Historia Foxhounda angielskiego jest nierozerwalnie związana z ewolucją myślistwa w Wielkiej Brytanii. Początkowo, w średniowiecznej Anglii, arystokracja polowała głównie na jelenie, wykorzystując do tego duże psy gończe. Wraz z postępującym wylesianiem i wzrostem populacji, populacja jeleni malała, a polowania zaczęto adaptować do nowych realiów. Od XVI wieku, a szczególnie w XVII wieku, polowania na lisy z koniem i sforą psów stały się dominującą formą rozrywki wśród angielskiej szlachty. Aby sprostać wymaganiom tych dynamicznych polowań, "mistrzowie sfor" zaczęli selektywnie hodować psy. Krzyżowano duże psy gończe, cenione za węch i wytrzymałość, z chartami typu greyhound, które wnosiły do potomstwa szybkość i zwinność. W wyniku tych krzyżówek powstał Foxhound angielski - pies o idealnej kombinacji siły, szybkości i wytrzymałości, zdolny do podążania za lisem przez wiele godzin po zróżnicowanym terenie. Rodowody angielskich Foxhoundów są jednymi z najlepiej udokumentowanych w historii kynologii. Już przed 1800 rokiem Angielskie Stowarzyszenie Właścicieli Foxhoundów publikowało księgi rodowodowe, co pozwalało na precyzyjne śledzenie drzew genealogicznych każdego psa. Ta staranna hodowla i szczegółowe zapisy sprawiły, że rasa zachowała swoją pierwotną formę i charakter przez stulecia. W XVIII wieku Foxhound angielski zyskał popularność również w kolonialnej Ameryce, gdzie amerykańscy sportowcy, w tym George Washington, importowali je, aby tworzyć własne sfora. Krzyżówki z francuskimi psami gończymi, podarowanymi przez Markiza de Lafayette, doprowadziły do powstania amerykańskiego Foxhounda, który jest nieco smuklejszy i wyższy. W 1964 roku rasa została oficjalnie uznana przez FCI.

Foxhound angielski to pies o charakterze typowym dla psa gończego - wytrwały, niestrudzony i niezwykle wytrzymały, stworzony do pracy w sforze. Jest z natury urodzonym myśliwym, kierującym się silnym instynktem węchowym. Pomimo swojej niezależnej natury i sporadycznej upartości, w stosunku do ludzi jest zazwyczaj przyjazny, łagodny i nieagresywny. Bardzo dobrze czuje się w towarzystwie innych psów, co wynika z jego historii życia w sforze. Wobec obcych bywa początkowo nieco zdystansowany lub nieufny, ale rzadko okazuje agresję, będąc raczej obserwatorem. W środowisku domowym, po zapewnieniu mu odpowiedniej dawki ruchu, potrafi być spokojny i czuły wobec swojej rodziny, jednak źle znosi samotność, co może prowadzić do zachowań destrukcyjnych lub głośnego szczekania. Posiada wysoki poziom energii i potrzebuje regularnej stymulacji umysłowej oraz fizycznej.

Foxhound angielski jest generalnie uznawany za rasę zdrową i wytrzymałą, co jest rezultatem stuleci naturalnej selekcji i hodowli ukierunkowanej na wydajność użytkową. Niemniej jednak, jak każda rasa, może być podatny na pewne schorzenia. Wśród potencjalnych problemów zdrowotnych wymienić należy dysplazję stawów biodrowych, która może dotknąć duże rasy. Ze względu na głęboką klatkę piersiową, foxhoundy są również narażone na rozszerzenie i skręt żołądka (GDV - Gastric Dilatation-Volvulus), stan nagły i zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Obwisłe uszy są podatne na infekcje, dlatego regularna kontrola i czyszczenie uszu są kluczowe. Właściciele powinni zwracać uwagę na higienę jamy ustnej, regularnie szczotkując zęby psa specjalną pastą. Regularne wizyty u weterynarza, szczepienia i kontrola pasożytów są podstawą długiego i zdrowego życia psa.

Żywienie Foxhounda angielskiego powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do jego wieku (szczeniak, dorosły, senior) i poziomu aktywności. Biorąc pod uwagę jego energiczne usposobienie i skłonność do pracy, aktywnym psom może być potrzebna karma o wyższej zawartości białka i tłuszczu. Ważne jest, aby monitorować wagę psa i dostosowywać porcje do jego indywidualnych potrzeb, aby zapobiec nadwadze. Foxhoundy są generalnie raczej łakome, co można wykorzystać w treningu, ale należy dbać o zbilansowaną dietę. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej, czystej wody. Warto również zaznajomić się z listą produktów spożywczych bezpiecznych i niebezpiecznych dla psów. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących diety lub wagi psa, zawsze należy skonsultować się z weterynarzem lub hodowcą.

Sierść Foxhounda angielskiego jest krótka, gęsta, twarda i błyszcząca, co sprawia, że jest stosunkowo łatwa w pielęgnacji i odporna na zmienne warunki pogodowe. Nie wymaga skomplikowanych zabiegów fryzjerskich. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie za pomocą miękkiej szczotki lub gumowej rękawicy dla psów. Pomoże to usunąć martwe włosy, brud i utrzymać sierść w dobrej kondycji, minimalizując linienie, które jest umiarkowane. Okazjonalna kąpiel z użyciem delikatnego szamponu dla psów wystarczy, aby pies pachniał świeżo. Szczególną uwagę należy zwrócić na uszy, które ze względu na swój zwisający kształt są podatne na infekcje - należy je regularnie sprawdzać i czyścić specjalnym płynem. Pazury powinny być często przycinane, jeśli nie ścierają się naturalnie, aby uniknąć dyskomfortu i problemów z poruszaniem się.

Foxhound angielski to rasa stworzona do biegania na długich dystansach i charakteryzuje się bardzo wysokim poziomem energii. Zaspokojenie jego potrzeb ruchowych jest absolutnie kluczowe dla jego dobrostanu fizycznego i psychicznego. Nie jest to pies kanapowy ani odpowiedni do życia w mieszkaniu czy w mieście, gdzie jego przestrzeń będzie zbyt ograniczona. Potrzebuje codziennych, długich i intensywnych aktywności. Długie, energiczne spacery to minimum, ale foxhound najlepiej czuje się, mając możliwość swobodnego biegania po bezpiecznym, ogrodzonym terenie. Jest doskonałym towarzyszem dla osób aktywnych, biegaczy, piechurów czy rowerzystów. Jako pies gończy o silnym instynkcie węchowym, może ulec pokusie podążania za interesującym zapachem, dlatego na spacerach poza ogrodzonymi obszarami zawsze powinien być prowadzony na smyczy. Chętnie angażuje się w różne psie sporty, takie jak tropienie, canicross, agility czy obedience. Lubi aportować i bawić się, ale jego pasja do biegania i eksploracji jest dominująca.

Szkolenie Foxhounda angielskiego wymaga konsekwencji, cierpliwości i zrozumienia jego niezależnej natury gończego. Podobnie jak wiele psów myśliwskich, może być nieco uparty i skłonny do podejmowania własnych decyzji, zwłaszcza gdy wyczuje interesujący trop. Respondował najlepiej na spokojne, ale stanowcze i kochające przywództwo. Wczesna socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi środowiskami jest niezwykle ważna, aby zapewnić, że pies wyrośnie na dobrze przystosowanego i zrównoważonego towarzysza. Ze względu na swoje stadne korzenie, dobrze czuje się w towarzystwie innych psów i ludzi, co ułatwia naukę w grupach. Choć jest inteligentny, jego silny instynkt łowiecki może sprawić, że szkolenie posłuszeństwa będzie wymagało więcej pracy i powtórzeń niż u ras typowo nastawionych na współpracę z człowiekiem. Po ustanowieniu jasnej hierarchii i zrozumieniu zasad, foxhound angielski jest zdolny do posłuszeństwa.

Brak prominentnych ról filmowych lub telewizyjnych Foxhounda angielskiego jest wymienionych w dostępnych danych. Rasa ta, choć ikoniczna w kontekście brytyjskiego myślistwa, rzadko pojawiała się jako gwiazda ekranu w szeroko rozpoznawalnych produkcjach filmowych czy serialowych.];