Shiba inu to jedna z najstarszych ras japońskich, której przodkowie dotarli na Wyspy Japońskie wraz z pierwszymi osadnikami około 7 tysięcy lat p.n.e. oraz w III wieku p.n.e. Te pierwotne psy w typie szpica krzyżowały się ze sobą, dając początek sześciu rdzennym japońskim rasom, z których shiba jest najmniejszą. Nazwa ,,shiba" w starojapońskim oznaczała ,,mały", a obecnie odnosi się do ,,zarośli" lub ,,krzewów", co nawiązuje do pierwotnego przeznaczenia rasy - psa myśliwskiego do polowań na ptaki i małą zwierzynę, a nawet dziki, w górzystych, zalesionych terenach. W latach 1868-1912, wraz z importem angielskich seterów i pointerów do Japonii, shiby były masowo krzyżowane z tymi rasami, co doprowadziło do niemal całkowitego zaniku czystej linii. Sytuacja ta skłoniła myśliwych i miłośników rasy do podjęcia działań ochronnych. W 1928 roku rozpoczął się poważny program mający na celu ocalenie i odrestaurowanie shiby. W 1934 roku ujednolicono wzorzec rasy, a w 1937 roku shiba została uznana za pomnik przyrody w Japonii. Po II wojnie światowej, mimo że wojna niemal całkowicie wyniszczyła odmiany mino shiba i sanin shiba, przetrwali przedstawiciele shinshu shiba, co umożliwiło kontynuację hodowli. Pierwszy udokumentowany shiba dotarł do Stanów Zjednoczonych w 1954 roku. Od tego czasu, a zwłaszcza od lat 90. XX wieku, popularność rasy rośnie poza Japonią, między innymi w Ameryce, Danii, Holandii i Belgii. Do Polski pierwszy shiba przybył w 1992 roku, a trzy lata później urodził się pierwszy polski miot.

Shiba inu to pies o silnym i niezależnym temperamencie, często porównywanym do "wielkiego psa w małym ciele". Jest inteligentna, sprytna i bywa uparta, co wymaga od opiekuna dużej konsekwencji i cierpliwości w wychowaniu. Charakteryzuje się wyostrzonymi zmysłami i jest bardzo czujna, co czyni ją doskonałym stróżem, choć zazwyczaj nie jest nadmiernie szczekliwa. Wobec rodziny okazuje wierność i głębokie przywiązanie, jednak zazwyczaj w sposób nienachalny i zdystansowany, inicjując pieszczoty na własnych warunkach. Posiada silny instynkt łowiecki i sporą energię, którą uwielbia rozładowywać podczas aktywności fizycznej i zabaw. W stosunku do obcych bywa początkowo nieufna i zdystansowana, ale po akceptacji staje się przyjazna. Może wykazywać dominację wobec innych psów, zwłaszcza tej samej płci.

Shiba inu jest ogólnie uważana za rasę zdrową, odporną i długowieczną, często dożywającą 13-16 lat. Niemniej jednak, jak każda rasa, ma predyspozycje do pewnych schorzeń genetycznych. Należy do nich dysplazja stawów biodrowych oraz zwichnięcie rzepki. Wśród problemów zdrowotnych shib często wymienia się także choroby oczu, takie jak postępujący zanik siatkówki czy jaskra. Rasa ta może być również podatna na niedoczynność tarczycy. Jednym z najczęściej występujących problemów są alergie, zarówno pokarmowe, jak i środowiskowe, które objawiają się głównie podrażnieniami skóry i świądem. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe swoich zwierząt, aby minimalizować ryzyko dziedziczenia tych chorób, ale psy z aktywnymi alergiami nie powinny być rozmnażane.

Żywienie shiby inu powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do wieku i poziomu aktywności psa, lub na dobrze zbilansowanej diecie przygotowywanej w domu pod nadzorem weterynarza. Warto jednak pamiętać, że shiby bywają wybredne i potrafią odmówić jedzenia, jeśli coś im nie odpowiada - nie należy ich zmuszać ani głodzić, lecz szukać kompromisu i znaleźć pokarm, który będą jeść ze smakiem. Z drugiej strony, rasa ta ma tendencję do łakomstwa, co wymaga monitorowania ilości spożywanych kalorii i utrzymywania odpowiedniej wagi, aby zapobiec nadwadze. Niektóre osobniki mogą cierpieć na alergie pokarmowe lub nietolerancje, które manifestują się problemami skórnymi lub trawiennymi. W takich przypadkach konieczne może być podawanie karm monobiałkowych, bezzbożowych lub specjalistycznych diet eliminacyjnych. Świeża woda powinna być zawsze dostępna.

Pielęgnacja shiby inu, mimo jej gęstej, dwuwarstwowej sierści, nie jest nadmiernie skomplikowana, ale wymaga regularności, zwłaszcza w okresie linienia. Shiba słynie z niezwykłej dbałości o czystość, często wylizując swoją sierść niczym kot i unikając zabrudzeń czy kałuż. Kąpiele są zatem rzadkie, zazwyczaj 2-3 razy w roku lub w miarę potrzeby, ponieważ szorstka sierść okrywowa jest odporna na brud. Codzienne wyczesywanie nie jest zazwyczaj konieczne, wystarczy co kilka dni przeczesać sierść grzebieniem lub szczotką pudlówką, aby usunąć luźne włosy i ewentualny kurz. Kluczowa jest natomiast pielęgnacja w okresach intensywnego linienia, które występują dwa razy w roku, zwykle wiosną i jesienią, i trwają około 2-3 tygodnie. W tym czasie shiba linieje bardzo obficie, a sierść należy wyczesywać nawet dwa razy dziennie, aby usunąć martwy podszerstek i zminimalizować ilość włosów w domu. Należy unikać furminatora, który może uszkodzić delikatny podszerstek. Pomocne może być użycie odżywki antystatycznej przed szczotkowaniem. Wiele shib nie lubi obcinania pazurów, dlatego warto przyzwyczajać je do tego zabiegu od szczenięcia, a w razie problemów skorzystać z pomocy groomera lub weterynarza.

Shiba inu to pies o umiarkowanym, ale regularnym zapotrzebowaniu na ruch. Jest zwinna, sprawna fizycznie i pełna energii, którą lubi rozładowywać podczas aktywnych zabaw i długich spacerów. Chętnie uczestniczy w różnego rodzaju aktywnościach, takich jak bieganie, aportowanie czy eksplorowanie nowych terenów. Choć nie jest typem psa kanapowego, potrafi dostosować się do życia w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia jej codziennych, odpowiednio intensywnych wyjść na zewnątrz. Ze względu na silny instynkt łowiecki, spuszczanie shiby ze smyczy poza ogrodzonym i bezpiecznym terenem jest ryzykowne, ponieważ może podążyć za tropem. Zapewnienie jej możliwości swobodnego wybiegania się w kontrolowanym środowisku jest kluczowe dla jej dobrego samopoczucia fizycznego i psychicznego.

Szkolenie shiby inu to wyzwanie, które wymaga od opiekuna dużej cierpliwości, konsekwencji i zrozumienia jej niezależnej natury. Shiba jest inteligentna i sprytna, potrafi szybko się uczyć, ale jednocześnie bywa uparta i lubi stawiać na swoim, jeśli nie widzi sensu w danym poleceniu. Z tego powodu tradycyjne, siłowe metody szkolenia są nieskuteczne i mogą zniszczyć relację z psem. Najlepiej sprawdzają się metody pozytywnego wzmacniania, takie jak szkolenie klikerowe, oparte na nagrodach i budowaniu zaufania. Kluczowe jest rozpoczęcie socjalizacji i treningu posłuszeństwa już od szczenięcia, wpajając jasne zasady i konsekwentnie ich egzekwując. Nauka przywołania jest absolutnie niezbędna ze względu na silny instynkt łowiecki i skłonność do ucieczek - shiba nigdy nie powinna być puszczana bez smyczy poza bezpiecznym, ogrodzonym terenem. Ważna jest również socjalizacja z innymi psami i ludźmi, najlepiej poprzez udział w "psim przedszkolu", aby zminimalizować potencjalne konflikty i nieufność. Shiba jest psem pojętnym, ale wymaga ciągłej motywacji i urozmaiconych zadań, aby utrzymać jej zainteresowanie, ponieważ szybko się nudzi rutyną.

Shiba inu, choć jest rasą popularną i fotogeniczną, nie zdobyła jeszcze statusu wielkiej gwiazdy filmowej. Pojawia się sporadycznie w japońskich produkcjach, a także zdobyła ogromną popularność w mediach społecznościowych i na platformach wideo, gdzie jej unikalny, "lisi" wygląd i wyrazista mimika uczyniły ją bohaterką licznych memów i krótkich filmików. Brakuje jednak znaczących, międzynarodowych ról w kinie czy telewizji, które uczyniłyby ją szeroko rozpoznawalną dla szerszej publiczności poza internetem.];