Historia owczarka pikardyjskiego sięga głęboko w przeszłość, co czyni go jedną z najstarszych ras pasterskich we Francji. Według niektórych teorii, przodkowie tych psów, szorstkowłose owczarki, mogli zostać sprowadzeni do północnej Francji (ówczesnej Galii) przez celtyckich najeźdźców już w III wieku p.n.e. Inne źródła wskazują, że psy o wyglądzie bardzo zbliżonym do owczarka pikardyjskiego pojawiały się w ikonografii francuskiej już w średniowieczu, świadcząc o długiej obecności tego typu psów w regionie. Pierwsze publiczne wystąpienie psów przypominających pikardy miało miejsce w 1863 roku we Francji, gdzie były oceniane w tej samej klasie co briardy i beaucerony. Potrzeba wyodrębnienia ich jako osobnej rasy dostrzeżona została dopiero w 1898 roku. Pierwszy oficjalny wzorzec rasy został spisany przez Paula Megnina w 1922 roku, a rasa uzyskała pełne uznanie w 1925 roku. Tragiczny wpływ na populację owczarków pikardyjskich miały obie wojny światowe. Region Pikardii, będący ich ojczyzną i centrum rolniczym, został spustoszony przez ciężkie walki, co doprowadziło rasę na skraj wymarcia. Po II wojnie światowej entuzjaści, tacy jak Robert Mantenot, podjęli heroiczną pracę nad odnalezieniem i zrekonstruowaniem populacji, zbierając typowe osobniki z Pikardii. W 1955 roku powstał Klub Przyjaciół Owczarka Pikardyjskiego, a w 1964 roku zatwierdzono nowy wzorzec rasy. Współcześnie rasa pozostaje rzadka nawet we Francji, ale zyskuje międzynarodowe uznanie. W 2015 roku została oficjalnie uznana przez American Kennel Club (AKC), a jej widoczność wzrosła dzięki występowi w filmie "Z powodu Winn-Dixie" w 2005 roku, gdzie psy tej rasy zagrały główną rolę, co przyczyniło się do wzrostu zainteresowania poza Europą.

Owczarek pikardyjski to pies o zrównoważonym temperamencie, wolny od agresji, nerwowości czy lękliwości. Jest inteligentny, czuły i niezwykle przywiązany do swojej rodziny, której okazywanie uczuć jest dla niego bardzo ważne. Wobec dzieci w rodzinie wykazuje się opiekuńczością i delikatnością, co czyni go świetnym kompanem do zabaw. Pomimo spornego temperamentu nie jest nadaktywny; w domu potrafi być spokojny i cierpliwie czekać na interakcję z człowiekiem. Jest czujnym i nieustraszonym stróżem, choć z reguły nie jest nadmiernie szczekliwy. Wobec obcych bywa początkowo nieufny i rezerwowy, dlatego kluczowa jest wczesna i staranna socjalizacja. Pikard może mieć lekką skłonność do uporu, ale dzięki swojej inteligencji i chęci do pracy jest podatny na szkolenie, jeśli właściciel wykaże się konsekwencją, stanowczością i stosuje pozytywne metody. Dobrze dogaduje się z innymi psami i zwierzętami domowymi, jeśli dorastał z nimi lub został odpowiednio zsocjalizowany.

Owczarek pikardyjski jest generalnie uznawany za rasę zdrową i odporną, niewrażliwą na częste choroby. Nie słyszy się o wielu problemach zdrowotnych typowych dla tej rasy. Niemniej jednak, jak u wielu psów średnich i dużych ras, mogą sporadycznie występować predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych. Z tego powodu odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe w tym kierunku u zwierząt przeznaczonych do rozrodu. Dodatkowo, zaleca się badania oczu pod kątem chorób genetycznych. Ogólna wytrzymałość rasy sprawia, że dobrze znosi zmienne warunki pogodowe, w tym upały, i nie ma szczególnych problemów zdrowotnych, które wymagałyby specjalistycznej opieki poza standardowymi kontrolami weterynaryjnymi.

Owczarek pikardyjski powinien być żywiony wysokiej jakości karmą dla psów, niezależnie od tego, czy jest to produkt komercyjny, czy dieta przygotowywana w domu pod nadzorem weterynarza. Ważne jest, aby dieta była dostosowana do wieku psa (szczenię, dorosły, senior) i jego poziomu aktywności, ponieważ są to psy atletyczne i aktywne, potrzebujące odpowiedniej ilości składników odżywczych. Należy jednak zwracać uwagę na ilość spożywanych kalorii, gdyż niektóre osobniki mają tendencję do nadwagi ze względu na duży apetyt i łakomstwo. Pikardy bywają wybredne, co może sprawiać pewne trudności w doborze karmy, ale generalnie nie wykazują specjalnej wrażliwości przewodu pokarmowego. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ale ich nadmiar może prowadzić do otyłości. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej i czystej wody.

Pielęgnacja owczarka pikardyjskiego nie jest skomplikowana. Jego dwuwarstwowa szata składa się z miękkiego, gęstego podszerstka, zapewniającego izolację, oraz szorstkiego, półdługiego, wodoodpornego włosa okrywowego o długości około 5-6 cm. Sierść nie filcuje się i nie wymaga strzyżenia ani trymowania. Poza okresem linienia wystarczy szczotkować psa raz na miesiąc, aby usunąć martwe włosy i utrzymać szatę w dobrej kondycji. W okresie wzmożonego linienia (zazwyczaj dwa razy w roku) zaleca się codzienne lub co drugi dzień szczotkowanie, najlepiej przy użyciu grabi i szczotki typu "slicker". Kąpiele powinny być sporadyczne, tylko gdy pies jest naprawdę brudny, a do mycia zaleca się szampony przeznaczone do szorstkiej sierści. W przypadku zwykłego zabłocenia, brud po wyschnięciu sam odpada. Regularne przycinanie pazurów jest również istotnym elementem pielęgnacji, podobnie jak u innych ras.

Owczarek pikardyjski to rasa o wysokim poziomie energii i dużej potrzebie ruchu, co wynika z jego pasterskiego dziedzictwa. Jest psem aktywnym, atletycznym, o dużej wytrzymałości i chęci do pracy. Potrzebuje codziennej, intensywnej aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej, aby być zadowolonym i uniknąć destrukcyjnych zachowań spowodowanych nudą i nadmiarem energii. Nie zadowoli się krótkim spacerem wokół bloku; wymaga przynajmniej jednego długiego, energicznego spaceru dziennie. Owczarki pikardyjskie są doskonałymi towarzyszami na wędrówki, wyprawy rowerowe, a także bardzo lubią pływać i aportować. Świetnie sprawdzają się w różnego rodzaju psich sportach, takich jak agility, tropienie, posłuszeństwo sportowe, canicross, dog dancing, flyball, francuski ring sport czy nawet Schutzhund, a niektóre osobniki nadal aktywnie pracują przy wypasaniu owiec czy bydła.

Owczarek pikardyjski jest psem inteligentnym i chętnym do nauki, co czyni go generalnie podatnym na szkolenie. Ważne jest jednak, aby rozpocząć wczesną socjalizację oraz szkolenie szczenięcia, aby zapobiec rozwojowi niepożądanych nawyków. Rasa ta może wykazywać pewną upartość, dlatego kluczowe są konsekwencja, cierpliwość i stanowczość ze strony właściciela. Szkolenie powinno opierać się na pozytywnym wzmocnieniu, pochwałach i czułości, gdyż pikardy znacznie lepiej reagują na takie metody niż na surowe traktowanie czy wyłącznie smakołyki. Nie są leniwe i lubią wyzwania umysłowe. Ze względu na wrodzoną nieufność wobec obcych, intensywna socjalizacja z różnymi ludźmi, miejscami i innymi psami od najmłodszych lat jest absolutnie niezbędna, aby ich naturalna rezerwa nie przerodziła się w lękliwość lub agresję. Posiadanie pewnych umiejętności szkoleniowych może być pomocne, ale generalnie rasa nadaje się również dla mniej doświadczonych właścicieli, o ile są gotowi poświęcić czas i wykazać się konsekwencją.

Owczarek pikardyjski zyskał sporą rozpoznawalność dzięki roli w amerykańskim filmie "Z powodu Winn-Dixie" (ang. "Because of Winn-Dixie") z 2005 roku. Producenci, szukając psa przypominającego kudłatego kundla z okładki książki, na podstawie której kręcono film, zdecydowali się na sprowadzenie pięciu owczarków pikardyjskich z Francji, z których trzy zagrały główną rolę tytułowej Winn-Dixie. Mimo to, rustykalna uroda pikardyjczyka uchroniła go przed masową popularnością, a wielu widzów nadal myśli, że na ekranie pojawił się sympatyczny kundelek. Rasa wystąpiła także w innych produkcjach, takich jak "Daniel And The Superdogs" oraz "Are We Done Yet?", choć często bywa mylona z innymi kudłatymi rasami, np. Portugalskim Podengo Medio.];