Historia West Highland White Terriera, podobnie jak wielu terierów szkockich, jest głęboko osadzona w potrzebie walki z gryzoniami i małymi drapieżnikami na terenach wiejskich Wielkiej Brytanii. Uważa się, że Westie dzieli wspólnych przodków z innymi terierami szkockimi, takimi jak Cairn, Scottish, Skye czy Dandie Dinmont Terrier, a ich dokładne początki giną w "mgłach szkockich wzgórz". Już w XVI wieku w regionie Argyllshire znano szorstkowłose odmiany małych terierów. Początkowo białe szczenięta w miotach tych ras były często eliminowane, gdyż uważano je za mniej wartościowe ze względu na przekonanie o słabości jasnej sierści i jej gorszych walorach kamuflażu. Przełom nastąpił w XVIII wieku, gdy klan Malcolmów, zamieszkujący posiadłość Poltalloch w Szkocji, aktywnie rozwijał hodowlę tych małych, białych psów do celów eksterminacji szkodników. Z tego okresu wywodzi się jedna z najbardziej znanych legend. Około 1860 roku pułkownik Edward Malcolm of Poltalloch, zapalony myśliwy, podczas polowania omyłkowo zastrzelił swojego rudego teriera, myląc go z lisem. To tragiczne wydarzenie miało go skłonić do podjęcia decyzji o hodowaniu wyłącznie białych terierów, które byłyby łatwo widoczne i odróżnialne w zaroślach. Rasa była wówczas znana jako Poltalloch Terrier, a także White Scottish Terrier lub Roseneath Terrier (od posiadłości księcia Argyll). Oficjalne uznanie przez Angielski Kennel Club nastąpiło w 1907 roku, a w 1909 roku rasa otrzymała swoją obecną nazwę - West Highland White Terrier, odnoszącą się do północno-zachodniej części Szkocji, gdzie psy te zdobyły swoją sławę. W Stanach Zjednoczonych Westie zadebiutował na wystawie AKC w 1906 roku, a w 1908 roku został oficjalnie uznany przez American Kennel Club. I wojna światowa mocno przetrzebiła populację rasy w Anglii, co doprowadziło do konieczności odnowienia hodowli w okresie międzywojennym, często z wykorzystaniem psów sprowadzonych ze Stanów Zjednoczonych. Współczesny typ Westie, pod względem budowy i szaty, ukształtował się w latach 20. XX wieku i od tego czasu wzorzec rasy pozostał w dużej mierze niezmieniony. W Polsce rasa zaczęła zyskiwać na popularności na początku lat 90. XX wieku.

West Highland White Terrier to pies pełen wigoru, o wysokiej samoocenie i niezależnym charakterze, typowym dla terierów. Jest jednocześnie czujny, wesoły, odważny i pewny siebie, co często przekłada się na jego zadziorność wobec obcych psów. Mimo swojej niezależności, jest niezwykle przyjacielski i głęboko przywiązuje się do swojej rodziny, okazując dużą czułość. Westie to pies aktywny i inteligentny, uwielbiający zabawę, co czyni go wspaniałym towarzyszem życia. Potrafi być wierny i cierpliwie czekać na uwagę opiekuna, choć z natury jest też trochę "łobuziakiem", który wymaga konsekwentnego, ale łagodnego prowadzenia. Jego lojalność i chęć do zabawy sprawiają, że jest ukochanym członkiem wielu rodzin.

West Highland White Teriery są generalnie uważane za rasę zdrową i wytrzymałą, cieszącą się długowiecznością. Niemniej jednak, jak każda rasa, mogą być predysponowane do pewnych problemów zdrowotnych. Wśród typowych schorzeń, na które Westie mogą zapadać, wymienia się: przewlekłe zapalenie wątroby spowodowane nadmiernym odkładaniem się miedzi w organizmie, aseptyczną martwicę główki kości udowej (choroba Legg-Perthesa), osteopatię czaszkowo-żuchwową (dotykającą szczenięta w wieku 3-8 miesięcy, polegającą na niezapalnym rozroście kości żuchwy, potylicznej i skroniowej, z możliwością samoistnego cofnięcia się zmian, które często cofają się samoistnie), a także różnego rodzaju alergie, w tym kontaktowe, pokarmowe oraz atopowe zapalenie skóry, które objawia się świądem i zmianami dermatologicznymi. Rasa ta może również cierpieć na choroby serca, zwichnięcie rzepki, zapalenie mózgu, niewydolność nerek czy leukodystrofię globoidalną Krabbego. Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem chorób serca i zwichnięcia rzepki. Regularne wizyty u weterynarza, profilaktyka przeciwpasożytnicza oraz dbałość o higienę jamy ustnej (szczotkowanie zębów i usuwanie kamienia nazębnego) są kluczowe dla zapewnienia Westie długiego i zdrowego życia.

West Highland White Teriery z reguły mają dobry apetyt i nie są wybredne, co ułatwia ich żywienie. Kluczowe jest podawanie wysokiej jakości karmy, odpowiednio dostosowanej do wieku psa (szczenię, dorosły, senior) oraz jego poziomu aktywności. Z uwagi na ich skłonność do przybierania na wadze, należy uważnie monitorować ilość spożywanych kalorii i utrzymywać prawidłową masę ciała. W przypadku psów z tendencjami do alergii pokarmowych lub problemów skórnych, warto rozważyć karmy hipoalergiczne lub specjalistyczne, wzbogacone o kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6, które wspierają zdrowie skóry i sierści. Jeśli właściciel decyduje się na samodzielne przygotowywanie posiłków, dieta powinna być konsultowana z weterynarzem i uzupełniana o niezbędne suplementy witaminowo-wapniowe. Należy unikać podawania kości, które mogą prowadzić do problemów trawiennych, w tym do koprostazy (zaparcia spowodowanego twardymi złogami w jelitach). Świeża, czysta woda powinna być zawsze dostępna.

Pielęgnacja szorstkiej, dwuwarstwowej sierści West Highland White Terriera jest kluczowa dla utrzymania jej zdrowia i estetycznego wyglądu. Rasa ta praktycznie nie linieje w tradycyjnym sensie; niewielkie ilości włosów w mieszkaniu to zazwyczaj efekt mechanicznego wyrwania, a nie sezonowej wymiany, co sprawia, że są łatwe do usunięcia. Tradycyjną i wymaganą dla psów wystawowych metodą pielęgnacji jest trymowanie (skubanie martwego włosa), które powinno być przeprowadzane co 2-3 miesiące u dorosłego psa, a u szczeniąt już od wczesnego wieku (nawet 4-5 tygodni) w krótkich, regularnych sesjach, aby przyzwyczaić je do zabiegu i zapewnić prawidłowy odrost szorstkiej sierści. Właściciele psów "na kolanka" często decydują się na strzyżenie, jednak zbyt częste strzyżenie może zmiękczyć włos i zepsuć jego naturalną strukturę, dlatego zaleca się korzystanie z usług profesjonalnego groomera co 4-6 tygodni. Codzienne szczotkowanie gęstą szczotką typu pudlówka jest ważne, by usunąć brud i zapobiec kołtunieniu. Kąpiele powinny odbywać się w miarę potrzeby, z użyciem szamponu przeznaczonego dla psów szorstkowłosych o białej maści, aby nie zmiękczyć sierści. Po kąpieli sierść należy dokładnie spłukać, nałożyć odżywkę, rozczesać i wysuszyć suszarką, modelując ją. Ważne jest również regularne wycinanie sierści spomiędzy opuszek łap w celu higieny i prewencji infekcji grzybiczych, a także przycinanie pazurów. Mimo białego umaszczenia, szorstki włos Westie jest stosunkowo odporny na brud, co ułatwia utrzymanie czystości po spacerach.

West Highland White Terrier to pies pełen energii i żywiołowości, który uwielbia ruch i zabawę. Mimo swoich niewielkich rozmiarów, ma spore zapotrzebowanie na aktywność fizyczną i umysłową. Chętnie uczestniczy w długich spacerach, eksplorując otoczenie, i z entuzjazmem biega. Należy jednak pamiętać o jego silnym instynkcie łowieckim - Westie będzie gonić za wszystkim, co się porusza, dlatego na spacerach w ruchliwych miejscach lub poza ogrodzonym terenem zawsze powinien być prowadzony na smyczy. Jest to pies chętny do aportowania, uwielbia rzucanie patyków czy piłek i z zapałem oddaje się zabawom interaktywnym. Dzięki swojej inteligencji, zwinności i "can-do" postawie, Westie doskonale sprawdza się w różnorodnych psich sportach, takich jak agility, rally obedience, dog dancing, a także w konkurencjach ziemnych (earthdog events), co jest zgodne z jego pierwotnym przeznaczeniem. Choć nie jest typowym psem kanapowym i potrzebuje regularnej dawki ruchu, potrafi dostosować się do życia w mieszkaniu, jeśli tylko zapewni mu się codzienne, aktywne wyjścia i wystarczającą stymulację umysłową.

West Highland White Terrier to inteligentny, bystry i pewny siebie pies, który z łatwością uczy się nowych rzeczy, pod warunkiem, że szkolenie jest prowadzone konsekwentnie, cierpliwie i z użyciem pozytywnych metod. Ze względu na swoją terrierową niezależność i fakt, że były hodowane do samodzielnej pracy, Westie mogą być czasami uparte, co stanowi wyzwanie w szkoleniu. Kluczem jest utrzymywanie sesji treningowych krótkich, urozmaiconych i interesujących, aby uniknąć nudy. Pozytywne wzmocnienie, takie jak smakołyki i pochwały, jest niezwykle skuteczne. Nie należy stosować brutalnych metod, wystarczy lekko podniesiony głos. Wczesna socjalizacja jest absolutnie kluczowa dla Westie. Szczeniak powinien mieć kontakt z różnymi ludźmi, innymi psami, a także nowymi sytuacjami i miejscami, aby rozwijać pewność siebie i pozytywne postawy. Uczestnictwo w "psim przedszkolu" może być bardzo pomocne dla niedoświadczonych właścicieli. Westie ceni sobie wyzwania umysłowe i jest otwarty na naukę, co sprawia, że odpowiednio szkolony staje się zrównoważonym i dobrze ułożonym towarzyszem. Mimo swojej samodzielności, jest podatny na szkolenie, jeśli opiekun potrafi uszanować jego charakter i cierpliwie go prowadzić. Poradzi sobie z nim nawet osoba bez doświadczenia, pod warunkiem, że będzie konsekwentna.

West Highland White Terrier, dzięki swojemu uroczemu wyglądowi i charyzmatycznej osobowości, bywał wykorzystywany w kampaniach reklamowych znanych marek, takich jak Juicy Couture czy Black & White Scotch whisky. Chociaż nie miał wielu ról gwiazdorskich w filmach fabularnych, jego wizerunek często pojawiał się w mediach, ugruntowując jego status sympatycznego i rozpoznawalnego psa domowego, co przyczyniło się do jego globalnej popularności.];