Historia rasy Welsh Corgi Pembroke sięga XII wieku, kiedy to, około roku 1107, król Anglii Henryk I zaprosił grupę flamandzkich tkaczy, aby osiedlili się i pracowali w południowo-zachodniej Walii. Tkacze ci przywieźli ze sobą nie tylko swoje umiejętności, ale także psy pasterskie, które miały pomagać im w utrzymaniu inwentarza. Te krótkonogie, krzepkie psy, zdolne do zaganiania bydła i owiec, stały się protoplastami współczesnych Pembroke"ów. Przez wieki Corgi były cenionymi psami wiejskimi, używanymi do różnorodnych zadań na farmach, od pasienia zwierząt po tępienie szkodników. Początkowo, aż do późnych lat 30. XX wieku, Welsh Corgi Pembroke i Welsh Corgi Cardigan były często krzyżowane i uważane za odmiany tej samej rasy, rozróżniane głównie długością ogona. Dopiero w 1934 roku dokonano oficjalnego rozdzielenia tych dwóch ras i opracowano dla nich oddzielne wzorce, co było kluczowym momentem w rozwoju Pembroke"a jako samodzielnej rasy. Globalną sławę Corgi Pembroke zawdzięczają w dużej mierze brytyjskiej rodzinie królewskiej, a w szczególności królowej Elżbiecie II, której miłość do tych psów, zapoczątkowana w 1933 roku, przyczyniła się do ich rozpoznawalności na całym świecie.

Welsh Corgi Pembroke to pies o niezwykle pogodnym i przyjaznym usposobieniu, pełen energii i czujności. Charakteryzuje go śmiałość i gotowość do działania, co jest pozostałością po jego pasterskich korzeniach. Jest psem otwartym i serdecznym w stosunku do ludzi, rzadko przejawiającym agresję czy nieufność wobec obcych, choć na ich przyjście zazwyczaj zareaguje donośnym szczekaniem. Pembroke jest silnie przywiązany do swojej ludzkiej rodziny, nie faworyzuje nikogo, lecz równomiernie obdarza uczuciami wszystkich domowników, stając się ich lojalnym i oddanym towarzyszem. Jego inteligencja i chęć współpracy sprawiają, że jest pojętnym uczniem, choć czasem potrafi wykazać się dużą niezależnością.

Welsh Corgi Pembroke uchodzi za rasę generalnie zdrową i wytrzymałą, co jest pokłosiem jego pasterskich korzeni. Dzięki dwuwarstwowej szacie dobrze znosi różne warunki pogodowe, od mrozu po umiarkowane upały. Jak u wielu ras achondroplastycznych, czyli tych o skróconych kończynach, sporadycznie może wystąpić młodzieńcza kulawizna, która zazwyczaj mija z wiekiem bez interwencji. Niemniej jednak, aby zapobiec potencjalnym problemom z kręgosłupem, istotne jest unikanie nadwagi, ograniczanie wysokich skoków oraz częstego wchodzenia i schodzenia po schodach. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe w kierunku dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, chorób oczu, schorzeń serca, mielopatii zwyrodnieniowej (DM) oraz choroby von Willebranda, która jest zaburzeniem krzepnięcia krwi. Regularne kontrole weterynaryjne i właściwa profilaktyka przyczyniają się do długiego i zdrowego życia Pembroke"a.

Welsh Corgi Pembroke charakteryzuje się niepohamowanym apetytem i tendencją do szybkiego przybierania na wadze, dlatego kluczowe jest ścisłe monitorowanie jego diety. Zaleca się podawanie wysokiej jakości karmy komercyjnej, dostosowanej do wieku, poziomu aktywności oraz ewentualnych specyficznych potrzeb zdrowotnych psa. Alternatywnie, dieta domowa przygotowana pod nadzorem weterynarza również może być odpowiednia, z uwzględnieniem suplementacji witaminowo-wapniowej, szczególnie u szczeniąt w okresie wzrostu, aby wspomóc rozwój chrząstek. Dzienną porcję pokarmu dla dorosłego psa należy podzielić na co najmniej dwa posiłki, aby uniknąć przejedzenia i problemów trawiennych. Należy ostrożnie podchodzić do smakołyków, używając ich głównie jako nagrody podczas szkolenia i zawsze wliczać je w dzienną bilans kaloryczny. Stały dostęp do świeżej, czystej wody jest absolutnie niezbędny.

Pielęgnacja Welsh Corgi Pembroke nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności, szczególnie ze względu na jego dwuwarstwową sierść. Składa się ona z gęstego, miękkiego podszerstka i twardszego włosa okrywowego, który jest odporny na warunki atmosferyczne. Rasa ta linieje umiarkowanie przez cały rok, jednak dwa razy w roku, zazwyczaj wiosną i jesienią, linienie staje się bardzo obfite, kiedy to pies gubi dużą ilość podszerstka. W okresie intensywnego linienia zaleca się codzienne wyczesywanie przy użyciu furminatora lub grabek do podszerstka, co pozwala usunąć martwe włosy i ograniczyć ich rozsiewanie w domu. Poza tym czasem, wystarczy cotygodniowe szczotkowanie zwykłą szczotką lub grzebieniem. Ze względu na krótkie łapy i obfite owłosienie, Pembroke może wnosić do domu sporo brudu i piasku po spacerach, jednak wystarczy go wtedy wyczesać i przetrzeć wilgotnym ręcznikiem. Kąpiele powinny odbywać się według potrzeby, z użyciem szamponów przeznaczonych dla psów o średniej długości sierści, które nie zmiękczają ani nie unoszą włosa. Regularna kontrola i czyszczenie uszu, a także przycinanie pazurów, są również częścią rutynowej pielęgnacji.

Welsh Corgi Pembroke, mimo krótkich łap, to pies niezwykle aktywny, zwinny i wytrzymały, który był hodowany do ciężkiej pracy z bydłem. Ma wysokie zapotrzebowanie na ruch i nie lubi bezczynności - najbardziej szczęśliwy jest, gdy ma jakieś zajęcie. Wystarczy mu umiarkowana, ale regularna aktywność fizyczna, składająca się z kilku codziennych spacerów, w tym jednego dłuższego (np. godzinnego), połączonego z intensywną zabawą. Chętnie uczestniczy w różnorodnych psich sportach, takich jak agility, obedience, dogtrekking, flyball, a nawet frisbee, choć w przypadku tego ostatniego należy unikać zbyt wysokich skoków, aby nie obciążać kręgosłupa. Pembroke uwielbia aportować i brać udział w zabawach z rzucaniem patyczków czy piłek. Należy jednak pamiętać, że jego instynkt zaganiania sprawia, że może "zaganiać" biegające dzieci lub inne zwierzęta, dlatego w miejscach niebezpiecznych dla swobodnego biegania powinien być trzymany na smyczy. Krótkie łapy Corgi uniemożliwiają mu dotrzymywanie tempa rowerzystom na dłuższych dystansach. Ważne jest, aby podczas aktywności unikać skrajnych temperatur i zawsze zapewnić psu dostęp do świeżej wody.

Welsh Corgi Pembroke to pies inteligentny, bystry i chętny do współpracy z człowiekiem, co czyni go podatnym na szkolenie. Posiada jednak silny charakter i potrafi być uparty, dlatego wymaga konsekwentnego i mądrego podejścia ze strony opiekuna. Treningi powinny opierać się na pozytywnym wzmocnieniu, nagrodach (czy to smakołykami, czy ulubioną zabawką) i cierpliwości, unikając wszelkich form kar czy przymusu, które mogłyby zniechęcić tę wrażliwą rasę. Pembroke ma doskonałą pamięć, co oznacza, że szybko uczy się zarówno dobrych, jak i złych nawyków, dlatego wczesna socjalizacja i szkolenie szczenięcia są kluczowe. Należy go zapoznawać z różnymi ludźmi, psami, miejscami i dźwiękami już od 7. tygodnia życia do 4. miesiąca, co pomoże mu wyrosnąć na zrównoważonego i dobrze wychowanego dorosłego psa. Udział w zajęciach "psiego przedszkola" jest wysoce zalecany. Dzięki swojej inteligencji i pracowitości Pembroke chętnie podejmuje wyzwania umysłowe i sportowe, które są niezbędne do utrzymania jego psychicznego dobrostanu.

Welsh Corgi Pembroke, choć nie jest typowym "gwiazdorem" dużego ekranu, zyskał niezaprzeczalną sławę dzięki swojej roli w życiu brytyjskiej rodziny królewskiej, stając się niejako nieoficjalnym symbolem monarchii. Królowa Elżbieta II była jego największą ambasadorką, a jej liczne psy tej rasy regularnie pojawiały się w mediach, filmach dokumentalnych i programach telewizyjnych poświęconych życiu królowej, co przyczyniło się do globalnej rozpoznawalności i popularności rasy. Corgi były również często portretowane w sztuce, literaturze dziecięcej (np. przez Tashę Tudor) i popkulturze, ugruntowując swój wizerunek uroczych i inteligentnych towarzyszy. Ich filmowa "kariera" jest więc bardziej symboliczna i kulturowa, niż oparta na konkretnych, głównych rolach filmowych.];