Historia Miniaturowego Spaniela Kontynentalnego sięga wieków średnich, o czym świadczą freski z XIII i XIV wieku przedstawiające małe, długowłose pieski u boku ludzi. W XV wieku psy w typie dzisiejszego Phalene były już popularne w malarstwie szkoły florenckiej. Rasa zyskała szczególną popularność w epoce renesansu, stając się ulubieńcem arystokracji i dam dworu we Włoszech, Hiszpanii i Francji. To właśnie w XVI wieku, wraz z Katarzyną Medycejską, miniaturowe spaniele dotarły na francuski dwór, gdzie szybko podbiły serca kolejnych monarchów, takich jak Henryk III, Ludwik XIII i Ludwik XIV. Plotki mówią, że król Henryk III był tak oddany swoim małym pupilom, że nosił je w koszyku zawieszonym na szyi, nawet podczas ważnych narad. Pies tej rasy towarzyszył również słynnej Marii Antoninie w jej ostatnich chwilach. Po Rewolucji Francuskiej rasa znalazła się na skraju wyginięcia, ale odrodziła się w XIX wieku, głównie dzięki hodowcom z Francji i Belgii, którzy wprowadzili odmianę ze stojącymi uszami, Papillona. Uważa się, że Papillon mógł powstać z krzyżowania pierwotnych Phalene z miniaturowymi szpicami lub chihuahua. W 1915 roku American Kennel Club uznał rasę, a w 1937 roku FCI zatwierdziło oficjalny wzorzec, uznając obie odmiany - Papillon i Phalene.

Miniaturowy Spaniel Kontynentalny to pies o żywym, radosnym i bardzo czułym usposobieniu. Jest niezwykle inteligentny i chętny do współpracy, co czyni go łatwym do szkolenia. Mimo delikatnego wyglądu, to odważny i energiczny pies, który uwielbia zabawę i aktywność. Bardzo mocno przywiązuje się do swojej rodziny, bywa nawet natarczywy w domaganiu się uwagi i pieszczot, źle znosząc samotność. Jest czujny i spostrzegawczy, co sprawia, że doskonale sprawdza się w roli "psa alarmującego", sygnalizującego nadejście gości. Choć z natury towarzyski, wobec obcych może początkowo zachowywać pewien dystans. Z innymi zwierzętami domowymi zazwyczaj dogaduje się dobrze, jednak wobec nieznajomych psów, zwłaszcza tych większych, może czasem okazać się zadziorny.

Miniaturowe Spaniele Kontynentalne są generalnie rasą długowieczną i odporną, jednak jak wiele ras miniaturowych, mogą być predysponowane do pewnych problemów zdrowotnych. Najczęściej występujące schorzenia to zwichnięcie rzepki (patellar luxation), które może powodować ból i utykanie, oraz różnego rodzaju choroby oczu, w tym postępujący zanik siatkówki (PRA), który może prowadzić do ślepoty. Rzadziej odnotowuje się schorzenia wątroby, hipoglikemię (niski poziom cukru we krwi) oraz dysplazję pęcherzykową czarnych włosów czy dziedziczną ataksję. Istotne jest również to, że psy tej rasy bywają nadwrażliwe na środki znieczulające, co należy zawsze zgłaszać weterynarzowi przed jakimkolwiek zabiegiem. Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem tych dolegliwości, a u szczeniąt należy zwrócić uwagę na miękkie ciemiączko na szczycie czaszki, podobne do tego u ludzkich niemowląt.

Żywienie Miniaturowego Spaniela Kontynentalnego powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do wieku, wagi i poziomu aktywności psa, najlepiej przeznaczonej dla ras miniaturowych. Są to psy niezbyt żarłoczne i ekonomiczne w utrzymaniu. Możliwe jest również przygotowywanie posiłków w domu pod nadzorem weterynarza, dbając o zbilansowanie diety. Ważne jest, aby monitorować kaloryczność posiłków i wagę psa, ponieważ mają tendencję do nadwagi, zwłaszcza przy braku odpowiedniej ilości ruchu. Dodatki, takie jak nienasycone kwasy tłuszczowe (np. olej z łososia), mogą korzystnie wpływać na kondycję długiej i jedwabistej sierści. Przysmaki mogą być używane jako pomoc w szkoleniu, ale w umiarkowanych ilościach. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej wody.

Mimo długiej i obfitej sierści, Miniaturowy Spaniel Kontynentalny nie wymaga przesadnie skomplikowanej pielęgnacji, głównie z powodu braku podszerstka. Sierść jest jedwabista i nie ma tendencji do silnego linienia, choć w okresie wymiany sierści, częstotliwość szczotkowania powinna być zwiększona. Zazwyczaj wystarczy wyczesywanie 1-2 razy w tygodniu przy użyciu grzebienia z obrotowymi zębami i gęstej metalowej szczotki, aby zapobiec kołtunieniu, szczególnie za uszami, na wewnętrznej stronie ud (tzw. portki) i pod pachami. Kąpiele zalecane są co kilka miesięcy lub w miarę potrzeby, z użyciem szamponu przeznaczonego dla psów długowłosych z jedwabistą szatą, najlepiej z dodatkiem olejku norkowego. Należy regularnie przycinać pazury, zwracając szczególną uwagę na wilcze pazury, które mogą wrastać. Kluczowa jest również regularna higiena jamy ustnej poprzez szczotkowanie zębów. W przypadku odmiany Phalene, należy częściej kontrolować uszy pod kątem czystości i wentylacji. Sierść nie zbiera nadmiernie brudu na spacerach.

Mimo swoich niewielkich rozmiarów, Miniaturowy Spaniel Kontynentalny to pies pełen energii i żywiołowości. Choć doskonale czuje się w mieszkaniu i ceni sobie wylegiwanie się na kolanach opiekuna, nie jest psem kanapowym w dosłownym tego słowa znaczeniu. Potrzebuje codziennej dawki aktywności fizycznej i umysłowej, aby zachować dobrą kondycję i zadowolenie. Lubi długie spacery, chętnie biega po ogrodzie, penetrując każdy zakamarek i ścigając małe stworzenia, takie jak wiewiórki czy owady. W domu chętnie bawi się w aportowanie małych zabawek, wykazując się dużą zwinnością i skocznością. Papillony nie zawsze zdają sobie sprawę ze swoich rozmiarów, dlatego podczas zabaw z większymi psami lub w nieznanym otoczeniu wymagają nadzoru. Są to psy, które doskonale czują się również zimą, chętnie bawiąc się na śniegu.

Papillon/Phalene to rasa niezwykle inteligentna i bystra, co sprawia, że są bardzo podatne na szkolenie i szybko przyswajają nowe komendy. Chętnie współpracują z opiekunem, jeśli relacja oparta jest na zaufaniu i pozytywnym wzmocnieniu. Najlepszą motywacją do nauki jest dla nich pochwała, zabawa i smakołyki. Szkolenie należy rozpoczynać już od wczesnego szczenięctwa, z naciskiem na konsekwencję, ale zawsze z łagodnością - rasa nie toleruje brutalności ani krzyku. Kluczowa jest wczesna i staranna socjalizacja z różnymi ludźmi, innymi psami i otoczeniem, aby wyrosły na psy pewne siebie i zrównoważone, a nie tchórzliwe czy nerwowe. Są doskonałymi uczestnikami psich sportów, takich jak agility, obedience czy taniec z psem. Ze względu na silne przywiązanie do opiekuna, źle znoszą długotrwałe pozostawanie w samotności, co może prowadzić do rozwoju niepożądanych zachowań.

Miniaturowy Spaniel Kontynentalny, choć nie ma na swoim koncie wielu znaczących ról w nowoczesnych produkcjach filmowych czy telewizyjnych, jest postacią głęboko zakorzenioną w sztuce i historii. Był ulubionym tematem wielu renesansowych i barokowych malarzy, którzy uwieczniali go na portretach arystokratów. Był też cenionym zwierzęciem cyrkowym, co świadczy o jego inteligencji i zdolnościach do nauki sztuczek. Jego obecność w historycznych dziełach sztuki jest znacznie bardziej wyrazista niż współczesna kariera filmowa, co czyni go prawdziwą gwiazdą epoki dawnych dworów królewskich.];