Historia Yorkshire Terriera rozpoczyna się w połowie XIX wieku w północnej Anglii, w hrabstwach Yorkshire i Lancashire, gdzie w okresie rewolucji przemysłowej osiedlali się ubodzy tkacze i górnicy ze Szkocji. Przywieźli ze sobą niewielkie psy, które miały za zadanie tępić gryzonie w fabrykach i kopalniach, a także pomagać w kłusownictwie, dzięki swojej zwinności i możliwości szybkiego ukrycia w kieszeni płaszcza. Do przodków Yorków zalicza się szereg terierów, w tym Black and Tan Terrier (obecnie Manchester Terrier), Skye Terrier, Waterside Terrier, a także domniemany wpływ Maltańczyka, który przyczynił się do wykształcenia charakterystycznej, długiej i jedwabistej szaty. Kluczowym momentem w rozwoju rasy było narodzenie psa o imieniu Huddersfield Ben w 1865 roku. Był on uznawany za idealnego przedstawiciela rasy i założyciela większości linii hodowlanych. Dzięki niemu, oraz staraniom hodowców, którzy poprzez selekcję zmniejszyli rozmiary psa do obecnych, rasa zaczęła zyskiwać na popularności. W 1870 roku zyskała swoją obecną nazwę, a w 1886 roku została oficjalnie uznana przez The Kennel Club w Anglii. Wraz z uznaniem i rosnącym zainteresowaniem wyższych sfer, Yorkie ewoluował z psa roboczego do eleganckiego psa do towarzystwa, stając się ozdobą salonów. Do Stanów Zjednoczonych trafił już w latach 70. XIX wieku, a w Polsce pojawił się w 1967 roku, szybko zdobywając serca miłośników psów.

Yorkshire Terrier to pies o żywym i inteligentnym temperamencie, pełen animuszu i zrównoważony. Choć jest psem do towarzystwa, zachował wiele cech teriera - jest pewny siebie, zadziorny i niezwykle odważny, często nieświadomy swoich niewielkich rozmiarów w stosunku do większych psów. Jest bardzo przywiązany do swojego opiekuna i rodziny, do której bywa prawdziwą przylepą, ceniąc sobie bliskość i pieszczoty. Mimo swojej miłości do ludzi, bywa nieco nieufny wobec obcych, co w połączeniu z czujnością czyni go doskonałym psem alarmującym. Wesoły i zwinny, uwielbia zabawę i jest otwarty na wyzwania umysłowe. W stosunku do dzieci zachowuje się miło, jednak ze względu na delikatną budowę i możliwość niecierpliwości, zaleca się ostrożność i nadzór dorosłych podczas interakcji z bardzo małymi dziećmi.

Yorkshire Terriery są generalnie uznawane za rasę zdrową i długowieczną, jednak jak wiele ras miniaturowych, są predysponowane do pewnych schorzeń. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych należą: wypadająca rzepka kolanowa (luxating patella), zwężenie i zapadanie tchawicy (tracheal collapse), aseptyczna martwica główki kości udowej (Legg-Calve-Perthes disease) oraz przetrwały przewód tętniczy (patent ductus arteriosus). Yorki mogą również cierpieć na choroby oczu, takie jak katarakta czy zespół suchego oka, a także być narażone na niezarośnięte ciemiączko i problemy z uzębieniem, w tym nadmierne odkładanie się kamienia nazębnego oraz przetrwałe zęby mleczne. Ze względu na brak podszerstka i delikatną sierść, są wrażliwe na zmiany temperatury i łatwo się przeziębiają, wymagając ochrony przed zimnem i wilgocią. Należy również uważać na ich skłonność do urazów, zwłaszcza u szczeniąt, z powodu ich małego rozmiaru i dużej ruchliwości.

Żywienie Yorkshire Terriera wymaga szczególnej uwagi, dostosowanej do jego niewielkich rozmiarów i wysokiego poziomu energii. Psy te potrzebują wysokoenergetycznych karm, najlepiej przygotowanych specjalnie dla ras małych. Niezależnie od tego, czy wybierze się karmę komercyjną wysokiej jakości, czy jedzenie przygotowywane w domu (zawsze pod kontrolą weterynarza), dieta powinna być dostosowana do wieku psa (szczenię, dorosły, senior). Ważne jest, aby dzienna porcja karmy była podzielona na kilka mniejszych posiłków ze względu na mały żołądek Yorka i predyspozycje do problemów trawiennych. Rasa ta może być wrażliwa na niektóre składniki pokarmowe, dlatego warto obserwować psa pod kątem alergii. Dieta powinna wspierać zdrowie skóry i sierści (kwasy omega-3 i omega-6, biotyna) oraz pomagać w redukcji kamienia nazębnego. Należy monitorować wagę psa, aby zapobiec nadwadze, i zawsze zapewnić mu dostęp do świeżej, czystej wody.

Pielęgnacja Yorkshire Terriera jest bardzo wymagająca i czasochłonna, co wynika ze specyfiki jego szaty. Sierść Yorka jest jedwabista, delikatna i nie posiada podszerstka, a jej struktura przypomina ludzki włos - rośnie przez całe życie i nie wypada, co skutkuje bardzo niskim linieniem. Wymaga codziennego szczotkowania i czesania metalowym grzebieniem, aby zapobiec kołtunieniu i utrzymać jej piękny wygląd. Na głowie należy upinać włosy w tzw. "topknot" lub regularnie je skracać, by nie drażniły oczu. Kąpiele powinny odbywać się raz w tygodniu, z użyciem specjalistycznych szamponów i odżywek przeznaczonych dla psów długowłosych. Po kąpieli sierść należy dokładnie wysuszyć suszarką, modelując ją w taki sposób, aby przylegała do ciała. Regularne przycinanie włosów w okolicach intymnych, na łapach (między opuszkami) oraz na krawędziach uszu jest niezbędne. W przypadku psów nienastawionych na karierę wystawową, można rozważyć regularne strzyżenie, co znacząco ułatwi utrzymanie higieny i komfortu psa. Ze względu na brak podszerstka, Yorki są wrażliwe na zimno i wilgoć, dlatego w chłodniejsze dni zaleca się stosowanie ubranek ochronnych.

Mimo niewielkich rozmiarów, Yorkshire Terrier to pies pełen energii i żywiołowości, który potrzebuje regularnej aktywności fizycznej, by zachować zdrowie i dobre samopoczucie. Nie jest to pies typowo kanapowy, choć z pewnością doceni chwile relaksu u boku właściciela. Wymaga co najmniej dwóch spacerów dziennie, z czego jeden powinien trwać około godziny, oferując psu możliwość eksploracji i spalenia nagromadzonej energii. Yorki uwielbiają różnego rodzaju zabawy, takie jak aportowanie, gonitwy za piłką czy szarpaki. Są także doskonałymi partnerami do psich sportów, takich jak agility, rally obedience czy taniec z psem, które nie tylko dostarczają im ruchu, ale także angażują ich inteligencję i chęć do nauki. Aktywność fizyczna jest kluczowa dla utrzymania ich zrównoważonego temperamentu.

Yorkshire Terrier to rasa inteligentna i chętna do współpracy z opiekunem, co sprawia, że jest podatny na szkolenie, choć jego terrierowa niezależność i upartość wymagają konsekwencji. Szkolenie należy rozpocząć już od wczesnego szczenięctwa, opierając się na pozytywnym wzmocnieniu - pochwałach, smakołykach i zabawie, co będzie znacznie skuteczniejsze niż surowe korekty. Niezwykle ważna jest wczesna i prawidłowa socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi sytuacjami, aby zapobiec nieufności lub lękliwości. Małego Yorka nie należy izolować, ale stopniowo i w pozytywnej atmosferze wprowadzać w nowe środowiska. Mimo swoich rozmiarów, Yorki mogą z powodzeniem uczyć się wielu komend i sztuczek, a nawet doskonalić się w psich sportach czy pracy terapeutycznej, pod warunkiem, że szkolenie będzie dla nich atrakcyjne i motywujące.

Yorkshire Terriery, choć nie są powszechnie znane z licznych ról gwiazd filmowych, bywają często obsadzane w produkcjach ze względu na swój uroczy wygląd i charyzmę. Ich drobna sylwetka i urocza prezencja sprawiają, że są popularnym wyborem do ról towarzyszy głównych bohaterów w filmach rodzinnych czy komediach. Jednakże, brak jest wybitnych, ikonicznych ról, które uczyniłyby pojedynczego Yorka legendą srebrnego ekranu. Ich obecność w mediach jest raczej symbolem luksusu i towarzystwa, odzwierciedlającym ich status w prawdziwym życiu.];