja z ludźmi, różnymi środowiskami oraz innymi psami jest niezmiernie ważna, aby pies stał się zrównoważonym i pewnym siebie towarzyszem. Gończy szwajcarski lubi wyzwania umysłowe, co sprawia, że chętnie uczy się nowych komend i sztuczek, co wzmacnia więź z przewodnikiem i zapobiega nudzie.

Brak danych o znaczącej karierze filmowej rasy. Gończy szwajcarski jest psem użytkowym, cenionym przede wszystkim za swoje zdolności łowieckie i towarzyskie.];