Historia boston terriera rozpoczyna się w drugiej połowie XIX wieku w Stanach Zjednoczonych, a konkretnie w Bostonie, skąd rasa wzięła swoją nazwę. W tamtych czasach w Wielkiej Brytanii popularne były walki psów, co skłoniło do krzyżowania buldogów angielskich z terierami, by uzyskać psy o większej sprawności i sile. Około 1870 roku Robert C. Hooper, mieszkaniec Bostonu, nabył od Williama O"Briena psa o imieniu Judge. Judge, ważący około 14,5 kg, był potomkiem buldoga angielskiego i dziś już nieistniejącego białego teriera angielskiego. Uważa się go za praprzodka niemal wszystkich współczesnych boston terrierów. Judge został skrzyżowany z białą suką o imieniu Burnett"s Gyp, a ich potomstwo dało początek dalszym liniom hodowlanym, w tym psu Wells Eph, a następnie Barnard"s Tom, który był cenionym przedstawicielem rasy i jako pierwszy posiadał charakterystyczny, szczątkowy ogon przypominający korkociąg. Początkowo hodowcy skupiali się na uzyskaniu okrągłego kształtu głowy, stąd wczesne nazwy rasy takie jak "Bullet Heads" (okrągłe głowy) czy "Round Heads". Po raz pierwszy zaprezentowano je na wystawie w Bostonie w 1878 roku pod nazwą "amerykańskie bulteriery", co spotkało się z protestem hodowców prawdziwych bulterierów. W 1891 roku powołano Boston Terrier Club of America, a nazwa rasy została zmieniona na boston terrier. Dwa lata później rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club (AKC). Z biegiem lat boston terrier zyskał ogromną popularność w Stanach Zjednoczonych, stając się maskotką Uniwersytetu Bostońskiego oraz oficjalnym psem stanu Massachusetts. Do Wielkiej Brytanii dotarł w latach 30. XX wieku, a na kontynencie europejskim pojawił się w latach 50. XX wieku. Do Polski pierwsze psy tej rasy przybyły w połowie lat 90. XX wieku.

Boston terrier to pies o niezwykle pogodnym i przyjaznym usposobieniu, co czyni go niezrównanym towarzyszem. Jest żywiołowy, lecz jednocześnie potrafi zachować spokój i opanowanie, jeśli jego potrzeby zostaną zaspokojone. Charakteryzuje się wysoką inteligencją i ciekawością świata, co sprawia, że chętnie uczestniczy we wszelkich aktywnościach. Jest bardzo oddany swojej rodzinie, niezwykle czuły i potrzebuje dużo uwagi, źle znosząc długotrwałą samotność. Wobec obcych bywa początkowo nieco zdystansowany lub czujny, sygnalizując ich obecność szczekaniem, ale szybko nawiązuje pozytywne relacje. Mimo terierowej krwi nie jest psem agresywnym, a jego łagodność sprawia, że świetnie dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami. Zdarza mu się być nieco upartym, zwłaszcza gdy się nudzi, ale generalnie chętnie współpracuje i uczy się nowych rzeczy.

Boston terrier, choć generalnie uważany za rasę wytrzymałą, posiada pewne predyspozycje zdrowotne związane przede wszystkim z jego brachycefaliczną budową (skrócony pysk). Należą do nich problemy z oddychaniem, zwłaszcza w upały lub przy nadmiernym wysiłku, a także zwiększona wrażliwość na narkozę. Powszechne jest chrapanie, choć głośne charczenie lub problemy z oddychaniem mogą wskazywać na wydłużone podniebienie miękkie lub zapadnięcie tchawicy, wymagające interwencji weterynaryjnej. Słabym punktem są również oczy, które ze względu na ich duże rozmiary i frontalne osadzenie są narażone na urazy. Rasa ta ma predyspozycje do chorób oczu, takich jak zaćma młodzieńcza (na którą można wykonywać badania genetyczne), owrzodzenia rogówki i jaskra. W obrębie układu kostno-stawowego mogą występować problemy takie jak wypadające rzepki, aseptyczna martwica główki kości udowej, spondyloza, dysplazja stawów biodrowych oraz kręgi połowiczne w kręgosłupie piersiowo-lędźwiowym. Boston terriery są wrażliwe na zimno, ponieważ ich krótka szata pozbawiona jest podszerstka, co wymaga zapewnienia im ochrony w niskich temperaturach. Mogą również występować alergie, głuchota (szczególnie u psów z przewagą bieli w umaszczeniu lub niebieskimi tęczówkami), problemy kardiologiczne oraz nowotwory. Związane z budową pyska są także zaburzenia trawienia i wzdęcia, wynikające z połykania powietrza podczas jedzenia. Suki często wymagają cesarskiego cięcia z powodu dużych głów szczeniąt.

Żywienie boston terriera powinno opierać się na wysokiej jakości karmie dla psów małych ras, dostosowanej do wieku i poziomu aktywności psa. Rasa ta zazwyczaj nie jest wybredna i ma dobry apetyt, jednak należy starannie monitorować ilość podawanego pokarmu, aby zapobiec nadwadze, na którą niektóre osobniki mogą być podatne. Ważne jest, by pies miał dobrze zarysowane mięśnie i lekkie wcięcie w słabiznach. Dzienną porcję karmy zaleca się dzielić na dwa posiłki, co pomaga zmniejszyć ryzyko połykania zbyt dużej ilości powietrza i związanych z tym wzdęć. W przypadku samodzielnie przygotowywanych posiłków konieczne jest uzupełnianie ich odpowiednimi suplementami witaminowo-mineralnymi, po konsultacji z weterynarzem. W okresach linienia warto wzbogacić dietę o nienasycone kwasy tłuszczowe, cynk, selen i biotynę, które wspierają zdrowie skóry i sierści. Niezbędny jest stały dostęp do świeżej i czystej wody.

Boston terrier posiada krótką, gładką, lśniącą i przylegającą do ciała sierść, która jest bardzo łatwa w pielęgnacji i nie wymaga skomplikowanych zabiegów fryzjerskich. Rasa linieje umiarkowanie, zazwyczaj dwa razy do roku - wiosną i jesienią. W okresach wzmożonego linienia zaleca się codzienne szczotkowanie gumowym zgrzebłem lub szczotką z twardego włosia, aby usunąć martwe włosy i pobudzić krążenie. Poza tymi okresami wystarczy czesanie raz w tygodniu, co również pomoże usunąć kurz i brud zebrany podczas spacerów. Kąpiele powinny odbywać się w miarę potrzeby, używając szamponów przeznaczonych dla psów o wrażliwej skórze, np. hipoalergicznych. Po kąpieli psa należy dokładnie wysuszyć. Regularne przycinanie pazurów jest kluczowe dla komfortu psa, a systematyczne czyszczenie zębów pomaga zapobiegać odkładaniu się kamienia nazębnego, choć bostony zazwyczaj nie mają do tego dużych skłonności. Ważne jest także codzienne sprawdzanie i, w razie potrzeby, delikatne czyszczenie oczu i uszu, aby zapobiec infekcjom, zwłaszcza ze względu na ich predyspozycje do problemów ocznych.

Zapotrzebowanie boston terriera na ruch jest zróżnicowane i zależy od indywidualnego temperamentu psa. Choć potrafią być doskonałymi psami kanapowymi i chętnie spędzają czas z rodziną w domu, posiadają także dużą energię i potrzebują regularnej aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej. Codzienne, energiczne spacery, najlepiej dwa razy dziennie, są dla nich wystarczające. Nie zadowoli ich samo wypuszczenie na ogród - boston terriery uwielbiają interakcje z opiekunem, dlatego chętnie angażują się w zabawy takie jak aportowanie piłek czy rzucanie patyków. Są bardzo aktywne i sprawnie fizycznie, z łatwością dotrzymują kroku na dłuższych wycieczkach. Świetnie sprawdzają się również w psich sportach, takich jak agility, obedience, flyball czy rally, co jest doskonałym sposobem na spożytkowanie ich energii i inteligencji. Dostosowują się do rytmu życia właściciela, potrafiąc być zarówno dynamicznymi towarzyszami zabaw, jak i spokojnymi domatorami.

Boston terrier to inteligentny i bystry pies, który z entuzjazmem podchodzi do nauki, co czyni go stosunkowo łatwym do szkolenia. Najlepsze efekty przynosi wczesna socjalizacja szczenięcia, polegająca na łagodnym eksponowaniu go na różnorodne osoby, miejsca i sytuacje, co pomaga mu wyrosnąć na dobrze zrównoważonego i ułożonego dorosłego psa. Zaleca się udział w zajęciach w psim przedszkolu. Boston terriery są wrażliwe, dlatego kluczowe jest stosowanie pozytywnych metod szkolenia, opartych na nagradzaniu (szczególnie smakołykami) i pochwałach, unikanie surowych korekt. Sesje treningowe powinny być urozmaicone i niezbyt długie, aby pies się nie znudził; w przeciwnym razie może wykazywać terierową upartość. Konsekwencja ze strony opiekuna jest niezbędna. Dzięki swojej inteligencji i chęci do pracy boston terriery z sukcesem uczestniczą w kursach posłuszeństwa, agility, flyball, a nawet dogoterapii.

W udostępnionych źródłach nie ma szczegółowych informacji na temat kariery Boston Terriera w filmach czy jego znaczących ról aktorskich. Można jednak przypuszczać, że ze względu na swój uroczy wygląd i przyjazny charakter, mógł pojawić się w mniejszych rolach towarzyszących.];