Pochodzenie teriera irlandzkiego jest głęboko zakorzenione w historii Zielonej Wyspy, gdzie od stuleci występowały liczne typy terierów. Choć trudno jednoznacznie wskazać jego precyzyjne początki, uważa się go za jedną z najstarszych irlandzkich ras. Początkowo teriery te, różniące się umaszczeniem i rozmiarami, pełniły wszechstronne role w gospodarstwach wiejskich - od tępienia gryzoni i polowań na lisy, borsuki czy wydry, po stróżowanie i towarzyszenie ludziom z różnych warstw społecznych. Wraz z rozwojem kynologii i wystaw psów w XIX wieku, rozpoczęto proces standaryzacji rasy. Przed rokiem 1880 umaszczenie teriera irlandzkiego nie było jeszcze jednolite - obok rudych psów, występowały także czarne podpalane i pręgowane. Jednak do końca XIX wieku intensywne działania hodowców doprowadziły do eliminacji tych wariantów, a na początku XX wieku wszystkie teriery irlandzkie były już czerwone. W 1879 roku w Dublinie powstał pierwszy klub rasy, co przyczyniło się do jej oficjalnego uznania przez angielski Kennel Club pod koniec XIX wieku. Międzynarodową reputację zyskał dzięki swojemu atrakcyjnemu wyglądowi i niezłomnemu charakterowi, szczególnie podczas I wojny światowej, gdzie udowodnił swoją inteligencję i odwagę, służąc jako pies meldunkowy.

Terier irlandzki to pies o żywiołowym i stanowczym temperamencie, typowym dla terierów, ale często opisywanym jako bardziej łagodny niż u niektórych jego kuzynów. Jest niezwykle pojętny i oddany swojej rodzinie, okazując dużą czułość i przymilność wobec bliskich. Cechuje go niezłomna odwaga - potrafi być waleczny jak lew, jeśli uzna, że sytuacja tego wymaga, doskonale sprawdzając się w roli stróża. Mimo tej determinacji, nie jest z natury zaczepny i, choć bywa uparty, nie prowokuje konfliktów, zwłaszcza jeśli jest odpowiednio ułożony. Posiada silny instynkt łowiecki, co może objawiać się chęcią pogoni za małymi zwierzętami. W stosunku do obcych bywa początkowo nieufny, ale rzadko agresywny. W domu, po zaspokojeniu jego potrzeb ruchowych i umysłowych, potrafi być spokojnym i miłym kompanem.

Terier irlandzki uchodzi za jedną z najzdrowszych ras psów, charakteryzującą się dużą wytrzymałością i niewielką predyspozycją do chorób genetycznych. Przez wiele lat problemem było rogowacenie opuszek łap, jednak dzięki starannym programom hodowlanym udało się tę dolegliwość praktycznie wyeliminować. Rzadko zdarza się również kamica moczowa, zwłaszcza cystynuria, prowadząca do powstawania kamieni. Wśród innych sporadycznych schorzeń, na które rasa może być podatna, wymienia się zaćmę oraz dziedziczną miopatię dystroficzną, czyli chorobę mięśni. Generalnie jednak, przy odpowiedniej opiece i zdrowym trybie życia, teriery irlandzkie cieszą się długim i aktywnym życiem.

Terier irlandzki nie jest psem szczególnie wymagającym pod względem żywienia. Może być karmiony wysokiej jakości karmą suchą, mokrą, lub dietą przygotowywaną w domu, o ile jest ona zbilansowana i dostosowana do jego wieku, poziomu aktywności oraz indywidualnych potrzeb. Ze względu na jego energiczny charakter, warto zadbać o odpowiednią ilość białka i tłuszczu w diecie, aby zapewnić mu energię do codziennych aktywności. Rasa ta bywa łakoma, dlatego ważne jest kontrolowanie ilości podawanego jedzenia, aby zapobiec nadwadze, zwłaszcza jeśli pies ma ograniczoną aktywność fizyczną. Przysmaki mogą być świetnym narzędziem w szkoleniu, ale należy wliczać je w dzienną porcję kalorii.

Pielęgnacja teriera irlandzkiego nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności, zwłaszcza w odniesieniu do jego charakterystycznej, szorstkiej sierści. Włos jest gęsty, twardy, drutowaty i przylegający, z miękkim podszerstkiem, a na brodzie nieco dłuższy. Kluczowym zabiegiem pielęgnacyjnym jest trymowanie, które należy wykonywać 2-3 razy w roku. Trymowanie, czyli ręczne usuwanie martwego włosa, pozwala utrzymać odpowiednią strukturę sierści, jej twardość oraz żywe umaszczenie. Co ważne, sierści teriera irlandzkiego nie należy strzyc maszynką, ponieważ powoduje to zmiękczenie i utratę pożądanej tekstury oraz koloru. Poza trymowaniem, wystarczy regularne szczotkowanie, raz na kilka dni, aby usunąć luźne włosy i utrzymać sierść w dobrym stanie. Dzięki regularnemu trymowaniu, pies praktycznie nie linieje w domu, co jest dużą zaletą dla alergików i osób ceniących czystość. Na spacerach szorstka sierść nie zbiera nadmiernie brudu.

Terier irlandzki to wulkan energii i pies o bardzo dużym zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Jest niezwykle szybki, wytrzymały i zwinny, uwielbia intensywny wysiłek i sport. Aby zachować równowagę psychiczną i fizyczną, potrzebuje codziennych, długich i aktywnych spacerów, połączonych z bieganiem i możliwością swobodnego wyładowania energii. Chętnie uczestniczy w zabawach, lubi aportować, gonić za piłką czy patykami. Doskonale sprawdza się jako towarzysz joggingu, rowerowych i konnych wypraw. Jest psem inteligentnym, dlatego oprócz aktywności fizycznej potrzebuje także stymulacji umysłowej, np. poprzez szkolenie sportowe, takie jak agility, w którym często odnosi sukcesy. Znudzony terier, pozbawiony odpowiedniej dawki ruchu, może stać się destrukcyjny, np. przekopywać ogródek, co bardzo lubi.

Terier irlandzki jest psem inteligentnym i pojętnym, co sprawia, że jest dosyć podatny na szkolenie, choć bywa też uparty i samodzielny, co jest cechą typową dla terierów. Szkolenie należy rozpoczynać już w wieku szczenięcym, stosując metody oparte na pozytywnym wzmocnieniu, cierpliwości, konsekwencji i stanowczości. Kluczowe jest budowanie relacji opartej na zaufaniu. Terier irlandzki lubi wyzwania umysłowe i chętnie angażuje się w naukę, o ile jest ona dla niego interesująca i nagradzająca. Wczesna i odpowiednia socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi środowiskami jest niezwykle ważna, aby wykształcić u niego zrównoważony charakter. Mimo, że dobrze dogaduje się z domowymi kotami, jego silny instynkt łowiecki wymaga uwagi, szczególnie w kontaktach z małymi, obcymi zwierzętami. Nie jest to rasa polecana jako pierwszy pies, chyba że właściciel jest aktywny i ma doświadczenie w postępowaniu z psami o silnym charakterze i potrzebie pracy.

Brak konkretnych danych o znaczących, szeroko rozpoznawalnych rolach teriera irlandzkiego w filmach, które uczyniłyby go "gwiazdą filmową". Rasa ta jest jednak ceniona za swoje cechy charakteru i z pewnością pojawiała się w produkcjach, gdzie doceniano jej inteligencję i odwagę, jak choćby w kontekście wykorzystania jej podczas I wojny światowej.];