Historia owczarka pirenejskiego długowłosego sięga wieków wstecz, czyniąc go prawdopodobnie jedną z najstarszych ras psów we Francji. Przez stulecia te małe psy pasterskie były nieodłącznymi towarzyszami pasterzy w Pirenejach, gdzie zaganialy stada owiec w trudnych górskich warunkach. Ich pierwotne pochodzenie jest owiane legendą, z teoriami wskazującymi na azjatyckich przodków, takich jak teriery tybetańskie, które mogły wymieszać się z lokalnymi psami w typie szpiców. Dopiero pod koniec XIX wieku kynolodzy zaczęli zwracać uwagę na te niepozorne, pracowite psy. W czasie I wojny światowej ich inteligencja i zwinność zostały docenione przez armię francuską, gdzie służyły jako psy łącznikowe i poszukujące rannych. Po wojnie podjęto starania o odbudowę rasy, a w latach 1921-1925 powstał pierwszy oficjalny wzorzec, głównie dzięki pracy Bernarda Senac-Lagrange"a. W 1923 roku założono Klub Miłośników Psów Pirenejskich, a w 1926 roku rasa zyskała uznanie Francuskiego Związku Kynologicznego. Po II wojnie światowej rasa powoli zaczęła zyskiwać zwolenników poza granicami Francji, stając się szczególnie ceniona w kręgach psich sportów, choć w swojej ojczyźnie nadal wielu przedstawicieli tej rasy aktywnie pracuje przy owcach, zachowując swój tradycyjny wygląd i temperament.

Owczarek pirenejski długowłosy to pies o niezwykle żywiołowym, bystrym i inteligentnym usposobieniu, charakteryzujący się silnym temperamentem typowym dla psów pasterskich. Wykazuje głębokie przywiązanie i lojalność wobec swojej rodziny, dla której jest całkowicie oddany i chętny do współpracy. Jednocześnie posiada wrodzoną samodzielność i inicjatywę, co sprawia, że potrafi działać bez bezpośrednich poleceń. Wobec obcych jest zazwyczaj nieufny, co czyni go doskonałym i czujnym stróżem. Rasa ta bywa pobudliwa i skłonna do szczekania, zwłaszcza w obliczu nowych bodźców lub w celu sygnalizowania wszelkich niepokojących zmian w otoczeniu.

Owczarki pirenejskie długowłose są generalnie uważane za rasę zdrową i długowieczną, często zachowującą witalność i sprawność fizyczną do późnego wieku. Niemniej jednak, jak każda rasa, mogą być predysponowane do pewnych problemów zdrowotnych. Wśród nich wymienia się dysplazję stawów biodrowych, zwichnięcie rzepki, a także niektóre choroby oczu, takie jak postępujący zanik siatkówki (PRA) czy hipoplazja naczyniówki (CH). Sporadycznie może występować padaczka. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe swoich zwierząt, aby minimalizować ryzyko wystąpienia tych schorzeń w populacji. Rasa ta ma również pewne skłonności do problemów skórnych, takich jak nużyca czy hot spoty.

Owczarek pirenejski długowłosy nie jest rasą szczególnie wybredną pod względem żywienia. Dobrze prosperuje na wysokiej jakości karmie komercyjnej, odpowiedniej dla jego wieku, poziomu aktywności i stanu zdrowia. Możliwe jest również karmienie dietą przygotowywaną w domu, zawsze pod nadzorem i za zgodą weterynarza, aby zapewnić zbilansowane składniki odżywcze. Ze względu na wrodzone zamiłowanie do jedzenia i aktywny tryb życia, należy dokładnie monitorować spożycie kalorii i wagę psa, aby zapobiec nadwadze. Przysmaki mogą być użytecznym narzędziem podczas szkolenia, ale należy podawać je z umiarem. Zawsze zapewnij psu dostęp do świeżej, czystej wody.

Sierść owczarka pirenejskiego długowłosego, choć gęsta i długa lub półdługa, wbrew pozorom nie jest szczególnie trudna w pielęgnacji, ale wymaga regularności. Rasa posiada dwuwarstwową szatę: miękki podszerstek i ochronny włos okrywowy o strukturze pośredniej między kozią wełną a owczą. Włos okrywowy może być prosty lub lekko falisty, a u niektórych osobników tworzy charakterystyczne sznury (cadenettes) lub zbite płaty (matelotes), szczególnie na zadzie, udach i klatce piersiowej. Aby zapobiec matowieniu i kołtunieniu, szczególnie podszerstka, zaleca się szczotkowanie przynajmniej raz w tygodniu, a w okresach linienia (wiosna i jesień) nawet codziennie. Błoto, które przylgnie do sierści, po wyschnięciu zazwyczaj samo się wykrusza. Należy również regularnie sprawdzać i czyścić uszy, a także przycinać pazury.

Owczarek pirenejski długowłosy to pies o niezwykle wysokim poziomie energii, który zawsze jest w gotowości do działania. Z natury jest czujny i bardzo aktywny, potrzebuje ogromnej dawki ruchu oraz stymulacji umysłowej, aby zachować dobre zdrowie psychiczne, emocjonalne i fizyczne. Nie jest to pies kanapowy; potrzebuje codziennych, intensywnych aktywności, takich jak długie spacery, biegi, czy zabawy na świeżym powietrzu. Rasa ta uwielbia wyzwania i doskonale sprawdza się w psich sportach, takich jak agility, rally obedience, flyball czy dogfrisbee, gdzie może wykorzystać swoją zwinność, szybkość i inteligencję. Chętnie aportuje i uwielbia różnego rodzaju zabawy, które angażują zarówno ciało, jak i umysł.

Owczarek pirenejski długowłosy to pies wyjątkowo inteligentny, energiczny i bardzo podatny na szkolenie, jeśli tylko podejdzie się do niego z odpowiednią metodą. Bardzo silnie przywiązuje się do swojego właściciela i ma silną potrzebę zadowalania go. Ze względu na swój temperament i niezależną naturę, szkolenie wymaga konsekwencji połączonej z delikatnością i cierpliwością, zwłaszcza że jest to rasa późno dojrzewająca. Najlepiej reaguje na pozytywne metody wzmacniania, takie jak szkolenie z klikerem i nagradzanie. Wczesna i bardzo staranna socjalizacja z różnymi ludźmi, miejscami i innymi psami jest absolutnie kluczowa, aby zapobiec lękliwości lub agresji. Owczarek pirenejski ceni sobie wyzwania umysłowe i uwielbia uczyć się nowych rzeczy, co sprawia, że jest doskonałym kandydatem do wszelkich psich sportów i zadań wymagających myślenia.

Owczarek pirenejski długowłosy nie miał dotychczas znaczącej kariery w produkcjach filmowych. Brak jest informacji o ważnych rolach czy statusie gwiazdy filmowej dla tej rasy.];