Historia Pudelpointera rozpoczyna się w Niemczech pod koniec XIX wieku, a jej głównym inicjatorem był Sigismund Freiherr von Zedlitz und Neukirch, znany jako Hegewald. Jego wizją było stworzenie wszechstronnego psa myśliwskiego, który połączyłby najlepsze cechy dwóch odmiennych ras: inteligencję, łatwość szkolenia, zamiłowanie do wody, instynkt aportowania oraz ochronną sierść pudla z niezrównaną pasją do polowania, zdolnościami do pracy w polu, doskonałym węchem i wytrzymałością angielskiego pointera. Pierwsze celowe krzyżowanie, które dało początek rasie, miało miejsce w 1881 roku. Użyto do tego angielskiego pointera o imieniu Tell, należącego do cesarza Fryderyka III, oraz pudlicy Molly. Początkowo geny pudla okazały się silniejsze i bardziej dominujące, co spowodowało, że pierwsze pokolenia psów miały zbyt "pudlowaty" wygląd. Aby skorygować ten trend i uzyskać pożądaną budowę oraz szorstką sierść, w pierwszych 30 latach hodowli wprowadzono znacznie więcej pointerów (ponad 80) niż pudli (zaledwie 11). Po tym okresie sporadyczne wprowadzanie pointerów było wystarczające do utrzymania pożądanych cech. Rasa zyskała uznanie w Niemczech jako doskonały pies myśliwski. Niestety, obie wojny światowe drastycznie przetrzebiły populację Pudelpointerów, co wymagało ponownego, intensywnego wprowadzania pointerów do puli genowej, aby odbudować i wzmocnić rasę. Do Ameryki Północnej Pudelpointery trafiły w 1956 roku, a w 1977 roku powstał tam dedykowany klub rasy, co świadczy o jej międzynarodowym uznaniu.

Pudelpointer to pies o zrównoważonym i opanowanym temperamencie, który doskonale łączy w sobie cechy psa pracującego z towarzyskim. Jest inteligentny, chętny do współpracy i wyjątkowo oddany swojej rodzinie. Wykazuje wyraźny instynkt myśliwski, będąc jednocześnie spokojnym i pozbawionym lęku czy agresji. Choć przyjazny i lubiący zabawę, wobec obcych może zachować początkową rezerwę i pewną nieufność, zawsze jednak z zachowaniem opanowania. Potrzebuje aktywnego trybu życia i stymulacji umysłowej, bez której może być nieszczęśliwy, a nawet wykazywać skłonności do niszczenia w domu. Nie lubi samotności i najlepiej czuje się, będąc użytecznym i blisko swojego opiekuna.

Pudelpointer jest generalnie uważany za rasę o dobrym zdrowiu, co jest wynikiem ścisłego i przemyślanego programu hodowlanego, który od samego początku kładł nacisk na wyeliminowanie dziedzicznych obciążeń. W ojczyźnie rasy, Niemczech, duży nacisk kładzie się na utrzymanie doskonałego zdrowia tych psów, szczególnie w kontekście eliminacji dysplazji stawu biodrowego (HD) i padaczki. Mimo to, jak w przypadku wielu dużych i średnich ras, istnieje niewielkie ryzyko wystąpienia tych schorzeń. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe swoich psów, minimalizując ryzyko przeniesienia wad genetycznych. Właściciele powinni być świadomi tych potencjalnych problemów i regularnie konsultować się z weterynarzem, aby zapewnić swojemu psu długie i zdrowe życie.

Żywienie Pudelpointera powinno być starannie zaplanowane, z uwzględnieniem jego wysokiego poziomu aktywności i średnich do dużych gabarytów. Najlepiej sprawdza się wysokiej jakości karma komercyjna, dostosowana do wieku psa (szczenię, dorosły, senior) i jego indywidualnych potrzeb energetycznych. Jeśli właściciel preferuje dietę domową, powinna być ona przygotowywana pod nadzorem weterynarza lub psiego dietetyka, aby zapewnić odpowiednie zbilansowanie wszystkich składników odżywczych. Z uwagi na aktywny tryb życia, Pudelpointer zazwyczaj nie ma skłonności do nadwagi, jednak ważne jest monitorowanie jego wagi i dostosowywanie porcji karmy. Rasa ta, podobnie jak inne duże, aktywne psy, może być narażona na rozszerzenie i skręt żołądka, dlatego zaleca się dzielenie dziennej racji pokarmu na dwie lub trzy mniejsze porcje i unikanie intensywnej aktywności fizycznej bezpośrednio po posiłku. Smakołyki mogą być cennym narzędziem w szkoleniu, ale należy podawać je z umiarem. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej i czystej wody.

Pielęgnacja sierści Pudelpointera jest stosunkowo prosta, choć wymaga regularności. Rasa posiada zwartą, przylegającą, szorstką sierść średniej długości z gęstym podszerstkiem, która doskonale chroni psa przed niepogodą i zranieniami podczas pracy w terenie. Sierść ta linieje sezonowo, choć umiarkowanie. Podstawowa pielęgnacja obejmuje cotygodniowe szczotkowanie, które pomaga usunąć martwe włosy, brud i zapobiega filcowaniu. Okazjonalne kąpiele są wskazane, aby utrzymać czystość i zdrowy wygląd szaty; po kąpieli psa należy dokładnie wysuszyć. Charakterystyczna broda i brwi również wymagają uwagi, aby pozostawały czyste i wolne od resztek jedzenia. Oprócz pielęgnacji sierści, ważne jest regularne przycinanie silnych i szybko rosnących pazurów, aby zapobiec ich nadmiernemu wzrostowi, pękaniu i rozdwajaniu. Uszy należy regularnie sprawdzać i czyścić, aby uniknąć gromadzenia się woskowiny i brudu, co może prowadzić do infekcji. Należy również dbać o higienę jamy ustnej psa, regularnie szczotkując zęby.

Pudelpointer to rasa stworzona do pracy i aktywności, dlatego jego zapotrzebowanie na ruch jest bardzo wysokie. Nie jest to pies kanapowy i nie zadowoli się krótkimi spacerami wokół bloku. Potrzebuje codziennej, intensywnej aktywności fizycznej, która pozwoli mu spożytkować energię i zaspokoić silny instynkt łowiecki. Idealnym środowiskiem dla Pudelpointera jest dom z dużym, ogrodzonym ogrodem, gdzie pies będzie miał swobodę biegania. Nawet wtedy jednak konieczne są długie, dynamiczne spacery kilka razy dziennie. Rasa ta uwielbia biegać, aportować (zwłaszcza patyczki i piłki), pływać (jest to jeden z jej ulubionych sposobów na spędzanie czasu) i tropić. Doskonale sprawdza się w różnego rodzaju sportach kynologicznych, takich jak agility, obedience czy rally, które zapewniają mu zarówno wysiłek fizyczny, jak i stymulację umysłową. Jeśli właściciel nie jest myśliwym, musi być osobą bardzo aktywną i zmotywowaną do poświęcenia czasu na codzienne, zróżnicowane zajęcia z psem.

Pudelpointer to rasa niezwykle inteligentna i bardzo podatna na szkolenie, co odziedziczył po obu swoich przodkach. Chęć do zadowalania opiekuna oraz wrodzona inteligencja sprawiają, że uczy się szybko i chętnie podejmuje nowe wyzwania. Szkolenie powinno rozpocząć się już w okresie szczenięcym, oparte na pozytywnych metodach i konsekwencji. Kluczowym elementem wychowania Pudelpointera jest wczesna i prawidłowa socjalizacja. Szczeniak powinien mieć kontakt z różnymi ludźmi, innymi psami i zwierzętami, aby wyrosnąć na zrównoważonego i pewnego siebie dorosłego psa. Ze względu na silny instynkt łowiecki, szczególnie ważne jest skupienie się na nauce przywołania oraz komendy "rezygnacji" od śledzenia tropów. Bez tego, spacery bez smyczy mogą być ryzykowne. Pudelpointer doskonale radzi sobie w zaawansowanych programach szkoleniowych i sportach kynologicznych, a wspólna praca z człowiekiem jest dla niego źródłem dużej satysfakcji. Jest cierpliwy, ale potrzebuje wyzwań, które angażują jego umysł.

Pudelpointer nie jest rasą, która zdobyła szeroką popularność w świecie filmu czy telewizji. Ze względu na swoje przeznaczenie jako pies myśliwski i stosunkowo niewielką liczbę przedstawicieli, rzadko pojawia się na ekranach kin czy w produkcjach telewizyjnych. Brak jest znaczących ról, które uczyniłyby z niego gwiazdę filmową. Jego obecność ogranicza się głównie do środowisk związanych z łowiectwem i sportami kynologicznymi, gdzie jest ceniony za swoje rzeczywiste umiejętności.];