Historia rasy Beagle sięga odległych czasów, a jej dokładne pochodzenie pozostaje przedmiotem spekulacji. Wzmianki o niewielkich psach gończych, przypominających beaglee, można znaleźć już w pismach starożytnej Grecji, a ich wizerunki pojawiają się na ceramice z tamtego okresu. Niektórzy historycy sugerują, że protoplastów rasy sprowadzili na Wyspy Brytyjskie Wikingowie lub Celtowie, inni wiążą ich pojawienie się z podbojem Anglii przez Wilhelma Zdobywcę w 1066 roku i przybyciem białych gończych zwanych talbotami. Od tychże talbotów wywodzić się miały tzw. southern hounds, które stały się przodkami wielu angielskich psów gończych, w tym beaglea. W średniowieczu beaglee były cenione przez szlachtę i królów do polowań na drobną zwierzynę, zwłaszcza zające i króliki. Od czasów panowania Henryka VIII i Elżbiety I, która była wielką miłośniczką rasy i wyhodowała miniaturowe "pocket beagles", pies ten zyskał dużą popularność. Wówczas występowały również odmiany szorstko-, a nawet długowłose. W połowie XVIII wieku, wraz z rosnącym zainteresowaniem polowaniami na lisa z foxhoundami, popularność beaglea nieco spadła. Wznowieniem i unifikacją hodowli zajął się w XIX wieku Reverend Phillip Honeywood, a następnie Thomas Johnson, który poza użytkowością, zwrócił uwagę także na wygląd psów. W 1890 roku powstał Beagle Club w Anglii, a w 1895 roku opracowano wzorzec rasy. Do Stanów Zjednoczonych beaglee dotarły w połowie XIX wieku, szybko zdobywając uznanie wśród myśliwych, co doprowadziło do założenia American Beagle Club w 1888 roku. W czasie II wojny światowej rasa w Wielkiej Brytanii prawie wyginęła, a jej odbudowa była możliwa dzięki sprowadzeniu psów ze Stanów Zjednoczonych. W Polsce pierwsze beaglee pojawiły się w latach 70. XX wieku, a hodowle zaczęły rozwijać się na początku lat 90.

Beagle to pies o wesołym i zrównoważonym temperamencie, pełen energii, entuzjazmu i wigoru. Jest odważny, zdecydowany, a jednocześnie przyjacielski i łagodny zarówno w stosunku do członków rodziny, jak i obcych. Cechuje go wysoka inteligencja i czujność, a także ogromna ruchliwość. Ze względu na silny instynkt myśliwski i niezawodny węch, jest urodzonym tropicielm, co manifestuje się jego ciekawością świata i skłonnością do podążania za intrygującymi zapachami. Beagle jest psem społecznym, najlepiej czuje się w towarzystwie, źle znosi samotność, co może prowadzić do psocenia lub uciążliwego wycia.

Beagle jest generalnie rasą zdrową i długowieczną, często dożywającą późnej starości w dobrej kondycji. Mimo to, jak wiele ras, może być predysponowany do pewnych schorzeń. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe u swoich psów rozpłodowych w kierunku chorób genetycznych. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych u beaglei należą: dysplazja stawów biodrowych, niedoczynność tarczycy, padaczka, cukrzyca, luksacja rzepki (wypadanie rzepki kolanowej) oraz niektóre schorzenia oczu, takie jak zaćma, jaskra, wiśniowe oko (wypadanie gruczołu trzeciej powieki) czy zbyt wąskie kanaliki łzowe. Ze względu na długie, zwisające uszy, beaglee są także podatne na nawracające zapalenia kanałów słuchowych, które wymagają regularnej kontroli i czyszczenia. Ważna jest również profilaktyka, w tym regularne szczepienia i zabezpieczanie przed pasożytami zewnętrznymi.

Beagle słynie z wyjątkowego apetytu i dużej skłonności do tycia, co wymaga od opiekuna rygorystycznej kontroli nad dietą. Może być karmiony wysokiej jakości komercyjną karmą suchą lub mokrą, dostosowaną do jego wieku, poziomu aktywności i ewentualnych specyficznych potrzeb (np. karma dla psów otyłych). W przypadku diety domowej (BARF lub gotowanej) konieczne jest odpowiednie zbilansowanie posiłków i suplementacja pod nadzorem weterynarza, aby uniknąć niedoborów. Dzienną porcję karmy zaleca się podzielić na dwie mniejsze, aby zapobiec uczuciu głodu, żebraniu oraz zmniejszyć skłonność do zjadania odpadków podczas spacerów. Woda pitna powinna być zawsze świeża i dostępna.

Pielęgnacja beaglea jest stosunkowo prosta, co wynika z jego krótkiej, gęstej i odpornej na warunki atmosferyczne sierści. Rasa linieje umiarkowanie przez cały rok, z intensywniejszym okresem linienia na wiosnę, gdy wymienia zimową, gęstszą szatę. Twarde włosy mogą łatwo wbijać się w dywany i tapicerki. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie gumową rękawicą, zgrzebłem lub miękką szczotką, aby usunąć martwy włos i pobudzić wzrost nowej sierści. Kąpiele należy przeprowadzać w miarę potrzeby, używając szamponu dla psów krótkowłosych. Szczególną uwagę należy zwrócić na długie, zwisające uszy, które wymagają regularnego sprawdzania i czyszczenia, aby zapobiec infekcjom. Ważne jest także regularne przycinanie pazurów, jeśli pies nie ściera ich naturalnie, oraz dbałość o higienę jamy ustnej poprzez codzienne szczotkowanie zębów lub stosowanie gryzaków dentystycznych.

Beagle to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność. Potrzebuje co najmniej godziny intensywnych ćwiczeń dziennie, a najlepiej więcej. Krótkie spacery wokół bloku czy przebywanie w ogrodzie nie są dla niego wystarczające. Jako pies gończy, uwielbia biegać, tropić i eksplorować otoczenie. Brak odpowiedniej stymulacji fizycznej i umysłowej może prowadzić do frustracji, nudy i destrukcyjnych zachowań. Beagle jest doskonałym towarzyszem do długich spacerów, biegania, dogtrekkingu, a także psich sportów opartych na węchu, takich jak nosework czy tropienie użytkowe. Z uwagi na silny instynkt myśliwski i skłonność do podążania za zapachem, powinien być zawsze prowadzony na smyczy lub długiej lince, zwłaszcza w miejscach, gdzie może zwietrzyć trop. Teren do wybiegania powinien być bardzo dobrze ogrodzony (min. 1,5 metra wysokości, z zabezpieczeniem pod ziemią, aby uniknąć podkopów).

Beagle jest psem inteligentnym, ale jednocześnie charakteryzuje się dużą niezależnością i uporem, co sprawia, że jego szkolenie wymaga cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych metod. Nie reaguje dobrze na ostre traktowanie, które może sprawić, że stanie się krnąbrny lub wycofa się. Kluczowe jest rozpoczęcie socjalizacji i szkolenia szczenięcia od najwcześniejszych tygodni życia, najlepiej poprzez uczestnictwo w zajęciach psiego przedszkola. Ponieważ beagle łatwo się nudzi, sesje treningowe powinny być krótkie, urozmaicone i pełne pozytywnych wzmocnień, takich jak smakołyki i pochwały. Nie należy oczekiwać od niego bezwzględnego posłuszeństwa, gdyż jego instynkt myśliwski może w każdej chwili przejąć kontrolę. Nauczenie psa solidnego przywołania jest absolutnie kluczowe dla bezpieczeństwa. Jest to rasa, która może być wyzwaniem dla początkujących właścicieli, ale odpowiednie podejście i zaangażowanie przyniosą zadowalające rezultaty.

Beagle, dzięki swojej ujmującej aparycji i wesołemu usposobieniu, często gościł na srebrnym ekranie i w popkulturze. Najsłynniejszym przedstawicielem rasy jest bez wątpienia Snoopy - kultowy bohater komiksów "Fistaszki" Charlesa M. Schulza, który stał się ikoną. Beagle występował w wielu filmach i serialach, często jako wierny towarzysz głównych bohaterów, a jego sympatyczna postać idealnie sprawdza się w produkcjach rodzinnych i komediach. Jego zdolność do wyrażania emocji poprzez mimikę i charakterystyczne długie uszy sprawiają, że jest naturalnym aktorem, łatwo zyskującym sympatię widzów.];