Historia rasy Lhasa Apso jest nierozerwalnie związana z odległym Tybetem, gdzie psy te rozwijały się przez ponad dwa tysiąclecia w surowym klimacie wysokich gór. Ich nazwa, często tłumaczona jako ,,Lwi Pies z Lhasy", odzwierciedla zarówno ich bujną sierść, jak i odwagę. Pełniły rolę cennych strażników w buddyjskich klasztorach i pałacach, ostrzegając mnichów i dworzan o zbliżających się intruzach - choć niewielkie, ich donośny szczek był sygnałem dla większych mastifów tybetańskich. Przez wieki były uważane za święte, a ich handel był zabroniony, co sprawiło, że do Europy trafiły dopiero na początku XX wieku. Pierwsze osobniki przybyły do Wielkiej Brytanii w latach 20. i 30., gdzie w 1933 roku powstał pierwszy klub rasy. Lhasa Apso są również historycznie związane z Dalajlamą, który ofiarowywał je jako cenne dary, przyczyniając się do ich rozpowszechnienia na Zachodzie.

Lhasa Apso to pies o silnej osobowości - wesoły, stanowczy i pełen pewności siebie. Cechuje go inteligencja i bystry umysł, często przejawiający się w komicznych zachowaniach. Jest to rasa niezwykle czujna i zrównoważona, choć wobec obcych pozostaje początkowo nieufna, pełniąc funkcję doskonałego ,,dzwonka alarmowego". Psy te głęboko przywiązują się do swojej rodziny, okazując ciepło i wrażliwość, jednak potrafią być też niezależnymi indywidualistami, a nawet nieco upartymi. Nie są nadmiernie narzucające się w okazywaniu uczuć, lecz bardzo potrzebują akceptacji i kontaktu z właścicielem.

Lhasa Apso to generalnie rasa uważana za długowieczną i odporną, często dożywającą 15, a nawet 18 lat. Mimo to, jak wiele ras, może być predysponowana do pewnych schorzeń genetycznych i typowych dla swojej budowy. Do najpoważniejszych problemów zdrowotnych należy dziedziczna dysplazja nerek, która może występować w różnym stopniu nasilenia; odpowiedzialni hodowcy dążą do eliminacji tej przypadłości z linii hodowlanych. Inne dolegliwości, na które należy zwracać uwagę, to zwichnięcie rzepki, dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choroba Legga-Calvégo-Perthesa oraz postępujący zanik siatkówki (PRA). Ze względu na budowę czaszki, charakteryzującą się skróconą kufą i uwypuklonymi gałkami ocznymi, Lhasa Apso mogą być narażone na problemy okulistyczne, takie jak zespół suchego oka (KCS), entropium (podwinięcie powieki), ,,wiśniowe oko" oraz niedrożność przewodów nosowo-łzowych, co sprzyja infekcjom spojówek. Zdarzają się również alergie. Regularne kontrole weterynaryjne i odpowiedzialna hodowla są kluczowe dla utrzymania zdrowia tych psów.

Lhasa Apso doskonale prosperuje na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do jego potrzeb. Ze względu na gęstą szatę, która wymaga odpowiedniego odżywienia skóry, zaleca się dietę z dobrym poziomem białka i tłuszczu (powyżej 14%). Rasa ta ma tendencję do efektywnego wykorzystywania pokarmu, dlatego nawet niewielkie przekarmienie może prowadzić do problemów trawiennych i nadwagi. Należy uważać, gdyż niektóre osobniki bywają wybredne lub "niejadkami". Można podawać karmę suchą lub lekko zwilżoną, wzbogaconą o niewielkie dodatki smakowe, takie jak gotowane mięso. W przypadku diety domowej, kluczowe jest uzupełnianie jej o odpowiednie suplementy, wspierające kondycję skóry i sierści. Niezależnie od wybranej metody, istotna jest regularność posiłków i stała pora karmienia.

Bujna i długa szata Lhasa Apso jest jej znakiem rozpoznawczym i wymaga systematycznej pielęgnacji. Niezależnie od tego, czy właściciel zdecyduje się na utrzymanie pełnej długości szaty, czy na praktyczniejsze krótsze strzyżenie (tzw. "szczeniaczkowe"), regularne zabiegi są konieczne. Długa sierść wymaga codziennego szczotkowania i rozczesywania, aby zapobiec kołtunieniu, szczególnie u psów o miększym włosie. Przed szczotkowaniem warto użyć odżywki w sprayu, która ułatwi rozczesywanie i nawilży włos. Kąpiele powinny odbywać się co najmniej raz w miesiącu, a w przypadku psów wystawowych nawet co dwa tygodnie, z użyciem specjalistycznych szamponów i odżywek dla psów długowłosych. Niezwykle ważne jest dokładne spłukanie szaty i jej precyzyjne wysuszenie oraz rozczesanie po kąpieli, aby uniknąć matowienia. Sierść Lhasa Apso, choć długa, ma stosunkowo twardą teksturę, co sprawia, że jest mniej podatna na filcowanie niż u niektórych innych ras długowłosych, pod warunkiem regularnej pielęgnacji. Dodatkowo, po spacerach w deszczowe dni należy oczyścić łapy i brzuszek. Co 4-6 tygodni warto przycinać włosy między opuszkami łap. Pamiętać należy także o regularnym czyszczeniu uszu i dbaniu o higienę okolic oczu. Do pielęgnacji przydatne są metalowy grzebień, druciana szczotka bez kulek oraz szczotka z naturalnego włosia.

Lhasa Apso to rasa, która mimo niewielkich rozmiarów, nie jest typowym "kanapowcem" i cechuje się umiarkowanym zapotrzebowaniem na ruch. Potrafi doskonale zaspokajać swoje potrzeby ruchowe w mieszkaniu, ścigając się po pokojach, lub bawiąc się samodzielnie w ogrodzonym ogrodzie. Właściciel powinien zapewnić mu codzienne, energiczne spacery, które nie muszą być długie ani wyczerpujące, ale powinny być regularne. Dla Lhasa Apso równie ważna, co aktywność fizyczna, jest stymulacja umysłowa. Psy te świetnie sprawdzają się w sportach takich jak agility, poszukiwanie zapachów czy nawet dog-dancing, a także mogą być doskonałymi psami terapeutycznymi. Lubią interaktywne zabawy, aportowanie czy szukanie smakołyków, które angażują ich inteligencję i energię.

Szkolenie Lhasa Apso wymaga cierpliwości, konsekwencji i kreatywnego podejścia, ponieważ psy te są niezwykle inteligentne, lecz bywają też uparte i niezależne, często porównywane do "krnąbrnego malucha". Nie cenią sobie monotonnych ćwiczeń ani twardej ręki; najlepiej reagują na pozytywne wzmocnienia i metody oparte na zabawie, które czynią naukę interesującą. Sukces w szkoleniu zależy od umiejętności właściciela w nawiązaniu partnerskiej relacji i bycia spokojnym, ale stanowczym liderem. Wczesna socjalizacja jest kluczowa - szczenięta Lhasa Apso powinny być zapoznawane z różnymi ludźmi, zwierzętami i środowiskami już od pierwszych tygodni życia, najlepiej poprzez psie przedszkole. To pomoże przełamać ich naturalną nieufność wobec obcych i zapewni im pewność siebie w kontaktach z innymi psami, minimalizując ryzyko lękliwości czy problemów behawioralnych w dorosłym życiu.

Brak danych na temat znaczących ról filmowych rasy.];