Skye Terrier to jedna z najstarszych ras szkockich terierów, której korzenie sięgają głęboko w historię, prawdopodobnie aż do XIV wieku. Nazwa rasy pochodzi od malowniczej wyspy Skye, największej z Hebrydów Wewnętrznych u północno-zachodnich wybrzeży Szkocji, gdzie psy te były cenione za swoje wybitne zdolności w polowaniu i tępieniu szkodników, takich jak lisy i borsuki. Początki rasy są owiane legendą, z jedną z nich mówiącą o tym, że długi, jedwabisty włos terierów ze Skye pochodzi od psów, które przeżyły katastrofę hiszpańskiej Armady w 1588 roku, kiedy to rozbitkowie osiedlili się na wyspach. Niezależnie od legend, dokumenty sprzed 1588 roku wspominają o terierach z Drynoch, Mokstadt czy Camusunary, które były przodkami dzisiejszych Skye Terrierów i Cairn Terrierów. W XIX wieku rasa zyskała na popularności, stając się ulubieńcem szkockich lordów, a później także angielskiej arystokracji. Szczyt jej sławy przypadł na czasy królowej Wiktorii, która była wielką miłośniczką Skye Terrierów, co przyczyniło się do wzrostu ich statusu i obecności na salonach. W tamtych czasach żaden dystyngowany arystokrata nie pokazałby się bez swojego modnego Skye. Jednym z najbardziej znanych przedstawicieli rasy był Greyfriars Bobby, pies z Edynburga, którego niezachwiana wierność swojemu zmarłemu panu stała się inspiracją dla wielu opowieści i pomnika. W początkowej fazie rozwoju rasy dominowała odmiana zwisłoucha, ceniona za praktyczne zastosowanie w polowaniach. Jednak pod koniec XIX wieku, wraz z rozwojem wystaw psów, odmiana ze stojącymi uszami stała się bardziej popularna i preferowana, częściowo dzięki królowej Wiktorii. Odmiana zwisłoucha stała się rzadsza, choć nigdy nie uznano jej za wadę i współcześnie powraca do łask, szczególnie w Australii. Obecnie, mimo swojej bogatej historii i szlachetnego pochodzenia, Skye Terrier jest rasą zagrożoną wyginięciem w swoim kraju pochodzenia, co jest powodem do niepokoju wśród miłośników rasy. W Polsce pierwsze Skye Terriery pojawiły się w latach 30. XX wieku, a rasa choć nieliczna, ma swoich oddanych hodowców i entuzjastów.

Skye Terrier to pies pełen godności i elegancji, o spokojnym usposobieniu, ale z wyraźnie zaznaczoną osobowością teriera. Jest niezwykle lojalny i oddany jednemu właścicielowi, stając się często psem ,,jednego pana", do którego może być niemal chorobliwie przywiązany. Wobec obcych zachowuje się z dużą rezerwą i nieufnością, utrzymując dystans, ale nigdy nie jest złośliwy ani agresywny bez powodu. W domowym zaciszu jest zazwyczaj opanowany, ale jego czujność sprawia, że jest dobrym stróżem - z pewnością zasygnalizuje szczekaniem obecność intruzów. Skye Terrier jest inteligentny i lubi zabawę, szczególnie te, które angażują jego naturalne instynkty łowieckie, jednak potrafi również cenić sobie domowy komfort. Jest odważny, bystry i obdarzony pewną niezależnością, co nadaje mu silny charakter. Mimo to, chętnie współpracuje z ludźmi, choć w kontakcie z innymi psami, zwłaszcza tej samej płci, może wykazywać pewną konfliktowość. Dobrze wychowany i wcześnie socjalizowany, potrafi jednak żyć w zgodzie z innymi zwierzętami domowymi, w tym z kotami, jeśli dorastają razem.

Skye Terrier to rasa generalnie ciesząca się dobrym zdrowiem, jednak, jak większość psów, jest podatna na pewne specyficzne schorzenia, o których właściciele powinni być świadomi. Ze względu na swoją charakterystyczną, długą i niską budowę ciała, są bardziej narażone na urazy krążków międzykręgowych (przepuklina krążka międzykręgowego), dlatego należy unikać nadmiernego skakania, wchodzenia i schodzenia po schodach, zwłaszcza w wieku szczenięcym. Wśród innych problemów zdrowotnych wymienia się zwichnięcie rzepki oraz różnego rodzaju choroby oczu. Właściciele powinni być czujni na wszelkie potencjalne oznaki nowotworów, w tym raka gruczołu mlekowego i naczyniakomięsaka. Dodatkowo, w rasie tej występują przypadki chorób autoimmunologicznych, alergii skórnych, dysplazji stawów biodrowych oraz rzadkiego, specyficznego dla Skye Terrierów schorzenia wątroby o nieznanym pochodzeniu, przypominającego chorobę Wilsona. Niektóre osobniki mogą również wykazywać nadwrażliwość na inwermektynę oraz cierpieć na przedwczesne zamknięcie płytek wzrostowych, co wpływa na rozwój kośćca. Zdarzają się także anginy, szczególnie gdy pies przemoknie i przemarznie.

Skye Terrier nie jest psem szczególnie wymagającym pod względem żywienia, jednak dla zachowania optymalnego zdrowia i kondycji zaleca się podawanie wysokiej jakości karmy, dostosowanej do wieku (szczeniak, dorosły, senior), poziomu aktywności oraz ewentualnych indywidualnych potrzeb. Dieta może opierać się na gotowej karmie komercyjnej lub być przygotowywana w domu pod ścisłym nadzorem weterynarza. Należy pamiętać, że Skye Terriery mają tendencję do przybierania na wadze, dlatego ważne jest ścisłe monitorowanie spożycia kalorii i utrzymanie prawidłowej masy ciała, aby zapobiec otyłości. Przysmaki mogą być cennym narzędziem w szkoleniu, ale ich nadmiar również sprzyja nadwadze. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej i czystej wody. W przypadku jakichkolwiek obaw dotyczących wagi lub diety, zawsze warto skonsultować się z weterynarzem.

Długa, bujna, dwuwarstwowa sierść Skye Terriera, choć na pierwszy rzut oka wydaje się bardzo wymagająca, w rzeczywistości nie jest aż tak trudna w pielęgnacji, jak mogłoby się wydawać. Wymaga regularnego, dokładnego szczotkowania i czesania, najlepiej co najmniej raz w tygodniu, za pomocą miękkiej szczotki z igłami lub grzebienia o długich zębach, aby zapobiec tworzeniu się kołtunów. Nie zaleca się trymowania ani strzyżenia, a sierść powinna być utrzymywana w naturalnym stanie. Kąpiel z użyciem dobrego szamponu i odżywki wystarcza zazwyczaj raz w miesiącu lub w miarę potrzeby; podczas mycia nie należy mocno szorować sierści, aby nie doprowadzić do jej sfilcowania. Należy pamiętać, aby rozczesywać sierść po częściowym wysuszeniu lub po spryskaniu jej wodą bądź specjalnym preparatem ułatwiającym rozczesywanie, ponieważ czesanie całkowicie suchej sierści może prowadzić do jej wyrywania. Ze względu na długość, szata Skye Terriera łatwo zbiera brud, patyczki, liście i inne zanieczyszczenia podczas spacerów, dlatego na bieżąco trzeba usuwać "dary natury". Jaśniejsze umaszczenie często wiąże się z twardszą sierścią, która może być nieco łatwiejsza w utrzymaniu. Oprócz sierści, należy regularnie przycinać pazury (co 2-4 tygodnie) i przynajmniej raz w tygodniu sprawdzać uszy, czyszcząc je z nadmiaru woskowiny i zanieczyszczeń, aby zapobiec infekcjom.

Skye Terrier ma stosunkowo umiarkowane potrzeby ruchowe, mniejsze niż u wielu innych terierów pracujących, co czyni go rasą dobrze adaptującą się do różnych stylów życia. Zazwyczaj zadowala się poziomem aktywności komfortowym dla jego właściciela. Krótkie, codzienne spacery są dla niego wystarczające, aby zachować dobrą kondycję fizyczną i psychiczną. Nie oznacza to jednak, że jest psem kanapowym; Skye uwielbia sesje zabawowe i chętnie uczestniczy w aktywnościach z człowiekiem. Doskonale odnajduje się w psich sportach, takich jak agility, posłuszeństwo czy konkurencje ziemne, jeśli został odpowiednio wcześnie szkolony i socjalizowany. Jest aktywny i lubi biegać, choć nie wymaga intensywnych i długotrwałych wysiłków. Chętnie bawi się w aportowanie i rzucanie patyczków, a jego terierski instynkt sprawia, że doceni wszelkie zabawy związane z tropieniem.

Skye Terrier to pies bardzo inteligentny, ale jednocześnie obdarzony silną wolą i pewną niezależnością typową dla terierów, choć jest spokojniejszy niż wiele z nich. Jest podatny na szkolenie, pod warunkiem, że odbywa się ono w sposób konsekwentny, stanowczy, ale zawsze pozytywny. Psy tej rasy są wrażliwe na ostre korekty i negatywne metody szkoleniowe, które mogą sprawić, że wycofają się lub stracą zaufanie. Zamiast tego, najlepiej reagują na pochwały, nagrody i zabawę, ponieważ bardzo cenią interakcję z człowiekiem i pragną sprawiać mu przyjemność. Szkolenie należy rozpocząć jak najwcześniej. Ze względu na ich rezerwowy charakter, kluczowa jest wczesna i szeroka socjalizacja ze zróżnicowanymi ludźmi, zwierzętami i środowiskami, aby zapewnić im zrównoważoną i otwartą osobowość. Choć mogą być uparte, ich bystrość i chęć do nauki sprawiają, że z cierpliwym i rozumiejącym opiekunem mogą osiągnąć wysoki poziom posłuszeństwa i doskonale sprawdzić się w różnych psich dyscyplinach. Nie należy jednak oczekiwać od nich bezwzględnego posłuszeństwa w każdej sytuacji.

Skye Terrier, choć ceniony za swoją wyjątkową aparycję i niezachwianą lojalność, nie jest rasą, która zrobiła znaczącą karierę w świecie filmu jako gwiazda ekranu. Najbardziej znanym przedstawicielem rasy jest Greyfriars Bobby, pies z Edynburga, którego historia wierności swojemu zmarłemu panu stała się legendą i inspiracją dla książek oraz filmów fabularnych. Jednak to nie on sam był aktorem, a jego historia stanowiła tło dla dzieł kinematografii, gloryfikujących jego niezwykłe oddanie. Poza tym, rasa nie figuruje wśród psów często pojawiających się w produkcjach filmowych.];