Historia gończego słowackiego, czyli Slovenskiego Kopova, sięga wieków i jest ściśle związana z regionem Karpat, zwłaszcza Słowacji i Węgier. Choć dokładne pochodzenie rasy jest trudne do jednoznacznego ustalenia, jedna z teorii mówi o psach przybyłych z Celtami w IV wieku p.n.e., które krzyżowały się z lokalnymi czworonogami Scytów, a później z innymi psami myśliwskimi, takimi jak gończe austriackie, charty polskie czy węgierskie. Nazwa ,,Kopov" wywodzi się z węgierskiego słowa ,,kopó", oznaczającego psa gończego. Pisemne wzmianki o psach tego typu datowane są na XVII i XVIII wiek, a już w 1770 roku zakazano krzyżowania ich z gończymi z innych krajów, co świadczy o ugruntowanej pozycji i cenionych cechach użytkowych. Przez długi czas kluczowa była funkcjonalność, co prowadziło do znacznego zróżnicowania w typie. Na przełomie XIX i XX wieku podjęto pierwsze próby ujednolicenia rasy, a po I wojnie światowej słowaccy myśliwi rozpoczęli bardziej zorganizowaną hodowlę w czystości rasy. Ważnym krokiem była pierwsza wystawa hodowlana w Bańskiej Bystrzycy w 1936 roku. Dopiero w okresie II wojny światowej, gdy Słowacja uzyskała status państwa niezależnego pod niemieckim protektoratem, założono pierwszą księgę hodowlaną i opracowano oficjalny wzorzec rasy. W 1946 roku, po przeglądzie psów, które przetrwały wojnę, utworzono klub hodowców psów gończych, mający na celu dalszą standaryzację i rozwój cech użytkowych. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała rasę w 1963 roku, a w 1988 roku powstał Słowacki Klub Hodowców Psów Gończych w Bratysławie. Choć gończy słowacki jest niezwykle popularny w swojej ojczyźnie, zwłaszcza w regionach górskich bogatych w dziki, w innych krajach dopiero zyskuje uznanie wśród entuzjastów psów.

Gończy słowacki to pies o niezwykle żywym temperamencie, czujny, odważny i pełen determinacji. Charakteryzuje się znakomicie rozwiniętym zmysłem orientacji oraz niezłomnym instynktem łowieckim, co czyni go niezastąpionym w pracy w terenie. Wobec swojej rodziny jest niezwykle czuły, oddany i łasy na pieszczoty, potrafi być spokojny w domowym zaciszu. Jednakże w stosunku do obcych ludzi zazwyczaj wykazuje nieufność lub obojętność, będąc jednocześnie czujnym stróżem. To pies niezależny i o silnym charakterze, co wymaga od właściciela konsekwencji i odpowiedniego podejścia.

Gończy słowacki to rasa uznawana za generalnie zdrową i bardzo odporną. Selekcja hodowlana, skoncentrowana przez lata na cechach użytkowych i wytrzymałości w trudnych warunkach terenowych, przyczyniła się do wykształcenia psów o solidnym zdrowiu. Nie ma specyficznych chorób typowych dla tej rasy, jednak, jak u wielu psów z oklapniętymi uszami, mogą zdarzyć się infekcje uszu, szczególnie przy niedostatecznej wentylacji lub po kontakcie z wodą. W okresie intensywnego wysiłku w upalne dni istnieje ryzyko udaru cieplnego, dlatego należy pamiętać o odpowiednim nawodnieniu i unikaniu ekstremalnych obciążeń w wysokich temperaturach.

Gończy słowacki nie jest psem wybrednym i zazwyczaj dobrze przyswaja podawaną mu karmę. Zaleca się stosowanie wysokiej jakości karmy, dostosowanej do wieku psa (szczenię, dorosły, senior) oraz poziomu jego aktywności. Ze względu na wysoki poziom energii i intensywną pracę, szczególnie u psów myśliwskich, dieta powinna być odpowiednio zbilansowana i bogata w składniki odżywcze oraz kalorie. Ważne jest monitorowanie wagi psa, ponieważ niektóre osobniki mogą mieć skłonność do nadwagi, zwłaszcza jeśli ich zapotrzebowanie na ruch nie jest w pełni zaspokojone. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ale należy podawać je z umiarem. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej, czystej wody.

Pielęgnacja gończego słowackiego jest stosunkowo prosta i nie wymaga skomplikowanych zabiegów. Jego krótka, średnio gruba, gęsta i przylegająca sierść z obfitym podszerstkiem potrzebuje jedynie okazjonalnego szczotkowania, aby usunąć martwe włosy i utrzymać ją w dobrej kondycji. Intensywniejsze wyczesywanie jest zalecane dwa razy w roku, w okresie linienia, najlepiej przy użyciu gumowego zgrzebła lub specjalnej rękawicy. Okazjonalna kąpiel jest wystarczająca, aby utrzymać psa w czystości. Ze względu na oklapnięte uszy, konieczna jest regularna kontrola ich higieny, zwłaszcza po kąpieli lub pływaniu, aby zapobiec gromadzeniu się wilgoci i powstawaniu infekcji. Pazury powinny być regularnie przycinane, jeśli nie ścierają się naturalnie, a zęby - szczotkowane w miarę potrzeb.

Gończy słowacki to pies o wysokim zapotrzebowaniu na ruch, który musi być regularnie zaspokajany, aby pies był szczęśliwy i zrównoważony. Nie jest to rasa dla osób ceniących kanapowy tryb życia; wymaga codziennych, długich i intensywnych spacerów, najlepiej z możliwością swobodnego wybiegania się w bezpiecznym, ogrodzonym terenie. Chętnie uczestniczy w różnego rodzaju aktywnościach, takich jak bieganie, pływanie, aportowanie patyczków czy frisbee. Doskonale sprawdzi się również w psich sportach, takich jak agility, obedience czy rally. Brak odpowiedniej dawki ruchu może prowadzić do frustracji i destrukcyjnych zachowań, dlatego kluczowe jest zapewnienie mu aktywności fizycznej i umysłowej każdego dnia.

Szkolenie gończego słowackiego jest wyzwaniem, nawet dla doświadczonych przewodników, co wynika z jego silnie rozwiniętej niezależności, uporu i dominującego instynktu łowieckiego. Choć psy tej rasy są inteligentne i posiadają zdolność szybkiego uczenia się, ich priorytetem jest świat zapachów i tropów, co może utrudniać koncentrację. Kluczowe jest rozpoczęcie socjalizacji i szkolenia już od wczesnego szczenięctwa. Należy ustanowić jasne granice, a podejście powinno być stanowcze, ale zawsze łagodne i konsekwentne, pozbawione brutalności. Pozytywne metody wzmacniania, oparte na nagrodach (np. przysmaki), są najskuteczniejsze. Wczesna i prawidłowa socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi środowiskami jest niezbędna, aby pies stał się zrównoważony i pewny siebie w dorosłym życiu, minimalizując nieufność wobec obcych i potencjalne konflikty z innymi zwierzętami.

Gończy słowacki nie ma znaczącej kariery filmowej i rzadko pojawia się na ekranie. Jest to rasa przede wszystkim użytkowa, ceniona za swoje zdolności myśliwskie, a nie za aparycję czy predyspozycje do występów w produkcjach kinowych.];