Historia Szpica Niemieckiego sięga zamierzchłych czasów, co czyni go jedną z najstarszych ras w Europie Środkowej. Uważa się, że bezpośrednimi przodkami tych psów są tak zwane psy torfowe (Canis familiaris palustris Rüthimeyer) z epoki kamiennej, których szczątki datowane są na ponad 6000 lat. Pierwotnie szpice pełniły rolę wszechstronnych psów gospodarskich: niezawodnych stróżów domów, obejść, a także stad i winnic, a ich nieufność wobec obcych oraz brak instynktu myśliwskiego były cechami szczególnie cenionymi. Na przestrzeni wieków w Niemczech wykształciło się wiele lokalnych typów szpiców, różniących się głównie wielkością i umaszczeniem. Stowarzyszenie dla Szpiców Niemieckich (Verein für Deutsche Spitze e.V.) powstało w 1899 roku, formalizując hodowlę i uznając początkowo Szpica Miniaturowego, Małego, Dużego i Wilczego. Szpic Średni został oficjalnie uznany dopiero w 1969 roku. Rozwój poszczególnych odmian miał swoje unikalne ścieżki. Szpice Duże, zwłaszcza białe, były popularne w północnych i centralnych Niemczech jako psy pasterskie i stróżujące, podczas gdy czarne i brązowe strzegły winnic na południu. Szpic Wilczy (Keeshond), poza Niemcami silnie związany z Holandią, służył jako pies na barkach i stał się symbolem patriotów w XVIII wieku, prawdopodobnie dzięki psu o imieniu Kees, należącemu do lidera tego ruchu. Szpic Miniaturowy, czyli Pomeranian, przeszedł największą transformację. Choć jego nazwa pochodzi od Pomorza, to jego popularność gwałtownie wzrosła w Anglii w XIX wieku, głównie za sprawą królowej Wiktorii. Jej pasja do hodowli i wystawiania Pomeranianów przyczyniła się do znacznego zmniejszenia ich rozmiarów z pierwotnych kilkunastu kilogramów do współczesnej miniaturowej postaci. Inne znane osobistości, takie jak Maria Antonina czy Mozart, również posiadały szpice, co świadczy o ich długiej obecności w europejskich salonach. Mimo że w Europie Szpice Niemieckie są podzielone na pięć odmian, w Stanach Zjednoczonych AKC przyjęło je jako jedną rasę "German Spitz" w programie Foundation Stock Service w 1996 roku, traktując poszczególne rozmiary jako warianty. Ta bogata i długa historia podkreśla ich niezmienną rolę jako wiernych towarzyszy i niezawodnych stróżów.

Szpice niemieckie, niezależnie od odmiany, charakteryzują się żywym i czujnym temperamentem, połączonym z niezwykłą lojalnością i oddaniem wobec swojej rodziny. Są to psy inteligentne, pojętne i chętne do współpracy, choć jednocześnie potrafią być nieco uparte i niezależne, co jest dziedzictwem ich pierwotnej roli stróżującej. Wobec obcych wykazują naturalną rezerwę i nieufność, co czyni je doskonałymi stróżami alarmującymi - z tendencją do głośnego sygnalizowania wszelkich nietypowych zdarzeń. W domowym zaciszu są wesołe, uczuciowe i oddane, często wykazując dużą radość z zabawy, zwłaszcza z dziećmi (choć w przypadku najmniejszych odmian zaleca się ostrożność i nadzór dorosłych). Brak instynktu łowieckiego sprawia, że dobrze dogadują się z innymi zwierzętami domowymi. Są wytrzymałe, odporne na zmienne warunki pogodowe i odznaczają się długowiecznością. Wyróżnia je także pewność siebie i odwaga, która w przypadku mniejszych odmian może prowadzić do lekkomyślnych zachowań wobec większych psów.

Szpice niemieckie są uznawane za rasy generalnie zdrowe i długowieczne, o stosunkowo niewielkiej skłonności do dziedzicznych schorzeń. Jednak, jak każda rasa, mogą być predysponowane do pewnych problemów zdrowotnych. Do najczęściej wymienianych należą: zwichnięcie rzepki (szczególnie u mniejszych odmian), postępujący zanik siatkówki (PRA), dysplazja siatkówki (RD) oraz zaćma. U niektórych osobników mogą wystąpić dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, niedoczynność tarczycy, a także cukrzyca czy choroba Cushinga. Specyficznym problemem dla Szpiców Miniaturowych (Pomeranianów) jest Alopecia X, czyli tzw. "choroba czarnej skóry" prowadząca do utraty sierści, oraz zapadanie tchawicy. Szpice białe mogą być nieco bardziej narażone na alergie skórne. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania genetyczne i regularne kontrole oczu oraz stawów u swoich zwierząt, aby minimalizować ryzyko wystąpienia tych schorzeń.

Szpice niemieckie, z uwagi na różnorodność rozmiarów, mają zróżnicowane potrzeby żywieniowe, jednak generalnie nie są rasami wybrednymi, choć zdarzają się wyjątki, zwłaszcza wśród Szpiców Miniaturowych. Zaleca się stosowanie wysokiej jakości karm komercyjnych, dostosowanych do wieku, wagi i poziomu aktywności psa. Możliwe jest również przygotowywanie posiłków domowych lub dieta BARF, pod warunkiem odpowiedniej suplementacji, uzgodnionej z weterynarzem. Ze względu na bujną sierść, warto wzbogacać dietę o kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6 (np. olej z łososia) oraz białko (np. jajka kurze) w okresach linienia. Należy monitorować wagę psa, gdyż mają tendencję do tycia przy nieodpowiedniej ilości ruchu i nadmiernych porcjach jedzenia. Szpice Miniaturowe mogą być podatne na szybkie odkładanie się kamienia nazębnego, dlatego dieta powinna wspierać zdrowie jamy ustnej. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej wody.

Szpice niemieckie posiadają obfitą, dwuwarstwową szatę, składającą się z prostych, odstających włosów okrywowych i gęstego, miękkiego podszerstka. Taka struktura, choć efektowna, wymaga regularnej pielęgnacji, szczególnie w okresie linienia, które występuje zazwyczaj dwa razy w roku i jest wówczas bardzo intensywne. W tym czasie zalecane jest codzienne, dokładne szczotkowanie, najlepiej szczotką pudlówką lub furminatorem (ostrożnie, aby nie uszkodzić podszerstka), aby usunąć martwy włos i zapobiec kołtunieniu, zwłaszcza za uszami, w pachwinach i na portkach. Poza okresem linienia wystarczy czesanie raz na tydzień lub dwa, aby utrzymać sierść w dobrej kondycji. Szpice są rasą czystą, a ich sierść, mimo długości, nie ma tendencji do zatrzymywania brudu. Błoto zazwyczaj łatwo wyszczotkować po wyschnięciu. Kąpiele nie powinny być zbyt częste - wystarczą 2-4 razy w roku lub w miarę potrzeby, aby nie naruszać naturalnej warstwy ochronnej skóry i sierści. Po kąpieli niezbędne jest dokładne wysuszenie psa, by uniknąć odparzeń. Szczególnie ważne jest, aby nigdy nie golić sierści szpica, zwłaszcza Pomeraniana, ponieważ może ona już nigdy nie odrosnąć w pierwotnej strukturze, tracąc swoje właściwości izolacyjne i estetykę. Dopuszczalne jest delikatne trymowanie w celu zachowania wzorca, ale zawsze powinno być wykonywane przez doświadczonego groomera. Należy również regularnie kontrolować stan oczu (zwłaszcza u Pomeranianów, które mogą mieć zacieki), uszu, zębów (Pomeraniany są podatne na kamień nazębny) i pazurów, które należy przycinać co 2 tygodnie, jeśli pies nie ściera ich naturalnie.

Szpice niemieckie, mimo różnic w rozmiarach, generalnie charakteryzują się umiarkowanym zapotrzebowaniem na ruch. Są to psy aktywne, żywiołowe i ciekawskie, które czerpią radość z różnorodnych form aktywności. Z łatwością dostosują się zarówno do długich spacerów, biegania czy zabaw na świeżym powietrzu, jak i do bardziej spokojnego trybu życia, spędzając czas z rodziną na kanapie. Ważne jest jednak, aby zapewnić im codzienne, urozmaicone spacery i umysłową stymulację, ponieważ znudzone psy mogą stać się destrukcyjne lub nadmiernie szczekać. Bardzo chętnie uczestniczą w psich sportach, takich jak agility, rally-obedience czy taniec z psem, gdzie wykorzystują swoją inteligencję i zwinność. Mniejsze odmiany, takie jak Szpic Miniaturowy czy Mały, wymagają uwagi podczas aktywności na zewnątrz ze względu na ich skłonność do przeciskania się przez małe luki w ogrodzeniach oraz ryzyko ataku drapieżników (w przypadku Pomeranianów, zwłaszcza ze strony dużych ptaków). Wszystkie szpice lubią aportować i bawić się, co jest świetnym sposobem na zaspokojenie ich potrzeby ruchu i interakcji.

Szpice niemieckie są rasami inteligentnymi i pojętnymi, co sprawia, że są generalnie łatwe do wyszkolenia, nawet dla początkujących opiekunów. Kluczem do sukcesu jest wczesna i konsekwentna socjalizacja szczenięcia, która powinna obejmować kontakt z różnymi ludźmi, zwierzętami i sytuacjami, aby zapobiec nieufności wobec obcych i ewentualnym zadziornym zachowaniom. Szkolenie powinno opierać się na metodach pozytywnych wzmocnień, nagradzaniu i zabawie, ponieważ szpice są wrażliwe na brutalność i negatywne metody. Są chętne do współpracy i zadowolenia właściciela, ale jednocześnie bywają nieco uparte i szybko nudzą się powtórzeniami, dlatego sesje powinny być urozmaicone i niezbyt długie. Ważne jest, aby opiekun był cierpliwy, ale konsekwentny, ponieważ szpice szybko wyczuwają brak zdecydowania. Ich naturalna skłonność do szczekania wymaga wczesnego ukierunkowania, aby nie stała się uciążliwa. Szpice z powodzeniem sprawdzają się w psich sportach, takich jak agility czy obedience, ceniąc sobie umysłowe wyzwania. W przypadku Pomeranianów, należy uważać na ich delikatne stawy, unikając skoków z wysokości.

Brak danych dotyczących znaczącej kariery filmowej. Szpic miniaturowy (Pomeranian) zyskał jednak dużą popularność w mediach społecznościowych dzięki psu Boo, a także zasłynął jako jeden z nielicznych psów, które przeżyły katastrofę Titanica.];