Historia alaskan malamute jest nierozerwalnie związana z lodowymi obszarami Arktyki i rdzennymi plemionami Inuitów, zwłaszcza Mahlemiut (lub Malemutów), którzy zamieszkiwali region zatoki Kotzebue na północno-zachodniej Alasce. To właśnie oni, przed tysiącami lat, stworzyli tę potężną rasę psów zaprzęgowych, przystosowaną do ciągnięcia ciężkich ładunków na długich dystansach w surowym klimacie. Malamuty były dla nich nie tylko środkiem transportu, ale także towarzyszami podczas polowań, obrońcami przed drapieżnikami oraz częścią rodziny. W XIX wieku, wraz z gorączką złota na Alasce i w Klondike, wzrosło zapotrzebowanie na silne psy robocze. Alaskan malamute, dzięki swojej wytrzymałości, stał się niezwykle cennym zwierzęciem transportowym, zwłaszcza do przewożenia zapasów przez górskie przełęcze. Aby sprostać rosnącemu popytowi, często krzyżowano go z innymi rasami, co zagrażało czystości rasy. Współczesna historia hodowli rozpoczęła się na początku XX wieku. Kluczową rolę w zachowaniu i standaryzacji rasy odegrali Eva i Milton Seeley, którzy w 1929 roku założyli hodowlę Chinook. Ich psy, takie jak Yukon Jad i Bessie, stały się protoplastami linii Kotzebue. W 1935 roku American Kennel Club (AKC) wstępnie uznał rasę, a w tym samym roku powstał Alaskan Malamute Club. Pierwszym zarejestrowanym malamutem był Gripp of Yukon, którego wygląd posłużył za wzorzec. W czasie II wojny światowej wiele malamutów z linii Kotzebue zginęło. Po wojnie, w latach 40. i 50. XX wieku, do księgi wstępnej AKC zaczęto przyjmować psy z innych linii, takich jak M-Loot Paula Voelkera, które różniły się nieco budową i umaszczeniem. Robert Zoller z hodowli Husky Pak przyczynił się do ujednolicenia typu rasy, łącząc trzy główne linie (Kotzebue, M-Loot i Hinman-Irwin), co dało początek większości współczesnych malamutów. Ostateczne uznanie rasy przez AKC nastąpiło w 1953 roku, a przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1960 roku. W historii militarnych konfliktów, malamuty również odgrywały rolę, służąc do transportu zaopatrzenia, poszukiwania min czy ratownictwa. Do Polski pierwszy alaskan malamute, suka Crazy del Monte, trafiła w 1985 roku, sprowadzona z Czech.

Alaskan malamute to pies o złożonym, ale fascynującym temperamencie. Jest z natury czuły, przyjacielski i lojalny wobec swojej rodziny, wykazując się dużą cierpliwością, zwłaszcza w stosunku do dzieci. W młodości bywa bardzo skory do zabaw, jednak z wiekiem nabiera dostojeństwa i spokoju. Pomimo silnego przywiązania do człowieka, charakteryzuje się również znaczną niezależnością i uporem, co sprawia, że nie jest psem bezwzględnie posłusznym. Posiada silny instynkt łowiecki i terytorialny, co wymaga wczesnej socjalizacji. Zazwyczaj jest przyjaźnie nastawiony do ludzi, jednak wobec innych psów, zwłaszcza tej samej płci, może wykazywać dominację. To zwierzę o dużej sile spokoju, inteligentne, ale wymagające konsekwentnego i cierpliwego szkolenia, o czym świadczy jego skłonność do ,,rozmów" i wycia zamiast szczekania.

Alaskan malamute uchodzi za rasę generalnie odporną i wytrzymałą, co jest dziedzictwem jego arktycznego pochodzenia. Rzadko zapada na poważne choroby, jednak, jak wiele ras dużych psów, ma predyspozycje do pewnych schorzeń. Najczęściej spotykane problemy zdrowotne to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych - schorzenia rozwojowe, które mogą prowadzić do bólu i ograniczenia ruchomości. Wśród chorób genetycznych oczu należy wymienić kataraktę (zaćmę), postępujący zanik siatkówki (PRA) oraz distichiasis (dodatkowe rzęsy podrażniające oko). Rasa bywa również podatna na niedoczynność tarczycy, trombopatię (zaburzenia krzepliwości krwi), dziedziczną polineuropatię oraz chorobę von Willebranda. Charakterystycznym problemem skórnym bywa tzw. "coat funk", czyli wyłysienie prowadzące do osłabienia i wypadania sierści. Malamuty, podobnie jak inne rasy, mogą być narażone na rozszerzenie i skręt żołądka, alergie o różnym podłożu, a także na hot-spoty, szczególnie przy niedokładnym wysuszeniu gęstej sierści po kąpieli. Ważne jest regularne badanie i zabezpieczanie przed kleszczami, które trudno dostrzec w obfitej szacie. Odporność na ekstremalne temperatury jest wysoka, ale gwałtowne zmiany warunków bytowych (np. z dworu do ogrzewanego domu) mogą być szkodliwe. Latem należy szczególnie chronić psa przed przegrzaniem, zapewniając mu dostęp do chłodnej wody i cienia.

Żywienie alaskan malamute powinno być dostosowane do jego wieku, poziomu aktywności i indywidualnych potrzeb. Jest to rasa duża i energiczna, dlatego wymaga wysokiej jakości karmy, która zapewni odpowiednią ilość białka, tłuszczów i węglowodanów. Można stosować gotowe karmy klasy premium przeznaczone dla dużych ras aktywnych lub przygotowywać posiłki samodzielnie, zawsze pod nadzorem weterynarza i z odpowiednią suplementacją (zwłaszcza preparatami wapniowo-witaminowymi oraz wspierającymi stawy, takimi jak glukozamina i chondroityna). Wielu hodowców z powodzeniem stosuje dietę BARF (naturalne surowe pożywienie). Ważne jest kontrolowanie masy ciała psa, ponieważ malamuty mogą mieć skłonność do nadwagi, zwłaszcza jeśli ich zapotrzebowanie na ruch nie jest zaspokojone. Dzienną porcję pokarmu najlepiej podzielić na co najmniej dwa posiłki, aby zmniejszyć ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka. W okresach intensywnego linienia lub dla poprawy kondycji sierści warto wzbogacić dietę o naturalne oleje (np. lniany, rybny) oraz suplementy z biotyną, cynkiem i nienasyconymi kwasami tłuszczowymi Omega-3 i Omega-6. Dla psów intensywnie pracujących lub trenujących, można rozważyć specjalne odżywki zawierające HMB. Świeża, czysta woda powinna być zawsze dostępna.

Alaskan malamute posiada podwójną, grubą i wodoodporną sierść, doskonale przystosowaną do surowych warunków arktycznych, co jednak wiąże się z koniecznością regularnej i starannej pielęgnacji. Szata składa się z gęstego, wełnistego podszerstka oraz twardego, prostego włosa okrywowego. **Czesanie:** Poza okresem linienia wystarczy czesać malamuta 1-2 razy na dwa tygodnie, używając szczotki pudlówki i metalowego grzebienia z rzadkimi i gęstymi zębami (do czesania szyi i kryzy). Należy zwracać uwagę na ewentualne kołtuny, które mogą prowadzić do infekcji skórnych lub hot-spotów. **Linienie:** Rasa linieje bardzo obficie, zazwyczaj dwa razy do roku (suki częściej, samce raz, w okresie letnim, kiedy zmieniają sierść na lżejszą), choć psy mieszkające w ogrzewanych pomieszczeniach mogą gubić sierść niemal przez cały rok, choć mniej intensywnie. W okresach intensywnego linienia psa należy czesać nawet codziennie, używając specjalnego zgrzebła do podszerstka (tzw. grabi do podszerstka), aby usunąć martwy włos i zapobiec jego filcowaniu. Szczenięta zmieniają sierść na dorosłą między 8. a 12. miesiącem życia. **Kąpiel:** Malamuty są z natury czystymi psami i nie wymagają częstych kąpieli (zazwyczaj co 6-8 tygodni dla psów domowych, psy wystawowe mogą być kąpane częściej, nawet co tydzień). Do kąpieli należy używać szamponów przeznaczonych dla ras o szorstkim lub podwójnym włosie, które nie zmiękczą sierści. W przypadku psów wystawowych często stosuje się szampony wybielające. Ważne jest dokładne spłukanie i wysuszenie sierści, najlepiej suszarką z chłodnym nawiewem, jednocześnie wyczesując włos pod prąd, aby nadać szacie puszystość i objętość. Używanie odżywek powinno być umiarkowane, zwłaszcza tych zmiękczających, aby nie zniszczyć naturalnej struktury szaty. Sierść malamuta zbiera stosunkowo mało brudu na spacerach dzięki swojej strukturze, ale jej obfitość wymaga uwagi. **Inne zabiegi:** Regularnie należy sprawdzać uszy pod kątem czystości i obecności ciał obcych, a także przycinać pazury. Malamutów nie należy trymować; jedynie włos na łapach może być delikatnie skorygowany.

Alaskan malamute to rasa stworzona do pracy i ruchu, o ogromnej wytrzymałości i sile. Nie jest to sprinter, lecz raczej maratończyk - jego budowa predysponuje go do długotrwałego ciągnięcia ciężkich ładunków. Dlatego też wymaga codziennej, intensywnej dawki aktywności fizycznej i umysłowej. Zwykłe krótkie spacery wokół bloku to dla niego zdecydowanie za mało; pies pozostawiony sam sobie w ogrodzie również nie zaspokoi swoich potrzeb. Idealny właściciel malamuta to osoba aktywna, która zapewni mu regularne zajęcia, takie jak długie, energiczne spacery, wędrówki (dogtrekking), bieganie przy rowerze (bikejoring) lub jogging. Malamuty uwielbiają też pływać i chętnie aportują. Są to psy doskonale sprawdzające się w psich sportach zaprzęgowych (sledding, skijoring - ciągnięcie narciarza, canicross - bieg z psem), a także w próbach uciągu (weightpulling) czy nawet agility. Kluczowe jest zapewnienie psu odpowiednich wyzwań i możliwości rozładowania energii, ponieważ znudzony i pozbawiony zajęcia malamute może stać się destrukcyjny, szczekać, wyć, kopać doły w ogrodzie lub niszczyć przedmioty w domu. W przypadku posiadania ogrodu, musi być on solidnie i wysoko ogrodzony (min. 2 metry), a ogrodzenie powinno być wpuszczone w ziemię, gdyż malamuty są mistrzami w ucieczkach i podkopach. Ich silny instynkt łowiecki może skłonić je do pogoni za zwierzyną, przez co puszczone luzem w nieogrodzonym terenie mogą zapomnieć o przywołaniu.

Alaskan malamute to pies inteligentny i pojętny, lecz jednocześnie bardzo niezależny i bywa uparty, co czyni jego szkolenie wyzwaniem, wymagającym konsekwencji, cierpliwości i głębokiego zrozumienia rasy. Wczesna socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi bodźcami (np. głośne dźwięki, ruch miejski) jest absolutnie kluczowa, aby malamut wyrósł na zrównoważonego i dobrze przystosowanego psa, zwłaszcza w kontaktach z dziećmi i innymi zwierzętami. Szkolenie posłuszeństwa należy rozpocząć już w wieku szczenięcym, najlepiej w ramach psiego przedszkola. Malamuty nie przepadają za monotonnymi, powtarzalnymi ćwiczeniami, dlatego sesje powinny być krótkie (10-15 minut), urozmaicone i prowadzone w pozytywnej atmosferze, z użyciem nagród i motywacji. Kluczem do sukcesu jest zbudowanie silnej więzi z psem i zdobycie jego szacunku, co nie oznacza stosowania siły, a raczej stanowczości, sprawiedliwości i wyznaczania jasnych zasad. Należy pamiętać, że malamut nigdy nie będzie psem bezwzględnie posłusznym, wykonującym polecenia natychmiastowo. Posiada własne zdanie i potrafi testować granice, a jego inteligencja często przejawia się w próbach omijania poleceń. Niektórych naturalnych zachowań, takich jak kopanie, jest niezwykle trudno wyeliminować, dlatego lepiej jest przekierować tę energię na wyznaczone miejsce. Pomimo swojej wielkości, malamuty nie są idealnymi psami stróżującymi, ponieważ zazwyczaj są zbyt przyjazne wobec obcych. W sporcie zaprzęgowym można zacząć przygotowania już od szóstego miesiąca życia, ale treningi siłowe (ciągnięcie ciężarów, biegi przy rowerze) powinny być wprowadzane stopniowo i dopiero po ukończeniu roku, aby nie obciążać rozwijającego się układu kostnego. W okresie wymiany zębów należy unikać zabaw w przeciąganie, aby nie doprowadzić do deformacji zgryzu.

Alaskan malamute, choć nie jest typowym "gwiazdorem" kinowym jak niektóre inne rasy, sporadycznie pojawia się w filmach i produkcjach telewizyjnych, często w rolach ukazujących jego siłę, wytrzymałość i majestatyczny wygląd w arktycznych sceneriach. Jego wizerunek doskonale pasuje do opowieści o przygodach na Północy, przetrwaniu czy też jako wierny towarzysz w ekstremalnych warunkach. Nie ma jednak konkretnych ról, które uczyniłyby go ikoną filmową, choć jego obecność zawsze dodaje autentyczności zimowym historiom. Był bohaterem ekspedycji polarnych i symbolizował wytrwałość, co sprawiło, że jego wizerunek wielokrotnie pojawiał się w literaturze i dokumentach poświęconych Arktyce.];