Historia teriera tybetańskiego, wbrew jego europejskiej nazwie, jest ściśle związana z wysokogórskim Tybetem, gdzie przez stulecia pies ten rozwijał się w izolacji, pełniąc różnorodne funkcje. Nie był to pies myśliwski, co odróżnia go od prawdziwych terierów. W Tybecie rasa ta była znana jako "lago kyi", czyli psy podręczne, a także "święte psy" lub "przynoszące szczęście". Były one nieodłącznymi towarzyszami mnichów buddyjskich w klasztorach, gdzie pełniły rolę stróżów i kompanów. Poza klasztorami, teriery tybetańskie służyły jako pasterze dla stad jaków i owiec, a także towarzyszyły karawanom kupieckim, chroniąc je przed złodziejami. Ich zdolność do poruszania się po trudnym, zaśnieżonym terenie była niezwykle cenna. Prawdopodobnie większe osobniki były częściej używane do pracy przy stadach, podczas gdy mniejsze trzymano w świątyniach. Dopiero w XX wieku Europejczycy rozpoczęli kategoryzowanie tybetańskich psów, dzieląc je na różne rasy. Współczesna historia rasy w Europie zaczęła się w latach 20. XX wieku, kiedy brytyjska lekarka, dr Agnes Greig, otrzymała szczenię tej rasy w podzięce za udaną operację w Indiach. To ona przywiozła te psy do Wielkiej Brytanii i rozpoczęła formalną hodowlę, co doprowadziło do uznania rasy i opracowania wzorca, choć nazwa "terier" pozostała, mimo że nie oddaje prawdziwego charakteru i pochodzenia psa.

Terier tybetański to pies o żywym, radosnym i łagodnym usposobieniu. Jest niezwykle lojalny i oddany swojej rodzinie, wykazując się dużą czułością i potrzebą bliskości. To pies inteligentny i spostrzegawczy, który chętnie uczestniczy w życiu domowym. Charakteryzuje go również czujność i odwaga, co czyni go doskonałym stróżem, zawsze gotowym zaalarmować o obecności obcych. W stosunku do nieznajomych bywa początkowo powściągliwy, ale nigdy agresywny. Jest skory do zabawy i pełen energii, co sprawia, że jest świetnym kompanem dla aktywnych rodzin. Wrażliwy i delikatny, źle znosi samotność i wymaga pozytywnego podejścia w wychowaniu.

Teriery tybetańskie są generalnie uznawane za rasę zdrową i wytrzymałą, nierzadko dożywającą sędziwego wieku. Istnieją jednak pewne predyspozycje do schorzeń, na które hodowcy prowadzą badania przesiewowe. Należą do nich dysplazja stawu biodrowego i zwichnięcie rzepki, a także choroby oczu, takie jak postępujący zanik siatkówki (PRA), zaćma oraz zwichnięcie soczewki. Sporadycznie zdarzają się również przypadki niedoczynności tarczycy, neuronalnej lipofuscynozy ceroidowej (NCL) czy głuchoty. W podeszłym wieku mogą pojawiać się szmery sercowe i katarakty. Rasa ta ma tendencję do tycia, jeśli nie kontroluje się ich diety i aktywności fizycznej. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają testy genetyczne, aby minimalizować ryzyko wystąpienia dziedzicznych chorób.

Odżywianie teriera tybetańskiego powinno być przemyślane, z uwzględnieniem jego historycznych adaptacji do życia w surowym środowisku, gdzie okresy obfitości przeplatały się z niedoborami. Psy tej rasy zazwyczaj nie są nadmiernie łakome i potrafią zostawić resztki jedzenia w misce, co jest odmienne od wielu innych ras. Najlepiej sprawdzi się wysokiej jakości, zbilansowana karma z prawdziwych składników. Ze względu na skłonność do tycia, kluczowe jest monitorowanie wielkości porcji i kaloryczności podawanego pokarmu. Ważne jest, aby pies był utrzymywany w szczupłej kondycji, co sprzyja jego energii i ogólnemu zdrowiu. Unikanie nadmiernie bogatej diety i opieranie się na naturalnych, łatwo przyswajalnych składnikach, podobnych do tych, które stanowiły bazę tradycyjnej tybetańskiej diety (np. buliony, zbożowe kleiki), jest zalecane.

Pielęgnacja teriera tybetańskiego jest dość wymagająca, głównie ze względu na jego długą, dwuwarstwową sierść. Podszerstek jest miękki i wełnisty, a włos okrywowy obfity, delikatny, ale nie jedwabisty ani wełnisty, może być prosty lub lekko falisty. Ta struktura sprawia, że sierść jest doskonałym izolatorem, odpornym na wilgoć, ale jednocześnie ma tendencję do tworzenia kołtunów. Regularne, gruntowne szczotkowanie jest absolutnie niezbędne - przynajmniej raz w tygodniu, a w okresach linienia (które zwykle ma miejsce raz w roku) nawet codziennie. Włosy między opuszkami łap należy regularnie przycinać, a uszy kontrolować i czyścić, aby zapobiec infekcjom. Wiele osób decyduje się na utrzymywanie psów w tzw. "szczenięcej fryzurze" (krótsze strzyżenie), co znacznie ułatwia codzienną pielęgnację, zwłaszcza jeśli pies jest aktywny na zewnątrz i ma tendencję do zbierania błota i roślinności w szacie. Pielęgnacja nie jest tylko estetyką - to także doskonała okazja do zacieśniania więzi z psem i monitorowania jego ogólnego stanu zdrowia.

Terier tybetański to pies aktywny i pełen energii, który bardzo lubi przebywać na świeżym powietrzu w towarzystwie swoich ludzi. Mimo że jest w stanie dostosować się do życia w mieszkaniu, wymaga regularnej dawki ruchu, aby zachować dobrą kondycję fizyczną i psychiczną. Dwa do trzech spacerów dziennie, w tym przynajmniej jeden dłuższy, są zalecane. Chętnie towarzyszy w pieszych wędrówkach, zabawach na świeżym powietrzu czy aportowaniu. Indywidualne potrzeby ruchowe mogą się różnić, ale generalnie jest to rasa, która doceni aktywność. Po powrocie do domu terier tybetański z przyjemnością pełni rolę "stróża", obserwując otoczenie z wygodnego miejsca, np. z okna. Nie jest to typowy pies kanapowy w sensie całkowitego braku aktywności, ale potrafi też spokojnie odpoczywać, jeśli jego potrzeby ruchowe są zaspokojone.

Terier tybetański jest rasą inteligentną i chętną do współpracy, co czyni go podatnym na szkolenie. Jednakże posiada również niezależny charakter i szybko nudzi się monotonnymi powtórzeniami lub surowymi metodami. Najlepsze efekty przynosi wczesne rozpoczęcie szkolenia, oparte na pozytywnych wzmocnieniach, nagrodach i pochwałach. Jest to pies wrażliwy, który nie nadaje się dla osoby o "twardej ręce". Metody oparte na kliker-treningu lub umożliwiające psu samodzielne odnalezienie prawidłowego zachowania są wysoce rekomendowane. Teriery tybetańskie są entuzjastycznymi uczniami, uwielbiającymi wyzwania umysłowe i aktywności takie jak agility, rally obedience czy nose work, gdzie mogą współpracować z właścicielem. Wczesna i staranna socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi środowiskami jest kluczowa dla rozwoju zrównoważonego charakteru.

Terier tybetański nie jest rasą, która zrobiła znaczącą karierę w przemyśle filmowym czy telewizyjnym. Mimo swojej uroczej prezencji i bystrego usposobienia, nie występował w głośnych produkcjach ani nie stał się ikoną kina. Jego obecność w mediach jest raczej sporadyczna, a rasa pozostaje bardziej znana jako wierny towarzysz w życiu codziennym niż gwiazda srebrnego ekranu.];