Historia Dużego Szwajcarskiego Psa Pasterskiego sięga starożytności, a jego przodków upatruje się w potężnych molosach, które przybyły na tereny dzisiejszej Szwajcarii wraz z legionami rzymskimi Juliusza Cezara. Psy te krzyżowały się z lokalnymi rasami, tworząc populację dużych psów stróżujących i pociągowych, znanych jako ,,psy rzeźników" (Metzgerhunde) ze względu na ich popularność wśród rzeźników i handlarzy, którzy wykorzystywali je do ciągnięcia wózków z towarami. W XVIII i XIX wieku były to psy powszechnie używane do pilnowania stad, dobytku oraz jako niezastąpione psy pociągowe, zwłaszcza przez mleczarzy. W pewnym momencie rasa niemalże wymarła, a jej odrodzenie nastąpiło na początku XX wieku. Kluczową postacią w jej ratowaniu był profesor Albert Heim, wybitny szwajcarski kynolog. W 1908 roku, podczas jubileuszowej wystawy w Langenthal, Heim zwrócił uwagę na dwa krótkowłose psy przypominające berneńczyki, które zidentyfikował jako zanikającą odmianę starych dużych psów pasterskich. Dzięki jego staraniom, w 1909 roku rasa została oficjalnie uznana przez Szwajcarskie Towarzystwo Kynologiczne i wpisana do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej. W 1912 roku powstał Klub Dużego Szwajcarskiego Psa Pasterskiego, którego celem była popularyzacja i czysta hodowla. Pierwszy wzorzec rasy opublikowała FCI w 1939 roku. Do Stanów Zjednoczonych rasa dotarła w 1967 roku.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski to pies o zrównoważonym i pewnym siebie temperamencie. Jest z natury ufny, uważny i czujny, a także pozbawiony lęku w codziennych sytuacjach. Wobec swojej rodziny jest niezwykle dobroduszny, oddany i czuły, stając się wspaniałym towarzyszem życia. Charakteryzuje go cierpliwość, zwłaszcza w stosunku do domowników. W kontakcie z obcymi osobami zachowuje się z pewną rezerwą i dystansem, nie okazując nadmiernej agresji, lecz raczej postawę czujnego stróża. Jest psem inteligentnym, pogodnym i lubiącym zabawę, co w połączeniu z jego średnim temperamentem czyni go wszechstronnym i godnym zaufania członkiem rodziny.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski to rasa generalnie uznawana za zdrową i odporną, jednak jak każdy duży pies, jest predysponowana do pewnych problemów zdrowotnych. Do najczęściej występujących schorzeń należą dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choć warto zaznaczyć, że w porównaniu do innych dużych ras, ortopedia u Szwajcarów często jest w bardzo dobrym stanie. Rasa ta ma również predyspozycje do rozszerzenia i skrętu żołądka, co jest stanem nagłym i wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej; właściciele powinni być świadomi jego objawów. W tej rasie częściej niż w innych występuje również skręt śledziony, niezwiązany ze skrętem żołądka. Mogą pojawiać się także problemy z oczami, takie jak entropium (podwinięcie powieki) czy ektropium (wywinięcie powieki), a także alergie. U niektórych szczeniąt i sterylizowanych suk może wystąpić nietrzymanie moczu. Zanotowano również przypadki epilepsji, jednak genetyczne markery dla tej choroby nie zostały jeszcze zidentyfikowane. Ze względu na swoje rozmiary, czarne umaszczenie i gęsty podszerstek, Szwajcary źle znoszą wysokie temperatury, co zwiększa ryzyko przegrzania czy udaru cieplnego. Właściciele powinni zapewnić im dostęp do zacienionego miejsca i ograniczyć aktywność fizyczną w upalne dni, planując spacery na wczesne poranki lub późne wieczory.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski może dobrze prosperować na różnych typach diet, od suchej karmy po żywienie BARF (biologicznie odpowiednie surowe jedzenie) lub ich kombinacje. Kluczową kwestią w żywieniu tej rasy jest unikanie przekarmiania, które jest jednym z największych problemów zdrowotnych prowadzących do otyłości oraz wielu problemów trawiennych, w tym luźnych stolców. Ze względu na dość wrażliwy układ trawienny, w przypadku karm komercyjnych zaleca się wybieranie produktów wysokiej jakości, przeznaczonych dla ras dużych. Jeśli właściciel zdecyduje się na żywienie naturalne, dieta powinna być odpowiednio zbilansowana i bogata w mięso (minimum 10 gramów na kilogram masy ciała psa, z nieco większą dawką dla psów rosnących), z dodatkiem odpowiednich suplementów i witamin. Z uwagi na predyspozycje do skrętu żołądka oraz naturalną łapczywość psa, zaleca się dzielenie dziennej porcji jedzenia na co najmniej dwie, a najlepiej trzy mniejsze posiłki, podawane w spokojnej atmosferze, z dala od intensywnej aktywności fizycznej.

Pielęgnacja Dużego Szwajcarskiego Psa Pasterskiego jest stosunkowo prosta i nie należy do najbardziej wymagających. Rasa ta określana jest jako "wash and wear", co oznacza, że jej dwuwarstwowa sierść z krótkim, gęstym włosem okrywowym i obfitym podszerstkiem nie wymaga skomplikowanych zabiegów fryzjerskich. Szwajcary linieją zazwyczaj dwa razy do roku, wtedy też utrata sierści jest bardziej obfita. W tych okresach zaleca się częstsze szczotkowanie - nawet dwa razy w tygodniu - najlepiej za pomocą zgrzebła lub specjalnej szczotki do usuwania podszerstka, co można wspomóc kąpielą i suszeniem suszarką z mocnym nawiewem. Poza okresami linienia wystarczy cotygodniowe szczotkowanie, aby utrzymać sierść w dobrej kondycji i usunąć martwe włosy. Rasa nie zbiera szczególnie dużo brudu na spacerach. Należy również regularnie kontrolować stan uszu, oczu i uzębienia, a także systematycznie przycinać pazury, aby zapobiegać ich przerostowi.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski ma umiarkowane zapotrzebowanie na ruch. Nie jest to pies kanapowy, ale też nie wymaga ekstremalnie intensywnych treningów. Codzienne, długie spacery, połączone z możliwością swobodnego wybiegania się na bezpiecznym terenie, zazwyczaj w pełni zaspokajają jego potrzeby fizyczne. Rasa ta doskonale sprawdzi się jako towarzysz pieszych wędrówek czy trekkingu, także w trudniejszym terenie, lecz nie jest idealnym partnerem do biegania na długich dystansach czy jazdy na rowerze. Szwajcary lubią aktywności wymagające myślenia i chętnie uczestniczą w zabawach, takich jak aportowanie, szukanie ukrytych przedmiotów czy rzucanie patyków, co zapewnia im również niezbędną stymulację umysłową. Ważne jest, aby zapewnić im regularną aktywność, która zapobiegnie nudzie i ewentualnym destrukcyjnym zachowaniom.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski to rasa inteligentna i pojętna, z dobrą pamięcią, co sprawia, że jest podatny na szkolenie. Kluczem do sukcesu jest konsekwencja, stanowczość i cierpliwość przewodnika, ponieważ Szwajcary potrafią testować granice i bywają nieco uparte. Są bardzo zmotywowane jedzeniem i doskonale reagują na pozytywne metody szkolenia oparte na nagrodach. Ważne jest, aby pamiętać, że dojrzewają stosunkowo późno, więc szkolenie powinno być dostosowane do ich wieku - młode psy szybko się nudzą, dlatego sesje powinny być krótkie, urozmaicone i pełne wyzwań umysłowych. Niezwykle istotna jest wczesna i staranna socjalizacja - zarówno z różnymi ludźmi, jak i innymi psami oraz środowiskiem. Brak odpowiedniej socjalizacji szczenięcia może prowadzić do nieufności, a nawet problemów z agresją w dorosłym życiu. W przypadku tej rasy nie zaleca się używania uprzęży typu "easy walk", gdyż ze względu na ich pierwotne przeznaczenie jako psy pociągowe, mogą one jedynie wzmocnić tendencję do ciągnięcia. Specjalistyczna uprząż jest odpowiednia wyłącznie do pracy zaprzęgowej.

Duży Szwajcarski Pies Pasterski, pomimo swojego imponującego wyglądu i charyzmy, nie jest rasą, która zdobyła szeroką sławę w przemyśle filmowym. Nie ma udokumentowanych znaczących ról filmowych ani statusu "gwiazdy ekranu", jak niektóre inne popularne rasy. Jego obecność w mediach jest raczej sporadyczna i zazwyczaj ogranicza się do dokumentów przyrodniczych, programów edukacyjnych o rasach psów lub filmów promujących życie na szwajcarskich terenach górskich.];