Historia rasy Pumi sięga XVII i XVIII wieku na terenach Węgier, szczególnie w regionie Transdanubia. Powstała ona z krzyżówek rodzimych węgierskich psów pasterskich, takich jak puli, z importowanymi z Francji i Niemiec psami w typie teriera oraz owczarkami. Celem tych nieplanowanych kojarzeń było stworzenie wszechstronnego psa gospodarskiego, który efektywnie zaganiałby stada owiec, krów i świń, jednocześnie skutecznie broniąc ich przed drapieżnikami i tępiąc gryzonie. W efekcie tych krzyżówek wykształcił się nowy typ psa, który w porównaniu do puli miał krótszą sierść, bardziej wydłużoną kufę, żywszy temperament i charakterystyczne, półstojące uszy. Początkowo pumi traktowano jako regionalną odmianę puli. Wzmianki o "pumi" pojawiły się już w dokumentach z 1795 roku. Na początku XX wieku rozpoczęto prace nad uznaniem rasy. W 1919 roku pumi został oficjalnie oddzielony od puli, a w 1923 roku uznano go za odrębną rasę. Pierwszy precyzyjny wzorzec rasy został sformułowany w 1924 roku, a oficjalny, szczegółowy wzorzec FCI zatwierdzono w 1935 roku. Międzynarodowe uznanie przez FCI nastąpiło w 1966 roku. Mimo to, przez długie lata, aż do lat 70. XX wieku, pumi pozostawał rasą praktycznie nieznaną poza granicami Węgier. Dziś, choć nadal rzadka w wielu krajach, zyskuje popularność w kręgach miłośników sportów kynologicznych, szczególnie w Szwecji i Finlandii.

Pumi to pies o żywym, wręcz wulkanicznym temperamencie, charakteryzujący się niezmordowaną energią i ciągłą gotowością do działania. Jest bardzo odważny, inteligentny i niezwykle czujny, co czyni go doskonałym stróżem, choć ma skłonność do szczekliwości, ostrzegając o każdym podejrzanym dźwięku. Wobec obcych pumi bywa nieufny, dlatego wczesna i intensywna socjalizacja jest kluczowa dla jego prawidłowego rozwoju. W stosunku do swojej rodziny jest wyjątkowo czuły i wylewny, potrafi być nawet zaborczy wobec wybranej osoby, silnie się do niej przywiązując. Pumi uwielbia zabawę, szybko się uczy i potrzebuje zarówno fizycznej, jak i umysłowej stymulacji, by nie nudzić się i nie rozwijać niepożądanych zachowań. Mimo pewnej niezależności, chętnie współpracuje i jest podatny na szkolenie, szczególnie gdy motywuje się go smakołykami lub zabawkami. Jego entuzjazm i niegasnąca chęć do aktywności sprawiają, że jest idealnym kompanem dla aktywnych właścicieli.

Pumi to z reguły rasa bardzo zdrowa i wytrzymała, o dużej odporności. Nie jest specjalnie narażona na liczne choroby genetyczne, co czyni ją stosunkowo niekłopotliwą pod względem zdrowotnym. Niemniej jednak, jak w przypadku wielu ras psów, sporadycznie mogą pojawić się pewne schorzenia. Do najczęściej odnotowywanych problemów zdrowotnych u pumi należą dysplazja stawów biodrowych, wypadanie rzepki kolanowej oraz ziarniniak kwasochłonny, który objawia się zazwyczaj w postaci wrzodziejących ranek w jamie ustnej. Regularne kontrole weterynaryjne, odpowiednia dieta i zapewnienie odpowiedniej dawki ruchu pomagają w utrzymaniu pumi w doskonałej kondycji.

Pumi nie jest psem wybrednym ani szczególnie wrażliwym pod względem żywienia, ma zazwyczaj dobry apetyt. Może być żywiony zarówno wysokiej jakości gotowymi karmami komercyjnymi, dostosowanymi do jego wieku, wielkości i poziomu aktywności, jak i odpowiednio zbilansowanym pokarmem przygotowywanym w domu. Ważne jest, aby dieta była bogata w składniki odżywcze wspierające jego wysoką energię. Ze względu na jego aktywność i niezmordowany charakter, pumi zazwyczaj nie ma skłonności do nadwagi, o ile jego zapotrzebowanie na ruch jest w pełni zaspokojone. Przysmaki mogą być wykorzystywane jako skuteczna motywacja w procesie szkolenia.

Pielęgnacja sierści pumi jest specyficzna, ale niezbyt skomplikowana. Ich dwuwarstwowa sierść - składająca się z twardego włosa okrywowego i miękkiego podszerstka - jest falista i kędzierzawa, tworząc mniejsze i większe kępki o długości od 4 do 7 cm. Jest gęsta, szorstka i sprężysta, co sprawia, że jest odporna na zmienne warunki pogodowe i posiada właściwości samooczyszczające. Ważną zaletą jest to, że pumi niemal nie linieje, co czyni go dobrą opcją dla osób z alergią. Sierść rośnie przez cały czas i bez odpowiedniej pielęgnacji może się filcować, zwłaszcza pod wpływem wilgoci. Wymaga regularnego czesania co około dwa tygodnie, aby zapobiec powstawaniu kołtunów. Dodatkowo, co trzy miesiące zaleca się trymowanie sierści palcami. Wzorzec rasy nie dopuszcza strzyżenia całej sylwetki psa, akceptując jedynie delikatne wymodelowanie głowy i nóg nożyczkami, aby zachować naturalny wygląd szaty. Sierść pumi nie zbiera nadmiernie brudu na spacerach, co ułatwia utrzymanie psa w czystości.

Pumi to rasa o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność. Jest psem niezmordowanym, ciągle w ruchu i pełnym energii, co sprawia, że absolutnie nie jest psem kanapowym. Potrzebuje codziennej, intensywnej dawki aktywności fizycznej oraz zajęć umysłowych, aby zachować zdrowie i równowagę psychiczną. Długie spacery, bieganie, aportowanie, rzucanie patyków czy piłek to dla niego podstawa. Pumi uwielbia bawić się i chętnie angażuje się w wszelkie aktywności z właścicielem. Doskonale sprawdza się w różnorodnych psich sportach, takich jak agility, obedience, canicross, treibball czy tropienie, gdzie może wykorzystać swoją inteligencję i zwinność. Właściciel pumi powinien być osobą aktywną, gotową poświęcić codziennie sporo czasu na wspólne zajęcia z psem. Bez odpowiedniej dawki ruchu i stymulacji, pumi może stać się sfrustrowany i przejawiać destrukcyjne zachowania.

Pumi jest psem inteligentnym, bystrym i bardzo podatnym na szkolenie, co czyni go stosunkowo łatwym do ułożenia, pomimo pewnej wrodzonej niezależności. Szybko się uczy nowych komend i sztuczek, czerpiąc radość z wyzwań umysłowych. Szkolenie należy rozpocząć wcześnie, już od szczenięctwa, aby kształtować pożądane nawyki i zapobiegać utrwalaniu się niechcianych zachowań, takich jak nadmierna szczekliwość. Pumi doskonale reaguje na pozytywne wzmocnienia, takie jak smakołyki czy ulubione zabawki. Pieszczoty, choć lubiane przez wiele psów, nie zawsze są dla pumi najsilniejszą motywacją do pracy. Wczesna i intensywna socjalizacja z ludźmi i innymi psami jest niezwykle ważna, ponieważ pumi bywa nieufny wobec obcych i może być zadziorny w kontaktach z innymi czworonogami bez odpowiedniego przygotowania. Jest jednak cierpliwy w szkoleniu i chętny do współpracy, co sprawia, że może być szkolony do wielu zadań, w tym do poszukiwania określonych zapachów czy na psa ratowniczego. Pumi to doskonały wybór dla właścicieli, którzy cenią sobie aktywne szkolenie i chcą uprawiać sporty kynologiczne.

Brak danych o znaczącej karierze filmowej rasy Pumi.