Historia Gończego Poitevina sięga końca XVII wieku, kiedy to w 1692 roku markiz François de Larrye z Haut-Poitou w południowo-zachodniej Francji podjął się stworzenia idealnego psa myśliwskiego. Do stworzenia rasy wykorzystano lokalne psy gończe, prawdopodobnie Ceris i Montemboeufs, które skrzyżowano z tuzinem angielskich foxhoundów otrzymanych od delfina Francji. Wśród przodków rasy wymienia się także słynne francuskie gończe Chien Blanc du Roy, celtyckie psy myśliwskie oraz charty, a także Gascon Saintongeois. Okres rewolucji francuskiej (1789-1799) okazał się tragiczny dla rasy - markiz de Larrye został zgilotynowany, a jego sforę rozproszono. Przetrwało jedynie nieliczne osobniki. W XIX wieku ratowaniem rasy zajęła się rodzina de la Besge de Montmorillon. Psy te były wówczas wykorzystywane głównie do polowań na wilki. Niestety, w 1842 roku epidemia wścieklizny ponownie zdziesiątkowała populację, co wymusiło kolejną infuzję krwi angielskich foxhoundów, a pies Traveller z Anglii jest uznawany za kluczowego przodka współczesnych Poitevinów. Przez długi czas rasa nosiła nazwę "chien du haut-poitou", a współczesna nazwa Poitevin została oficjalnie przyjęta w 1957 roku. Pierwszy wzorzec rasy opublikowano w 1978 roku, a obecnie obowiązujący w 1997 roku.

Gończy Poitevin to pies o niezwykle żywiołowym temperamencie, emanujący inteligencją i odwagą. Charakteryzuje się silnym instynktem łowieckim, co sprawia, że jest niezmordowany i wytrwały podczas pracy. W stosunku do swojej rodziny jest czuły i przywiązany, choć bywa nieco niezależny i nie jest psem nadmiernie wylewnym. Wobec obcych zachowuje dystans, lecz jest ufny i nigdy nie przejawia bezpodstawnej agresji. Doskonale czuje się w towarzystwie innych psów, wykazując się łagodnością i zdolnością do życia w sforze. Jest zrównoważony, ale do osiągnięcia wewnętrznego spokoju potrzebuje bardzo dużej dawki ruchu i stymulacji, zwłaszcza węchowej.

Gończy Poitevin to rasa ciesząca się na ogół dobrym zdrowiem, co jest zasługą jej nieprzerwanej hodowli ukierunkowanej na użytkowość, a nie na modę. Dzięki temu, choroby genetyczne występują u niej rzadko. Jest psem bardzo odpornym na zmienne warunki pogodowe, dobrze znoszącym zarówno wysokie, jak i niskie temperatury oraz wilgoć. Jednym z częstszych problemów zdrowotnych, na które należy zwrócić uwagę, są infekcje uszu. Ze względu na budowę (długie, zwisające uszy), są one słabiej wentylowane i bardziej podatne na rozwój stanów zapalnych, dlatego regularna kontrola i higiena uszu są kluczowe.

Gończy Poitevin nie jest psem wybrednym pod względem żywienia. Może być karmiony zarówno wysokiej jakości suchą karmą, mokrą karmą, jak i odpowiednio zbilansowanym posiłkiem przygotowywanym w domu. Ważne jest, aby dieta była dostosowana do jego wysokiego poziomu aktywności, zapewniając odpowiednią ilość białka i energii. Ze względu na swój łakomy charakter, smakołyki mogą być skuteczną pomocą w szkoleniu. Mimo to, dzięki swojej aktywności, rasa rzadko ma skłonności do tycia, o ile zapewni się jej wystarczającą dawkę ruchu.

Pielęgnacja Gończego Poitevina jest stosunkowo prosta i niewymagająca. Posiada krótką, błyszczącą sierść, która nie zbiera nadmiernie brudu podczas spacerów. Wystarczy regularne szczotkowanie, raz na jakiś czas, aby utrzymać ją w dobrej kondycji i zachować jej lśniący wygląd. W okresie linienia, które jest umiarkowane, częstotliwość szczotkowania może być nieco zwiększona. Kluczowym elementem pielęgnacji jest jednak regularna kontrola i czyszczenie długich, zwisających uszu, które są słabiej wentylowane i bardziej podatne na infekcje. Dbałość o higienę uszu pomoże zapobiec problemom zdrowotnym.

Gończy Poitevin to pies o niezwykle wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Jest to rasa stworzona do długotrwałego galopu i pracy w trudnym terenie, co oznacza, że nie zadowolą go krótkie spacery wokół bloku. Wymaga codziennych, długich i intensywnych aktywności, najlepiej połączonych z możliwością swobodnego wybiegania się w bezpiecznym, ogrodzonym miejscu. Chętnie biega, aportuje, a przede wszystkim uwielbia podążać za tropem, co jest jego naturalnym instynktem. To idealny towarzysz dla aktywnych miłośników przyrody, biegaczy, rowerzystów czy wędrowców, którzy są w stanie zapewnić mu odpowiednią dawkę stymulacji fizycznej i umysłowej. Bez wystarczającego ruchu może stać się sfrustrowany i przejawiać zachowania destrukcyjne.

Gończy Poitevin jest inteligentny, ale posiada również niezależny charakter, typowy dla psów gończych z krwią chartów. Szkolenie powinno opierać się na pozytywnej motywacji, cierpliwości i konsekwencji, a także na budowaniu silnej więzi z przewodnikiem. Rasa szybko uczy się zadań, w których widzi sens, a także korzysta z możliwości naśladowania innych psów w sforze. Nie znosi twardej ręki, presji ani monotonnych, wielokrotnych powtórzeń - takie podejście może spowodować, że pies zamknie się w sobie i straci zaufanie. Wcześnie rozpoczęta socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi bodźcami jest kluczowa dla jego zrównoważonego rozwoju. Ze względu na silny instynkt łowiecki, szkolenie posłuszeństwa, zwłaszcza przywołania, jest niezwykle ważne i wymaga szczególnej uwagi. Jest to pies mądry, lubiący wyzwania, ale jego niezależność sprawia, że nie jest idealnym wyborem dla niedoświadczonych właścicieli, którzy szukają jedynie psa do towarzystwa.

Brak znaczących ról filmowych czy telewizyjnych dla rasy Gończy Poitevin. Jest to pies hodowany i ceniony przede wszystkim za swoje walory użytkowe w myślistwie, a nie za wygląd, co sprawia, że rzadko pojawia się w masowej kulturze.];