Historia owczarka staroangielskiego, powszechnie znanego jako Bobtail, sięga przełomu XVIII i XIX wieku w południowo-zachodniej Anglii, szczególnie w hrabstwach Devon, Somerset i Kornwalii. Choć jego dokładne pochodzenie nie jest w pełni udokumentowane, uważa się, że powstał ze skrzyżowania lokalnych psów pasterskich z psami przybyłymi z kontynentu europejskiego, takimi jak Bergamasco, owczarki południoworosyjskie, a być może także Briardy czy Bearded Collie, co widać w jego molosoidalnej budowie. Pierwotnie Bobtaile były wykorzystywane jako psy poganiaczy, odpowiadające za przeganianie bydła i owiec na rynki. Charakterystyczne dla tej rasy było obcinanie ogonów, co nie tylko ułatwiało pracę w trudnym terenie, ale także - według niektórych teorii - pozwalało uniknąć podatku od psów "luksusowych", gdyż psy pracujące były zwolnione z tej opłaty. Brak ogona stał się tak rozpoznawalną cechą, że znalazł odzwierciedlenie w nazwie "Bobtail". Ironią losu jest to, że nazwa "Owczarek Staroangielski" jest w pewnym sensie myląca - rasa nie jest szczególnie "stara" w porównaniu do innych, jej pochodzenie nie jest czysto "angielskie", a jej głównym zadaniem było zaganiajnie bydła, a nie tylko owiec. Bobtaile szybko zyskały uznanie, pojawiając się na angielskich wystawach już od 1865 roku, a w 1888 roku zostały oficjalnie zarejestrowane przez American Kennel Club.

Owczarek staroangielski to pies o zrównoważonym i pogodnym temperamencie. Jest z natury łagodny, inteligentny i niezwykle oddany swojej rodzinie, co sprawia, że bywa nazywany "psią nianią" ze względu na swoją cierpliwość i opiekuńczość wobec dzieci. Charakteryzuje się odwagą i godnością zaufania, bez skłonności do nieuzasadnionej agresji czy nadmiernej nerwowości. Choć bywa niezależny i może wydawać się nieco uparty, jest również bardzo zabawowy i chętny do współpracy, zwłaszcza gdy szkolenie jest różnorodne i angażujące. Posiada charakterystyczne, głębokie szczekanie, które wykorzystuje do alarmowania o obecności intruzów, jednak do obcych podchodzi z początkową rezerwą, która szybko ustępuje miejsca akceptacji, gdy poczuje się bezpiecznie. Nie lubi samotności i potrzebuje stałego kontaktu z człowiekiem, choć potrafi dostosować się do spokojniejszego trybu życia, o ile zapewnione są mu codzienne aktywności fizyczne i umysłowe.

Owczarek staroangielski jest generalnie uznawany za rasę zdrową i wytrzymałą, cieszącą się dobrą kondycją przez większość swojego życia. Niemniej jednak, jak każda rasa, Bobtaile są predysponowane do pewnych schorzeń. Najczęściej spotykane problemy zdrowotne to dysplazja stawów biodrowych oraz różne choroby oczu, w tym postępujący zanik siatkówki (PRA) i zaćma dziedziczna. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe w kierunku tych schorzeń, a także w kierunku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy i wad serca. Dzięki postępowi w genetyce dostępne są testy DNA pozwalające identyfikować nosicieli takich chorób jak ataksja móżdżkowa czy pierwotna dyskineza rzęsek, co umożliwia eliminowanie ich z hodowli. Inne potencjalne problemy to wrażliwość na niektóre leki, zapaść wywołana wysiłkiem fizycznym oraz skręt żołądka. Z uwagi na gęstą i obfitą szatę, Bobtaile mogą źle znosić upały, dlatego w gorące dni należy zapewnić im cień i unikać intensywnego wysiłku.

Owczarek staroangielski zazwyczaj nie ma specjalnych wymagań żywieniowych i dobrze prosperuje na wysokiej jakości karmie, zarówno komercyjnej, jak i tej przygotowywanej w domu pod nadzorem weterynarza. Ważne jest, aby dieta była dostosowana do wieku psa (szczeniak, dorosły, senior) i jego poziomu aktywności. Bobtaile są zazwyczaj dość łakome i mogą mieć tendencję do przybierania na wadze, dlatego kluczowe jest monitorowanie spożycia kalorii i utrzymanie prawidłowej masy ciała. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ale podawane w nadmiarze przyczyniają się do otyłości. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej, czystej wody.

Pielęgnacja sierści owczarka staroangielskiego Bobtaila jest jednym z najbardziej wymagających aspektów posiadania tej rasy. Posiada on obfitą, podwójną szatę - twardy włos okrywowy i gęsty, nieprzemakalny podszerstek. Aby utrzymać ją w dobrej kondycji i zapobiec kołtunieniu, konieczne jest bardzo dokładne szczotkowanie aż do skóry, przynajmniej raz w tygodniu, a najlepiej codziennie przez około pół godziny. Sierść Bobtaila ma skłonność do łatwego filcowania się, szczególnie pod wpływem wilgoci, dlatego zaleca się unikanie przemoczenia psa lub bardzo szybkie i staranne suszenie po kąpieli. Dla właścicieli, którzy nie planują wystawiać psa, popularnym i praktycznym rozwiązaniem jest regularne strzyżenie na krótszą długość ("na szczeniaka"), co znacznie redukuje czasochłonność pielęgnacji. Należy jednak pamiętać, że nawet krótko ostrzyżona sierść wymaga regularnego szczotkowania między kąpielami i strzyżeniami. Pielęgnacja wystawowa jest niezwykle pracochłonna i wymaga użycia specjalistycznych, często kosztownych kosmetyków oraz godzin spędzonych na suszeniu i stylizowaniu szaty. Regularne przycinanie pazurów jest również niezbędne.

Owczarek staroangielski, pomimo swojej potężnej postury, jest psem o sporym zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Nie jest to typowy kanapowiec, lecz wytrzymały pies pracujący, który do zachowania dobrej kondycji fizycznej i psychicznej potrzebuje codziennych, urozmaiconych spacerów i możliwości swobodnego wybiegania się. Choć potrafi dostosować się do spokojniejszego trybu życia w domu, na zewnątrz uwielbia biegać, bawić się i eksplorować. Chętnie uczestniczy w różnego rodzaju aktywnościach, takich jak aportowanie, bieganie u boku roweru czy zabawy z rzucaniem patyków. Ważna jest także stymulacja umysłowa, którą można zapewnić poprzez trening posłuszeństwa czy psie sporty. Cechą charakterystyczną tej rasy jest jednak ich "przycisk wyłączający" - po powrocie do domu często stają się spokojne i zrelaksowane.

Owczarek staroangielski to inteligentny pies, który stosunkowo szybko się uczy i chętnie wykonuje zadania, zwłaszcza te, które są urozmaicone i angażujące. Jednakże, ze względu na swoją niezależną naturę i skłonność do nudy przy powtarzalnych ćwiczeniach, szkolenie wymaga konsekwencji, cierpliwości i kreatywności. Najlepiej sprawdza się pozytywne wzmocnienie i metody oparte na zabawie. Ze względu na jego siłę, rozmiar i potencjalną upartość, wielu ekspertów uważa, że rasa ta jest bardziej odpowiednia dla doświadczonych właścicieli, którzy potrafią zapanować nad dużym psem i zapewnić mu odpowiednią stymulację umysłową. Kluczowe jest rozpoczęcie socjalizacji i podstawowego szkolenia posłuszeństwa już od wczesnego szczenięctwa, aby pies nauczył się odpowiednich zachowań wobec ludzi, innych zwierząt i różnych sytuacji. Ważne jest także, aby nie pozwalać szczenięciu na zachowania, które w dorosłym życiu (jako dużego, kudłatego i być może mokrego psa) byłyby nieakceptowalne.

Owczarek staroangielski, ze względu na swój urokliwy wygląd i inteligencję, stał się naturalnym wyborem dla producentów filmowych. Rasa ta zyskała światową sławę dzięki głównym rolom w popularnych produkcjach Disneya, takich jak "Kudłaty pies" (The Shaggy Dog) oraz jego sequel "Kudłaty detektyw" (The Shaggy D.A.). Pojawił się również jako wierny towarzysz Księcia Eryka w animacji "Mała Syrenka". Jego charakterystyczny wygląd sprawia, że jest łatwo rozpoznawalny i często pojawia się w różnych mediach jako symbol "kudłatego psa".];