Historia Bloodhounda sięga starożytności, a jego przodkowie, celtyckie psy gończe o zwisających uszach, byli wykorzystywani już w czasach prehistorycznych. Najważniejszym momentem w rozwoju rasy było jednak jej ukształtowanie w VII wieku w Ardenach, w klasztorze świętego Huberta. Mnisi z tego opactwa, znani z zamiłowania do łowiectwa, hodowali psy o wyjątkowym węchu i wytrzymałości, które stały się protoplastami dzisiejszych bloodhoundów. W XI wieku Wilhelm Zdobywca sprowadził te psy na Wyspy Brytyjskie, gdzie zyskały miano "blooded hounds" - psów czystej krwi. Rasa rozprzestrzeniała się po Europie, zwłaszcza we Francji, gdzie mnisi co roku ofiarowywali parę tych cennych psów królowi. Rewolucja francuska niemal doprowadziła do ich zagłady, jednak populacja odrodziła się dzięki psom zachowanym w Wielkiej Brytanii. W XVII i XVIII wieku Bloodhoundy trafiły do Ameryki, gdzie były wykorzystywane do poszukiwania zbiegłych niewolników, choć do tego celu często preferowano ich mieszańce, uznając czystej krwi psy za zbyt łagodne. W XX wieku rasa doświadczyła krótkiego okresu niekorzystnych zmian, kiedy hodowcy dążyli do przesadnego eksponowania cech takich jak masa czy luźna skóra, co negatywnie odbiło się na zdrowiu psów. Na szczęście, dzięki świadomym działaniom hodowców, obecne standardy preferują budowę, która umożliwia wytrwałą i sprawną pracę, a nadmierne cechy są uznawane za wady. W Polsce rasa była obecna już w średniowieczu, sprowadzana na dwory królewskie, a jej krew płynie w żyłach m.in. ogara polskiego.

Bloodhound to pies o niezwykłym temperamencie - łagodny, spokojny i niezwykle przywiązany do swojej ludzkiej rodziny, do tego stopnia, że nie znosi długotrwałej samotności. Jest wyrozumiały i cierpliwy, co czyni go dobrym towarzyszem dla dzieci, choć ze względu na swoją masę i siłę, interakcje z najmłodszymi zawsze powinny odbywać się pod nadzorem. Wobec obcych zachowuje rezerwę, nie jest psem wylewnym. Jego niezależny i uparty charakter ujawnia się zwłaszcza podczas tropienia, kiedy to skupienie na śladzie sprawia, że staje się niemal "głuchy" na komendy. Jest wrażliwy na sposób traktowania, dlatego wymaga delikatnego, ale konsekwentnego wychowania. Posiada niski, donośny głos, którego używa zazwyczaj w pracy węchowej, a nie jako reakcji na każdy bodziec.

Bloodhoundy, pomimo swojej potężnej budowy, nie należą do ras długowiecznych, a ich średnia długość życia wynosi od 9 do 12 lat. Są predysponowane do kilku problemów zdrowotnych, typowych dla dużych, głęboko klatkowych ras, z których najpoważniejszy jest skręt żołądka - stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Ich długie, zwisające uszy, charakteryzujące się słabą wentylacją, sprzyjają nawracającym zapaleniom uszu, dlatego wymagają regularnej kontroli i czyszczenia. Obwisłe powieki mogą prowadzić do zapalenia spojówek, ektropium (wywinięcia powieki) lub entropium (podwinięcia powieki). Ponadto, jak wiele dużych ras, Bloodhoundy są narażone na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Mogą również występować problemy skórne, takie jak nużyca. Ważne jest, aby dbać o odpowiednią dietę, zwłaszcza w okresie szybkiego wzrostu szczeniąt, aby wspomóc prawidłowy rozwój kośćca i mięśni. Regularne wizyty u weterynarza i profilaktyka są kluczowe dla utrzymania ich zdrowia.

Odżywianie Bloodhounda wymaga uwagi, zwłaszcza w okresie szczenięcym i młodości, kiedy to pies rośnie niezwykle szybko i intensywnie. Kluczowe jest zapewnienie wysokiej jakości karmy, zbilansowanej pod kątem potrzeb rosnącego, dużego psa, często z suplementacją wspierającą rozwój kośćca (np. odpowiednie proporcje wapnia i fosforu) oraz mięśni (np. L-karnityna, zwłaszcza dla mięśnia sercowego). Bloodhoundy są znane z łakomstwa, co w połączeniu z ich budową predysponuje je do skrętu żołądka. Aby zminimalizować to ryzyko, dzienna racja pokarmowa powinna być podzielona na co najmniej dwie, a najlepiej trzy mniejsze porcje, podawane w spokoju, bez wysiłku bezpośrednio przed lub po jedzeniu. Po posiłku pies powinien mieć zapewniony czas na odpoczynek.

Pielęgnacja Bloodhounda nie jest skomplikowana w kontekście sierści, ale wymaga szczególnej uwagi w przypadku uszu i oczu. Krótka, gęsta i przylegająca sierść jest stosunkowo łatwa w utrzymaniu; wystarczy szczotkowanie raz na kilka dni, a w okresie linienia nieco częściej, aby usunąć martwe włosy i utrzymać skórę w dobrej kondycji. Zdecydowanie najważniejszym elementem pielęgnacji są uszy - ich długa, ciężka i zwisająca budowa utrudnia wentylację, tworząc idealne środowisko dla rozwoju infekcji. Konieczne są regularne, częste kontrole i czyszczenie uszu. Podobnie, obfite fałdy skóry i luźne dolne powieki mogą prowadzić do podrażnień i zapaleń oczu, dlatego należy je regularnie sprawdzać i w razie potrzeby przemywać. Ważne jest także dbanie o higienę pyska i fałd skórnych na głowie, gdzie może gromadzić się wilgoć i resztki jedzenia. Regularne przycinanie pazurów i dbanie o higienę jamy ustnej to standardowe elementy pielęgnacji.

Bloodhound to rasa o umiarkowanym do wysokiego zapotrzebowania na ruch, która potrzebuje codziennej aktywności fizycznej i umysłowej, aby być w dobrej kondycji. Nie jest psem typowo kanapowym, choć w domu potrafi być spokojny. Jego prawdziwą pasją jest tropienie, a wszelkie aktywności związane z wykorzystaniem nosa (jak mantrailing, tropienie użytkowe, czy po prostu zabawy węchowe) są dla niego najbardziej satysfakcjonujące i stanowią klucz do jego dobrego samopoczucia psychicznego. Bloodhoundy uwielbiają długie spacery, podczas których mogą eksplorować otoczenie i podążać za intrygującymi zapachami. Ważne jest, aby te spacery były prowadzone na smyczy lub w bezpiecznie ogrodzonym terenie, gdyż instynkt tropienia jest u nich tak silny, że potrafią ignorować wołania opiekuna i ruszyć za śladem, co może prowadzić do zaginięcia. Ze względu na swoją siłę i wytrzymałość, mogą towarzyszyć aktywnym właścicielom w joggingu czy długich wędrówkach, ale nie należy forsować młodych psów.

Szkolenie Bloodhounda to wyzwanie, które wymaga od właściciela dużej cierpliwości, konsekwencji i pozytywnego podejścia. Są to psy inteligentne, ale jednocześnie niezależne i potrafiące być uparte, zwłaszcza gdy ich uwaga jest skupiona na intrygującym zapachu. Kluczem do sukcesu jest wczesna i szeroko zakrojona socjalizacja, która powinna rozpocząć się już w okresie szczenięcym. Należy zapoznawać psa z różnymi ludźmi, zwierzętami i środowiskami, aby zapobiec lękliwości czy niepewności w dorosłym życiu. Trening powinien być oparty na pozytywnym wzmocnieniu, nagrodach i zabawie, z naciskiem na budowanie więzi i zaufania. Bloodhoundy są wrażliwe na surowe traktowanie i mogą zamknąć się w sobie, jeśli czują się zdominowane lub karane. Ze względu na ich silny instynkt tropiący, nauka przywołania może być szczególnie trudna i wymagać wiele pracy. Należy pamięć, że Bloodhoundy dojrzewają powoli, dlatego trening powinien być dostosowany do ich wieku i etapu rozwoju, unikając nadmiernego forsowania.

Bloodhoundy, choć nie są typowymi gwiazdami filmowymi w rolach głównych, pojawiały się w wielu produkcjach filmowych i telewizyjnych, często jako symbol niezawodnego tropiciela. Ich charakterystyczny wygląd - długie, obwisłe uszy, pofałdowana skóra i melancholijne spojrzenie - czynią je łatwo rozpoznawalnymi. Były przedstawiane w kontekstach poszukiwań osób zaginionych, śledzenia przestępców czy w bajkach jako sympatyczni, choć nieco niezdarni detektywi. Nie ma jednak jednej, ikonicznej roli, która uczyniłaby z nich "gwiazdy" w takim stopniu, jak inne rasy. Ich wkład w kino polega raczej na wiarygodnym oddawaniu wizerunku psa o niezrównanym węchu.];