Historia broholmera sięga średniowiecza, kiedy to przodkowie dzisiejszej rasy byli wykorzystywani w Danii do polowań na jelenie, a także jako wszechstronne psy stróżujące, pilnujące zarówno szlacheckich dworów, jak i chłopskich gospodarstw, gdzie chroniły bydło, a nawet pędziły je na targ. Spełniały także funkcje psów pasterskich, dlatego bywały nazywane "psami rzeźnika". W XVIII wieku rasa zyskała na popularności i została poddana standaryzacji, głównie dzięki hrabiemu Nielsowi Frederikowi Sehestedowi z zamku Broholm, który aktywnie przyczynił się do jej rozwoju i skąd wzięła się jej obecna nazwa. Broholmery cieszyły się uznaniem na dworze królewskim, a król Fryderyk VII i księżna Danner byli ich wielkimi miłośnikami. Niestety, w okresie międzywojennym rasa niemal całkowicie zanikła, głównie z powodu chorób wynikających z chowu wsobnego oraz wysokich kosztów utrzymania dużych psów, co sprawiło, że po II wojnie światowej została uznana za wymarłą. Szczęśliwie, w 1974 roku, dzięki zaangażowaniu pasjonatów, a w szczególności Jette Weis, rozpoczęto prace nad rekonstrukcją rasy. W 1975 roku, przy wsparciu Duńskiego Związku Kynologicznego, powołano stowarzyszenie mające na celu jej odtworzenie. W 1982 roku broholmer został oficjalnie uznany przez FCI, a w 2001 roku zniesiono ścisły zakaz eksportu poza Danię, choć do dziś nabycie szczenięcia wiąże się ze spełnieniem rygorystycznych wymogów duńskiego klubu rasy, co ma na celu zachowanie unikalnego charakteru i zdrowia populacji.

Broholmer to pies o zrównoważonym i spokojnym usposobieniu, charakteryzujący się wielką pewnością siebie. Jest przyjacielski i bardzo oddany swojej rodzinie, ceni sobie bliskość z człowiekiem i potrzebuje z nim stałego kontaktu. Mimo łagodności i cierpliwości, zwłaszcza wobec dzieci, zachowuje silne cechy stróża - jest czujny i spostrzegawczy, choć rzadko bywa nadmiernie szczekliwy, polegając raczej na swoim wyglądzie. Wobec obcych może wykazywać początkową rezerwę i nieufność, ale nie jest agresywny. To pies inteligentny, chętny do współpracy i stosunkowo łatwy w szkoleniu, co czyni go odpowiednim towarzyszem nawet dla początkujących właścicieli, pod warunkiem świadomości jego gabarytów i potrzeb.

Broholmer jest rasą uznawaną za stosunkowo zdrową, szczególnie jak na psa olbrzymiego, co jest zasługą restrykcyjnej polityki hodowlanej duńskiego klubu rasy, która kładzie nacisk na selekcję osobników wolnych od wad genetycznych. Niemniej jednak, jak wszystkie duże i olbrzymie rasy, broholmery są predysponowane do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych. Obowiązkowe badania przesiewowe w hodowlach pomagają minimalizować to ryzyko. Sporadycznie mogą pojawiać się problemy skórne. Ze względu na głęboką klatkę piersiową, istnieje zwiększone ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka, dlatego odpowiednia dieta i unikanie intensywnej aktywności fizycznej bezpośrednio po posiłku są kluczowe w profilaktyce tej dolegliwości.

Żywienie broholmera wymaga szczególnej uwagi ze względu na jego rozmiary i szybki okres wzrostu. Powinien otrzymywać wysokiej jakości karmę, dostosowaną do wieku (szczeniak, dorosły, senior) i poziomu aktywności. W przypadku szczeniąt i młodych psów ras olbrzymich kluczowe jest zapewnienie zbilansowanego pokarmu, który wspiera prawidłowy rozwój kośćca, bez nadmiernego przyspieszania wzrostu. U psów dorosłych, ze względu na ryzyko skrętu żołądka, zaleca się podawanie dziennej dawki pokarmu w 2-3 mniejszych porcjach. Ważne jest monitorowanie wagi psa, ponieważ broholmery mają tendencję do nadwagi, która obciąża stawy. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ale należy je podawać z umiarem. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej wody.

Pielęgnacja broholmera jest stosunkowo prosta i nie wymaga specjalistycznych zabiegów. Jego krótka, przylegająca sierść z gęstym podszerstkiem nie ma tendencji do kołtunienia i nie zbiera nadmiernie brudu podczas spacerów. Regularne szczotkowanie, zwłaszcza w okresie linienia (które jest umiarkowane, ale wtedy intensywniejsze), pomoże usunąć martwe włosy i utrzymać szatę w dobrej kondycji. Okazjonalne kąpiele są wystarczające, aby utrzymać psa w czystości. Należy regularnie sprawdzać i czyścić uszy, aby zapobiec infekcjom, a także przycinać pazury, które szybko rosną, za pomocą cążek lub szlifierki. Higiena jamy ustnej, poprzez regularne szczotkowanie zębów, jest również ważna.

Broholmer, mimo swoich gabarytów, jest psem o umiarkowanym zapotrzebowaniu na ruch, ale potrzebuje codziennych, regularnych spacerów, aby utrzymać dobrą kondycję fizyczną i psychiczną. Nie jest to typowy pies kanapowy, choć ceni sobie relaks w towarzystwie rodziny. Chętnie uczestniczy w aktywnościach na świeżym powietrzu, takich jak umiarkowane spacery, zabawy w ogrodzie (najlepiej ogrodzonym) czy aportowanie piłki lub patyczków. Zbyt intensywny wysiłek, zwłaszcza w okresie wzrostu, powinien być unikany ze względu na potencjalne obciążenie stawów. Lubi zabawy interaktywne, w tym te domowe, jak chowanie zabawek czy nauka nowych sztuczek, które angażują jego inteligencję i stymulują umysłowo.

Broholmer to pies inteligentny i chętny do współpracy, co czyni go stosunkowo podatnym na szkolenie. Kluczowe jest rozpoczęcie nauki już od wczesnego wieku szczenięcego, z naciskiem na pozytywne metody wzmacniania i konsekwencję. Ze względu na jego przyszłe gabaryty, nauka chodzenia na smyczy i przywoływania jest absolutnie niezbędna dla zachowania kontroli nad psem, kiedy urośnie. Rasa ta, choć ma silny instynkt stróżujący i może wykazywać pewną niezależność, bardzo pragnie sprawiać przyjemność swojemu właścicielowi. Wczesna i odpowiednia socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi środowiskami jest kluczowa dla rozwoju zrównoważonego i pewnego siebie psa, który będzie dobrze czuł się w różnych sytuacjach. Jest wystarczająco bystry i cierpliwy, by uczyć się nowych rzeczy przez całe życie.

Brak danych na temat znaczących ról filmowych broholmera. Rasa nie jest powszechnie znana z kariery kinowej, częściej spełniając rolę wiernego towarzysza i stróża w prawdziwym życiu niż na srebrnym ekranie.];