Historia Wyżła duńskiego rozpoczyna się na początku XVIII wieku, w 1710 roku, kiedy to Morten Bak, mieszkaniec Glenstrup w Danii, podjął się ambitnego zadania stworzenia nowej rasy. Jego celem było wyhodowanie wszechstronnego psa myśliwskiego, doskonale przystosowanego do lokalnych warunków. Przez osiem kolejnych pokoleń Morten Bak krzyżował miejscowe psy farmerskie z psami wędrowców, określanymi jako psy cygańskie. W wyniku tej selektywnej hodowli wyłoniła się jednolita rasa psów o charakterystycznym biało-brązowym umaszczeniu, które szybko zyskały miano psów Baka lub Wyżłów Staroduńskich. Przypuszcza się, że w genotypie tych wczesnych wyżłów duńskich znalazły się geny psów gończych, w tym być może potomków Psów Świętego Huberta, oraz hiszpańskich wyżłów, które w różny sposób przyczyniły się do ukształtowania ich wyjątkowych cech użytkowych i fizycznych. Rasa była rozwijana z myślą o pracy w bliskim kontakcie z myśliwym, charakteryzując się spokojnym, metodycznym stylem polowania, idealnym do ptactwa.

Wyżeł duński to pies o temperamencie, który sprawia wrażenie spokoju, zrównoważenia i szlachetności. Jest z natury zdeterminowany w dążeniu do celu, szczególnie podczas pracy, a jednocześnie niezwykle kooperatywny, ceniący sobie partnerstwo z człowiekiem. W środowisku domowym wykazuje się łagodnością, cierpliwością i głębokim przywiązaniem do rodziny, będąc pieszczochem i wiernym towarzyszem. Mimo myśliwskiego instynktu, potrafi dostosować się do życia rodzinnego, o ile jego potrzeby dotyczące aktywności i kontaktu społecznego są zaspokojone. Wobec obcych bywa początkowo nieco nieufny, jednak szybko akceptuje nowe osoby, jeśli poczuje się bezpiecznie. Jest inteligentny i pojętny, co ułatwia szkolenie.

Wyżeł duński uchodzi za rasę generalnie odporną i zdrową, co jest typowe dla psów użytkowych hodowanych z myślą o wytrzymałości. Średnia długość życia tych psów wynosi od 10 do 13 lat. Niemniej jednak, jak każda rasa, może być predysponowany do pewnych schorzeń. Najczęściej wymienianymi problemami zdrowotnymi są dysplazja stawów biodrowych, która jest powszechna u średnich i dużych ras, oraz postępujący zanik siatkówki (PRA) - genetyczna choroba oczu, zidentyfikowana w tej rasie w Danii. Odpowiedzialni hodowcy przykładają dużą wagę do badań przesiewowych swoich psów pod kątem tych dolegliwości, aby minimalizować ryzyko ich przenoszenia. Rasa nie wykazuje szczególnej wrażliwości na upały czy zimno, jednak w ekstremalnych warunkach wymaga odpowiedniej ochrony.

Wyżeł duński, jako rasa aktywna o umiarkowanym poziomie energii, wymaga wysokiej jakości, zbilansowanej diety, która będzie dostosowana do jego wieku, wagi, poziomu aktywności oraz ewentualnych indywidualnych potrzeb zdrowotnych. Zaleca się podawanie karmy przeznaczonej dla średnich do dużych ras aktywnych. Niezależnie od wyboru - karmy suchej, mokrej czy diety BARF - kluczowe jest, aby porcje były kontrolowane, ponieważ wyżły duńskie potrafią być dość łakome. Podawanie posiłków dwa razy dziennie jest standardową praktyką. Rasa zazwyczaj nie jest szczególnie wrażliwa na rodzaje karmy ani skłonna do alergii, ale zawsze należy obserwować reakcje psa na nowe składniki w diecie. Smakołyki mogą być skuteczną motywacją w szkoleniu, ale ich ilość powinna być wliczana w dzienną rację kaloryczną, aby zapobiec nadwadze.

Pielęgnacja Wyżła duńskiego jest stosunkowo prosta i niewymagająca. Jego krótka, gęsta i nieco twarda w dotyku sierść nie wymaga skomplikowanych zabiegów fryzjerskich. Rasa linieje w stopniu umiarkowanym, a regularne szczotkowanie, najlepiej raz w tygodniu, w zupełności wystarczy, aby usunąć martwe włosy, utrzymać sierść w dobrej kondycji oraz ograniczyć jej rozprzestrzenianie się w domu. Dzięki krótkiej sierści, psy te nie zbierają dużo brudu podczas spacerów, a okazjonalna kąpiel, gdy zajdzie taka potrzeba, jest zazwyczaj wystarczająca. Oprócz pielęgnacji sierści, należy pamiętać o regularnym przycinaniu pazurów, aby zapobiec ich przerośnięciu, oraz o kontroli uszu, które ze względu na swój kształt mogą być bardziej podatne na infekcje, zwłaszcza u psów spędzających dużo czasu w wilgotnym środowisku.

Wyżeł duński to rasa, która, pomimo swojego spokojnego usposobienia, posiada umiarkowane, lecz stałe zapotrzebowanie na ruch i aktywność. Nie jest to pies kanapowy, a jego myśliwskie korzenie sprawiają, że ceni sobie swobodę i eksplorację terenu. Rasa wymaga codziennych, długich spacerów, podczas których ma możliwość swobodnego biegania, tropienia i eksplorowania zapachów. Aktywności takie jak aportowanie, zabawy z patyczkiem czy piłką, a także specjalistyczne treningi myśliwskie (np. praca w polu) są dla niego źródłem dużej radości i satysfakcji. Wyżeł duński świetnie odnajduje się również w psich sportach, takich jak canicross, tropienie użytkowe czy agility, gdzie może wykorzystać swoją inteligencję i kondycję. Regularna aktywność fizyczna i umysłowa jest kluczowa dla jego dobrego samopoczucia i zachowania równowagi psychicznej.

Wyżeł duński jest psem inteligentnym, chętnym do współpracy i cechującym się wysoką podatnością na szkolenie, co sprawia, że jest stosunkowo łatwy do ułożenia. Najlepiej reaguje na konsekwentne, spokojne i cierpliwe metody oparte na pozytywnym wzmocnieniu. Rasa ta czerpie dużą satysfakcję z partnerstwa z przewodnikiem i chętnie podejmuje wyzwania szkoleniowe, szczególnie te związane z pracą węchową i posłuszeństwem. Wczesna socjalizacja jest niezwykle ważna - należy zapoznawać szczenię z różnymi ludźmi, innymi psami i nowymi sytuacjami, aby wychować z niego zrównoważonego i pewnego siebie dorosłego psa. Wyżeł duński nie jest psem opornym ani leniwym, wręcz przeciwnie - lubi uczyć się i być zaangażowany w aktywności z właścicielem, co czyni go doskonałym kandydatem na psa pracującego i rodzinnego.

Brak informacji o znaczącej karierze filmowej Wyżła duńskiego. Rasa ta jest przede wszystkim psem użytkowym i rodzinnym, a nie gwiazdą ekranu.];