Historia Bedlington Terriera sięga głęboko w przeszłość północnej Anglii, do górniczych rejonów Northumberland. Uważa się, że rasa ta może poszczycić się starszym rodowodem niż wiele innych terierów. Początkowo znane jako Rothbury Terriery, od nazwy miasta, psy te były wszechstronnymi pomocnikami robotników, używanymi do tępienia szczurów w kopalniach, walk w psach (choć same nie prowokowały, walczyły do końca) oraz jako cisi partnerzy kłusowników, co przyniosło im przydomek ,,Gypsy Dog". Wzmianki o przodkach rasy pojawiały się już w XV wieku, a ich wygląd był zróżnicowany regionalnie. Za przełomowy moment uważa się rok 1825, kiedy to narodził się Piper, pierwszy pies oficjalnie nazwany Bedlington Terrierem, słynący ze swojej waleczności. Aby zwiększyć ich szybkość i zwinność, w historii rasy prawdopodobnie doszło do krzyżowania z charcikami whippet. W 1877 roku powstał pierwszy klub rasy w Anglii, co przyczyniło się do ujednolicenia wzorca. Z czasem, dzięki swojemu urokowi i wyjątkowemu charakterowi, Bedlingtony awansowały z kopalń do domostw arystokracji, stając się cenionymi psami do towarzystwa. Do Polski rasa trafiła w 1934 roku, jednak nigdy nie zdobyła szerokiej popularności.

Bedlington Terrier to pies o złożonym temperamencie, który harmonijnie łączy w sobie łagodność z terierową odwagą i pewnością siebie. Jest inteligentny, bystry i oddany swojej rodzinie, szczególnie mocno przywiązując się do wybranej osoby. Choć w domu potrafi być spokojny i cierpliwy, zwłaszcza po zaspokojeniu potrzeb ruchowych, charakteryzuje się silnym instynktem łowieckim, który może ujawnić się w kontakcie z uciekającą zdobyczą. Jest dumny, ani lękliwy, ani nadmiernie nerwowy. Jego psotna i urocza natura sprawia, że jest zabawnym towarzyszem, ale wymaga konsekwentnego, choć łagodnego prowadzenia ze względu na swoją niezależność i sporadyczną upartość.

Bedlington Terriery uchodzą za rasę generalnie zdrową i odporną, często zachowującą dobrą kondycję i witalność do późnej starości, a ich średnia długość życia jest powyżej przeciętnej. Niemniej jednak, jak każda rasa, są predysponowane do pewnych problemów zdrowotnych. Najpoważniejszą z nich jest toksykoza miedziowa (Copper Toxicosis), dziedziczna choroba wątroby, w której organizm nie potrafi prawidłowo metabolizować miedzi, co prowadzi do jej akumulacji i uszkodzenia organu. Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem tej przypadłości. Ponadto, sporadycznie mogą występować dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, niedoczynność tarczycy, choroba von Willebranda (zaburzenie krzepnięcia krwi) oraz trombopatia. Zdarzają się także niektóre schorzenia oczu. Wśród rzadziej obserwowanych problemów wymienić można również wady anatomiczne, takie jak deformacje mostka, wklęsłość lub wypukłość żeber, wyczuwalne złamania ogona czy nieprawidłowe ustawienie kłów żuchwy. Regularne kontrole weterynaryjne, dbanie o higienę uszu i zębów, a także odpowiednia dieta są kluczowe dla utrzymania Bedlingtona w dobrym zdrowiu.

Żywienie Bedlington Terriera nie należy do szczególnie skomplikowanych i zazwyczaj nie wymaga specjalistycznych karm, chyba że istnieją konkretne wskazania zdrowotne. Pies tej rasy powinien dobrze prosperować na wysokiej jakości karmie komercyjnej, dostosowanej do jego wieku (szczenię, dorosły, senior) i poziomu aktywności. Możliwe jest również przygotowywanie posiłków w domu, jednak zawsze pod nadzorem weterynarza, aby zapewnić zbilansowaną dietę. Ze względu na to, że niektóre osobniki mogą mieć tendencje do tycia, ważne jest monitorowanie spożycia kalorii i utrzymanie prawidłowej wagi. Smakołyki mogą być pomocne w szkoleniu, ale należy podawać je z umiarem, aby uniknąć otyłości. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej i czystej wody. Warto również zwrócić uwagę na zawartość miedzi w karmie, szczególnie w przypadku psów z predyspozycjami do toksykozy miedziowej.

Szata Bedlington Terriera jest jedną z najbardziej charakterystycznych cech rasy i wymaga regularnej oraz specyficznej pielęgnacji. Składa się z gęstego, kędzierzawego włosa, który jest mieszanką miękkich i nieco twardych, ale nigdy szorstkich, włókien. Co ważne, rasa ta niemal w ogóle nie linieje, co czyni ją dobrym wyborem dla alergików. Jednakże sierść rośnie bardzo szybko, dlatego wymaga profesjonalnego strzyżenia co około dwa miesiące, aby utrzymać typowy dla rasy wygląd "owieczki". Właściciele mogą nauczyć się samodzielnego strzyżenia, używając maszynki elektrycznej i nożyczek, lub korzystać z usług groomera. Dodatkowo, sierść należy szczotkować lub czesać raz lub dwa razy w tygodniu, aby zapobiec plątaniu się i filcowaniu. Regularne przycinanie pazurów jest również niezbędne, aby uniknąć bólu i problemów z poruszaniem się. Dzięki swojej strukturze sierść nie zbiera nadmiernie brudu podczas spacerów, co ułatwia utrzymanie psa w czystości.

Bedlington Terrier to pies o umiarkowanym, ale wyraźnym zapotrzebowaniu na ruch, który potrzebuje regularnej aktywności fizycznej, aby zachować zdrowie i dobre samopoczucie. Choć w domu potrafi być spokojny i chętnie wyleguje się na kanapie z rodziną, to na zewnątrz staje się żywiołowy i pełen energii. Bardzo lubi długie spacery, bieganie oraz zabawy w aportowanie. Ze względu na silny instynkt łowiecki i wrodzoną szybkość, spacery powinny odbywać się zawsze na smyczy, a bezpieczne wybieganie możliwe jest jedynie na ogrodzonym terenie, aby zapobiec pogoni za drobną zwierzyną. Bedlingtony doskonale sprawdzają się w różnych sportach kynologicznych, takich jak agility, posłuszeństwo, tropienie czy zawody ziemne, co pozwala im spożytkować energię i inteligencję. Nie jest to typowy pies kanapowy w sensie braku aktywności - po prostu potrafi dobrze zrównoważyć czas na zabawę i odpoczynek.

Bedlington Terrier to rasa inteligentna i bystra, co w połączeniu z chęcią zadowolenia opiekuna sprawia, że jest podatny na szkolenie. Jednakże jego terierowa niezależność i sporadyczna upartość wymagają od przewodnika cierpliwości, konsekwencji i łagodnych metod. Szczenięta powinny być jak najwcześniej socjalizowane z ludźmi, innymi psami i różnorodnymi sytuacjami, aby wyrosły na dobrze zrównoważone dorosłe psy. Bedlingtony nie reagują dobrze na ostre traktowanie czy fizyczne korekty - takie metody mogą prowadzić do oporu i zepsucia relacji z psem. Najlepsze rezultaty osiąga się, stosując pozytywne wzmocnienie, czyli nagradzanie pożądanych zachowań smakołykami, pochwałami i zabawą. Dzięki swojej inteligencji chętnie podejmuje wyzwania umysłowe i może osiągać sukcesy w różnych dyscyplinach posłuszeństwa i sportów kynologicznych.

Bedlington Terriery miały swoje momenty na ekranie. Jedną z ich ról jest udział w popularnej przedwojennej polskiej komedii z 1937 roku pt. "Pani minister tańczy".];