Historia szwedzkiego lapphunda jest głęboko zakorzeniona w prehistorii Skandynawii, co czyni go najstarszą rdzenną rasą Szwecji i jedną z najstarszych ras na świecie, uważaną za potomka starożytnego wilka arktycznego. Przez tysiąclecia był niezastąpionym partnerem ludu Sámi, nomadów z Laponii (obejmującej północną Norwegię, Szwecję, Finlandię i północno-zachodnią Rosję). Początkowo pełnił funkcje psa myśliwskiego i stróżującego, chroniąc obozowiska i pomagając w zdobywaniu pożywienia. Z czasem, wraz z udomowieniem reniferów, jego rola ewoluowała w kierunku psa pasterskiego. Szwedzki lapphund wykazywał niezwykłe zdolności w zagania reniferów, w czym pomagały mu jego wokalne talenty - szczekanie było sygnałem dla reniferów i skutecznie odstraszało drapieżniki. Po okresie bliskiego wyginięcia w połowie XX wieku, rasa została z sukcesem odrodzona dzięki wysiłkom oddanych hodowców, choć do dziś pozostaje stosunkowo rzadka, głównie występująca w Szwecji.

Szwedzki lapphund to pies o żywym, czujnym i inteligentnym temperamencie, co czyni go wspaniałym towarzyszem. Jest niezwykle czuły i oddany swojej rodzinie, ceniąc sobie bliski kontakt z opiekunami i aktywne uczestnictwo w ich życiu. Znany jest ze swojej chęci do pracy i zdolności szybkiego uczenia się, co w połączeniu z pewną niezależnością i sporadyczną upartością wymaga od właściciela cierpliwości, poczucia humoru i konsekwencji w szkoleniu. Jako dawny pies pasterski i stróżujący, zachował silny instynkt terytorialny i jest z natury czujny, a także dość szczekliwy, co może być wykorzystane w roli psa stróżującego, ale wymaga kontroli. Jest bardzo energiczny i lubi zabawę, ale potrafi również się wyciszyć i zrelaksować w domu.

Szwedzkie lapphundy są generalnie uważane za rasę zdrową i wytrzymałą, co jest typowe dla wielu ras pierwotnych. Jednak, jak w przypadku wszystkich psów, mogą być podatne na pewne problemy zdrowotne. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają testy w kierunku dysplazji stawów biodrowych oraz postępującego zaniku siatkówki (PRA), aby minimalizować ryzyko wystąpienia tych chorób u szczeniąt. Zwraca się również uwagę na kondycję oczu. Mimo to, większość przedstawicieli tej rasy cieszy się dobrym zdrowiem przez całe życie, a solidna podwójna szata zapewnia im dobrą odporność na zmienne warunki pogodowe, w tym na zimno.

Żywienie szwedzkiego lapphunda powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do wieku, poziomu aktywności i indywidualnych potrzeb psa. Niezależnie od tego, czy będzie to karma komercyjna, czy przygotowywana w domu pod nadzorem weterynarza, kluczowe jest dostarczanie wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Lapphundy nie mają szczególnych skłonności do alergii pokarmowych, ale zawsze należy obserwować reakcje psa na nowe składniki diety. Są to psy raczej łakome, dlatego ważne jest monitorowanie spożycia kalorii i utrzymanie prawidłowej wagi, aby zapobiec otyłości. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ale podawane z umiarem. Zawsze należy zapewnić psu dostęp do świeżej i czystej wody.

Szwedzki lapphund posiada obfitą, podwójną szatę, która wymaga regularnej pielęgnacji, choć nie jest ona nadmiernie wymagająca. Sierść składa się z gęstego, miękkiego podszerstka i dłuższego, nastroszonego włosa okrywowego, który chroni psa przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi. Cotygodniowe szczotkowanie jest zazwyczaj wystarczające, aby utrzymać sierść w dobrym stanie, zapobiegać kołtunieniu i usuwać martwe włosy. Rasa ta przechodzi intensywne linienie, nazywane "wymianą szaty" (blowing coat), co najmniej raz, a czasem dwa razy w roku, kiedy to zrzuca duże ilości podszerstka. W tym okresie częstsze, nawet codzienne szczotkowanie jest niezbędne, aby pomóc psu pozbyć się martwego włosa i utrzymać czystość w domu. Ważne jest, aby nigdy nie golić szwedzkiego lapphunda, ponieważ jego naturalna szata zapewnia izolację zarówno przed zimnem, jak i upałem, a jej usunięcie może zaburzyć naturalną termoregulację.

Szwedzki lapphund to rasa o średnim do wysokiego poziomie energii, która czerpie ogromne korzyści z codziennej aktywności fizycznej i umysłowej. Posiada tak zwany "włącznik/wyłącznik", co oznacza, że choć jest bardzo energiczny i aktywny na zewnątrz, potrafi się uspokoić i zrelaksować w domu. Dla zachowania dobrej kondycji psychicznej i fizycznej potrzebuje regularnych, długich spacerów, aktywności na świeżym powietrzu oraz możliwości swobodnego wybiegania, najlepiej na ogrodzonym terenie. Uwielbia biegać, bawić się, aportować i brać udział w różnych sportach kynologicznych, takich jak agility, tropienie, pasienie czy canicross. Pies pozostawiony sam sobie na długie godziny i pozbawiony odpowiedniej stymulacji może znaleźć ujście dla swojej energii w niepożądanych zachowaniach, takich jak niszczenie przedmiotów.

Szwedzki lapphund charakteryzuje się bystrą inteligencją, ciekawością i ogromną chęcią do nauki, co sprawia, że jest rasą niezwykle podatną na szkolenie. Jego pasterze doceniali jego zdolność do szybkiego przyswajania komend i samodzielnego myślenia. Szkolenie wymaga jednak cierpliwości, konsekwencji i delikatnej ręki, ponieważ lapphund może przejawiać pewną niezależność umysłu i upartość. Najlepiej reaguje na pozytywne metody wzmacniania, a sesje szkoleniowe powinny być urozmaicone i angażujące, aby utrzymać jego zainteresowanie. Wczesna socjalizacja z różnymi ludźmi, innymi psami i nowymi sytuacjami jest kluczowa dla rozwoju zrównoważonego temperamentu. Dzięki swoim predyspozycjom, doskonale sprawdza się w różnorodnych dyscyplinach kynologicznych, takich jak posłuszeństwo, agility, pasienie, tropienie czy rally obedience.

Brak informacji o znaczących rolach w filmach.