Historia rasy Billy jest głęboko zakorzeniona w królewskich tradycjach łowieckich Francji. Jej korzenie sięgają XVI-XVII wieku, kiedy to w królewskich sforach Ludwika XII, Franciszka I i Ludwika XIV ceniono "Białe Psy Króla" (Chiens Blancs du Roi), wykorzystywane do polowań. Po Rewolucji Francuskiej (1789-1799) wiele sfor zostało rozwiązanych, a pierwotne linie psów uległy krzyżowaniu, dając początek rasom takim jak Ceris (polowania na zające i wilki) czy Montemboeuf (polowania na dziki). Pod koniec XIX wieku, myśliwy z Poitou, Gaston Hublot de Rivault, podjął się ambitnego zadania odtworzenia tej starożytnej rasy. Nazwał ją Billy od swojej posiadłości - zamku Billy w gminie Billy (obecnie część Maisontiers). W hodowli oparł się na trzech wymarłych już rasach: Ceris, Montemboeuf (obie wywodzące się od Białych Psów Króla) oraz Larrye (rasa stworzona w 1692 roku, znana z wyjątkowo czułego węchu, powstała z francuskich gończych i angielskich foxhoundów). Gaston Hublot de Rivault szczególnie cenił jasne umaszczenie typowe dla linii Ceris i Montemboeuf, co było kluczowym kryterium selekcji psów założycielskich. Pierwszy wzorzec rasy Billy powstał w 1886 roku, a rasa szybko zyskała popularność we Francji, nie tylko ze względu na jej umiejętności łowieckie, ale także atrakcyjny wygląd i łagodne usposobienie. Niestety, historia rasy ponownie naznaczona została trudnościami. W 1927 roku sfora Billy"ego została rozproszona, a jeszcze większe zagrożenie nadeszło wraz z II wojną światową, po której wojnę przeżyło zaledwie kilka osobników (źródła podają od 2 do 10). Los rasy spoczął w rękach syna Rivaulta, Anthony"ego, który z determinacją podjął się jej odbudowy, krzyżując ocalałe psy z Poitevinami, Porcelaine"ami i Harrierami. Dzięki jego wysiłkom liczebność rasy stopniowo wzrosła, jednak do dziś Billy pozostaje rasą rzadką, występującą głównie w swojej ojczyźnie, Francji, gdzie nadal funkcjonuje kilka sfor polujących na sarny i dziki. FCI uznało rasę w 1973 roku.

Billy to pies o zrównoważonym, łagodnym usposobieniu, szczególnie wobec ludzi i dzieci, dla których jest cierpliwym i delikatnym towarzyszem. Jest inteligentny i oddany swojej rodzinie, choć cechuje go także pewna niezależność typowa dla psów gończych. Posiada niezwykle silny instynkt łowiecki i doskonały węch, co czyni go niebezpiecznym dla małych zwierząt domowych i dzikiej zwierzyny. W stosunku do obcych psów bywa mniej towarzyski, a nawet może wchodzić w konflikty, szczególnie z osobnikami tej samej płci, dążąc do ustalenia hierarchii. Nie nadaje się na psa stróżującego ze względu na swoją ufność wobec obcych. Jest bardzo energiczny, aktywny i potrzebuje dużo ruchu oraz stymulacji umysłowej, aby być szczęśliwym i zrównoważonym.

Billy jest uznawany za rasę generalnie zdrową i odporną, co jest cechą wielu psów użytkowych, które przez wieki były selekcjonowane pod kątem wytrzymałości. Mimo to, jego krótka szata sprawia, że w okresie zimowym może być podatny na przeziębienia, dlatego zaleca się, aby w chłodniejsze dni psy te przebywały w pomieszczeniach. Jak u wszystkich ras z dużymi, wiszącymi uszami, Billy może być narażony na infekcje uszu, ponieważ są one słabo wentylowane i mają tendencję do zbierania brudu i wilgoci, szczególnie jeśli pies często pływa. Istnieją doniesienia o możliwości występowania problemów genetycznych związanych z wąską pulą genów, jednak brakuje konkretnych, szeroko udokumentowanych danych na temat specyficznych chorób dziedzicznych typowych dla tej rasy. Regularne wizyty u weterynarza i dbałość o podstawową profilaktykę są kluczowe dla utrzymania jego dobrego zdrowia.

Odżywianie psa rasy Billy powinno być ściśle dostosowane do jego wysokiego poziomu aktywności i stylu życia. Jako pies myśliwski, Billy ma bardzo duże zapotrzebowanie energetyczne. W sezonie łowieckim lub podczas intensywnego treningu, dieta powinna być bogatsza w tłuszcz i białko - zaleca się podawanie karmy dla psów aktywnych lub uzupełnianie posiłków tłustszym mięsem. Korzystne jest także suplementowanie diety olejami, np. rybim, bogatymi w kwasy Omega-3, oraz witaminą E, wspierającą kondycję skóry i sierści. Poza sezonem wzmożonej aktywności, kaloryczność posiłków należy odpowiednio zmniejszyć, aby zapobiec nadwadze, na którą Billy, lubiący dobrze zjeść, może być podatny przy braku wystarczającej dawki ruchu. Ważne jest, aby monitorować wagę psa i dostosowywać porcje, a także zapewnić stały dostęp do świeżej wody.

Pielęgnacja Billy"ego jest stosunkowo prosta i niekłopotliwa, co jest jedną z zalet tej rasy. Jego krótka, ostra w dotyku, a czasem nieco szorstka sierść nie wymaga skomplikowanych zabiegów fryzjerskich. Wystarczy regularne szczotkowanie raz na tydzień lub dwa, aby usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji. W okresie linienia częstotliwość szczotkowania może być zwiększona. Do tego celu najlepiej sprawdza się gumowa rękawica do masażu lub zgrzebło z wypustkami. Kąpiele powinny być rzadkie, przeprowadzane tylko w razie faktycznej potrzeby, gdy pies jest mocno zabrudzony; w większości przypadków wystarczy przetarcie wilgotną szmatką. Szczególną uwagę należy zwrócić na uszy Billy"ego, które ze względu na ich budowę (duże, wiszące małżowiny) są podatne na infekcje, zwłaszcza jeśli pies często pływa lub biega w wilgotnym terenie. Należy je regularnie kontrolować pod kątem czystości i zapachu, a w razie potrzeby delikatnie czyścić. Po każdym powrocie z terenu, zwłaszcza po bieganiu w zaroślach, konieczne jest sprawdzenie łap i skóry psa pod kątem ewentualnych zranień, otarć czy obecności kleszczy. Należy również regularnie kontrolować stan zębów, oczu i pazurów, przycinając te ostatnie w miarę potrzeby.

Billy to pies niezwykle aktywny i energiczny, który ma ogromne zapotrzebowanie na ruch i mentalną stymulację. Zdecydowanie nie jest to rasa dla osób prowadzących siedzący tryb życia ani dla tych, którzy szukają psa kanapowego. Jego instynkt gończy sprawia, że uwielbia biegać i pracować nosem. Aby Billy był szczęśliwy i zdrowy, potrzebuje codziennie długich, intensywnych spacerów, możliwości swobodnego biegania (najlepiej w bezpiecznym, ogrodzonym terenie lub na smyczy treningowej) oraz zajęć, które pozwolą mu wykorzystać jego doskonały węch, takich jak tropienie czy mantrailing. W trakcie polowania jest w stanie pokonać 40-50 km, co obrazuje jego wytrzymałość. Brak odpowiedniej dawki aktywności fizycznej i umysłowej prowadzi do frustracji, depresji i problemów behawioralnych, takich jak niszczenie przedmiotów czy nadmierne szczekanie. Bieganie po ogrodzie, nawet dużym, nie jest wystarczającą formą aktywności dla tej rasy. Billy jest psem chętnym do zabawy, ale najbardziej ceni sobie aktywności związane z jego naturą gończego.

Szkolenie Billy"ego wymaga cierpliwości, konsekwencji i sporego wyczucia, choć jest to pies inteligentny i zasadniczo podatny na naukę. Kluczowe jest rozpoczęcie socjalizacji i podstawowego szkolenia posłuszeństwa już w wieku szczenięcym. Ze względu na silny instynkt łowiecki i wrodzoną niezależność, typową dla psów gończych, Billy bywa uparty i łatwo rozprasza się ciekawymi zapachami, co może utrudniać koncentrację. Trener musi być stanowczy i konsekwentny, jasno wyznaczając granice, ale jednocześnie powinien rozumieć naturę psa i nie oczekiwać bezwzględnego posłuszeństwa w każdej sytuacji, pozwalając na pewne ujście jego instynktów. Budowanie silnej więzi opartej na zaufaniu i pozytywnych metodach wzmocnienia jest niezwykle ważne. Samodzielnie puszczony wolno, Billy może być trudny do odwołania, gdy złapie ciekawy trop, dlatego ważne jest intensywne ćwiczenie przywołania i korzystanie z długiej linki treningowej w otwartym terenie. W sforach psów myśliwskich dyscyplina jest wpajana codziennie, np. poprzez oczekiwanie opanowania przed posiłkiem.

Brak informacji na temat znaczących ról rasy Billy w filmach. Ze względu na swoją rzadkość i pierwotne przeznaczenie jako pies użytkowy, Billy nie jest rasą, która zdobyła popularność w świecie kina.];