Historia rasy Norsk Buhund jest nierozerwalnie związana z wczesnymi osadnikami norweskimi i kulturą Wikingów. Już w IX wieku psy te były cenionymi towarzyszami ludzi w Skandynawii, co potwierdzają znaleziska archeologiczne, w tym szkielety psów o budowie zbliżonej do współczesnych Buhundów odnalezione w grobowcach Wikingów. Nazwa "Buhund" wywodzi się od norweskiego słowa "bu", oznaczającego "zagrodę" lub "gospodarstwo", co doskonale oddaje ich pierwotną rolę. Przez wieki Norsk Buhund służył jako wszechstronny pies gospodarski: pilnował stad owiec i bydła, stróżował na farmach, a także pomagał w codziennych pracach rolnych. Były to psy niezwykle użyteczne w trudnych warunkach Norwegii, ceniące się za swoją wytrzymałość, inteligencję i zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji. Współczesna hodowla rasy rozpoczęła się w Norwegii na początku XX wieku, a rasa została oficjalnie uznana w 1939 roku, z celem zachowania jej unikalnych cech użytkowych i temperamentu.

Norsk Buhund to pies o odważnym, energicznym i niezwykle przyjacielskim usposobieniu. Jest pewny siebie i inteligentny, z dużą potrzebą bliskości z rodziną, której okazuje głębokie przywiązanie. Lubi być w centrum uwagi i aktywnie uczestniczyć w życiu domowników. Choć jest psem niezależnym, cechuje go również silna wola podobania się właścicielowi, co ułatwia szkolenie, ale wymaga konsekwencji. Jest spostrzegawczy i czujny, co w połączeniu z tendencją do szczekania czyni go doskonałym psem stróżującym, alarmującym o każdej nietypowej sytuacji. Wobec obcych zachowuje początkowo rezerwę, ale po odpowiednim zapoznaniu staje się otwarty. Buhund źle znosi samotność i potrzebuje stałego kontaktu z ludźmi, by uniknąć nudy i ewentualnych destrukcyjnych zachowań. Jest łagodny i cierpliwy wobec dzieci, pod warunkiem wzajemnego szacunku.

Norsk Buhund jest rasą generalnie uważaną za zdrową i odporną, cieszącą się długim życiem. Jak jednak w przypadku wielu ras, istnieją pewne schorzenia, na które mogą być bardziej podatne. Należą do nich przede wszystkim dysplazja stawów biodrowych, która może dotknąć niektóre osobniki, oraz choroby oczu, takie jak postępujący zanik siatkówki. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe swoich psów hodowlanych w kierunku tych schorzeń, a także w kierunku choroby von Willebranda, zaburzenia krzepnięcia krwi. Zapewnienie psu wysokiej jakości karmy, odpowiedniej dawki ruchu i regularnych wizyt u weterynarza przyczynia się do utrzymania go w dobrej kondycji przez wiele lat. Ogólnie rzecz biorąc, większość Norsk Buhundów to zdrowe i wytrzymałe psy.

Norsk Buhund powinien otrzymywać wysokiej jakości karmę, dostosowaną do jego wieku, poziomu aktywności oraz ewentualnych indywidualnych potrzeb. Może to być karma komercyjna, zarówno sucha, jak i mokra, lub posiłki przygotowywane w domu pod nadzorem weterynarza. Należy zwrócić szczególną uwagę na tendencję Buhundów do tycia, dlatego ważne jest monitorowanie spożycia kalorii i utrzymanie prawidłowej wagi psa. Przysmaki mogą być cenną pomocą w szkoleniu, ale powinny być podawane z umiarem, aby nie przyczyniać się do nadwagi. Niezbędny jest stały dostęp do czystej, świeżej wody. Ze względu na brak specyficznych wrażliwości pokarmowych, rasa ta zazwyczaj dobrze toleruje standardowe diety, choć zawsze warto obserwować reakcje psa na nowe składniki.

Pielęgnacja Norsk Buhunda nie jest szczególnie skomplikowana w porównaniu do innych ras szpiców, choć wymaga regularności. Rasa ta posiada podwójną sierść: gruby, obfity i twardy włos okrywowy, który jest stosunkowo gładko przylegający, oraz miękki, gęsty i wełnisty podszerstek. Sierść Buhunda ma naturalną zdolność do samooczyszczania i szybkiego wysychania po zmoczeniu, a także jest praktycznie bezzapachowa. Regularne szczotkowanie 2-3 razy w tygodniu jest wystarczające, aby utrzymać sierść w dobrej kondycji i zminimalizować linienie. Intensywniejszego szczotkowania wymaga w okresach linienia, które występują 1-2 razy w roku, kiedy pies obficie "zrzuca" podszerstek. Oprócz pielęgnacji sierści, ważne jest regularne przycinanie pazurów, higiena uszu oraz dbanie o zęby, aby zapobiegać problemom zdrowotnym.

Norsk Buhund to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Rasa ta była hodowana do pracy i pasienia przez wiele godzin, co przełożyło się na ogromną energię. Aby utrzymać Buhunda w optymalnym zdrowiu fizycznym i psychicznym, potrzebuje on intensywnego wysiłku fizycznego co najmniej dwa razy dziennie. Psy tej rasy uwielbiają biegać swobodnie, aportować, towarzyszyć właścicielowi podczas jazdy na rowerze, a także uczestniczyć w długich, całodniowych wędrówkach. Idealnie sprawdzą się w różnych psich sportach, takich jak agility, flyball, obedience, tropienie czy treibball, które angażują zarówno ciało, jak i umysł. Norsk Buhund nie jest psem kanapowym; bez wystarczającej dawki ruchu i zajęcia może stać się sfrustrowany i przejawiać niepożądane zachowania.

Norsk Buhund to rasa inteligentna i stosunkowo podatna na szkolenie, szczególnie w porównaniu do innych szpiców nordyckich. Posiada naturalną chęć do sprawiania przyjemności właścicielowi, co jest dużym atutem. Jednakże, jak na psa pierwotnego przystało, wykazuje również pewną niezależność i silny temperament, co może sprawić, że utrzymanie jego skupienia podczas sesji treningowych będzie wyzwaniem. Kluczem do sukcesu jest wczesna socjalizacja z ludźmi i innymi psami, rozpoczęta już w okresie szczenięcym. Buhundy są często bardzo zmotywowane jedzeniem, dlatego pozytywne metody szkoleniowe, takie jak kliker i nagrody, są niezwykle skuteczne. Szkolenie powinno być konsekwentne, różnorodne i pełne pozytywnych wzmocnień. Pies ten uwielbia wyzwania umysłowe i szybko się uczy, ale monotonia może go zniechęcić. Z uwagi na swoją wrażliwość na otoczenie, czasami mogą być wyzwaniem w bardziej stresujących sytuacjach, np. na wystawach.

Rasa Norsk Buhund nie zyskała szerokiej popularności w przemyśle filmowym. Choć jej ujmujący wygląd, inteligencja i wierność mogłyby predysponować ją do ról psów rodzinnych, pomocników czy nawet bohaterów przygodowych, nie odnotowano znaczących występów tej rasy na wielkim ekranie ani w znanych produkcjach telewizyjnych. Pozostaje to rasa ceniona przede wszystkim w kręgach miłośników i hodowców, a nie jako celebryta ekranu.];