Historia psa grenlandzkiego jest nierozerwalnie związana z rdzennymi mieszkańcami Arktyki, Inuitami, którzy tysiące lat temu przybyli na Grenlandię z Syberii. Wykopaliska archeologiczne potwierdzają obecność podobnych psów na tych terenach już 7000 lat p.n.e. Psy te były kluczowe dla przetrwania Eskimosów, służąc jako niezastąpione psy zaprzęgowe i towarzysze polowań na foki oraz niedźwiedzie polarne. Selekcja hodowlana opierała się przede wszystkim na cechach użytkowych, takich jak siła, wytrzymałość i odporność na ekstremalne warunki klimatyczne. Pierwsi Europejczycy, w tym wikingowie i późniejsi wielorybnicy, docenili ich zdolności i zaczęli zabierać je na wyprawy. Pies grenlandzki, obok samojeda, wsławił się udziałem w historycznej ekspedycji Roalda Amundsena na biegun południowy w 1911 roku. Wiele z tych psów nie wróciło z wyprawy, służąc jako pokarm dla innych, co świadczy o surowości warunków i selekcji, która ukształtowała rasę. Do dziś na Grenlandii utrzymuje się populacja psów pracujących w tradycyjny sposób, a ich czystość rasowa jest chroniona przez restrykcyjne przepisy.

Pies grenlandzki to prawdziwy wulkan energii, charakteryzujący się silną psychiką i odwagą. Jest niestrudzonym psem zaprzęgowym, pełnym wigoru i gotowości do pracy. W stosunku do ludzi, nawet obcych, jest przeważnie przyjazny, jednak jego niezależna natura sprawia, że nie przywiązuje się do jednej konkretnej osoby i nie nadaje się do roli psa stróżującego. Wykazuje bardzo silny instynkt łowiecki, co jest pozostałością po jego przodkach polujących na foki i niedźwiedzie polarne. Preferuje życie w grupie osobników własnej rasy, ale wobec obcych psów, zwłaszcza mniejszych, może być konfliktowy. Lubi dzieci, choć w zabawie bywa żywiołowy i wymaga nadzoru.

Pies grenlandzki to rasa generalnie bardzo zdrowa i wyjątkowo odporna, zwłaszcza na niskie temperatury, tolerując mrozy sięgające nawet -40°C. Jego podwójna szata zapewnia doskonałą izolację termiczną. Niestety, źle znosi upały i wysoką wilgotność, dlatego w cieplejszym klimacie wymaga odpowiednich warunków i cienia. Problemy o podłożu genetycznym zdarzają się u tej rasy sporadycznie. Jak wiele dużych ras, pies grenlandzki jest narażony na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, a także na potencjalnie śmiertelny skręt żołądka. Mimo swojej ogólnej odporności, średnia długość życia wynosi około 10-14 lat. Psy grenlandzkie zazwyczaj pozostają aktywne i pełne energii niemal do końca życia.

Żywienie psa grenlandzkiego powinno być starannie zbilansowane i dostosowane do jego wysokiego poziomu aktywności, wieku oraz indywidualnych potrzeb zdrowotnych. Psy tej rasy są bardzo energiczne i wymagają diety bogatej w białko i tłuszcze, zwłaszcza jeśli są aktywnie wykorzystywane do pracy zaprzęgowej lub mieszkają na zewnątrz w chłodnym klimacie. Można stosować zarówno wysokiej jakości gotowe karmy suche i mokre, jak i dietę gotowaną lub surową (BARF). W przypadku samodzielnie przygotowywanych posiłków, niezbędna jest suplementacja odpowiednio dobranymi witaminami i minerałami, aby zapewnić psu wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Pracujące psy grenlandzkie mogą wymagać dodatkowych porcji tłuszczu, np. z tłustego mięsa lub smalcu, w celu dostarczenia wystarczającej ilości energii. Rasa nie jest szczególnie wrażliwa na konkretne rodzaje karmy ani skłonna do alergii pokarmowych, ale zawsze należy obserwować reakcje psa na nowe składniki diety.

Pielęgnacja psa grenlandzkiego, choć nie jest skomplikowana, wymaga regularności i bywa czasochłonna, głównie ze względu na jego gęstą, podwójną szatę. Sierść składa się z delikatnego, gęstego podszerstka i gęstego, prostego, grubego włosa okrywowego. Pies intensywnie linieje, szczególnie sezonowo, ale gubi sierść w znacznych ilościach również poza okresami linienia. Niezbędne jest regularne i dokładne szczotkowanie, najlepiej kilka razy w tygodniu, a w okresach linienia nawet codziennie, za pomocą szczotki pudlówki i zgrzebła o zakrzywionych końcach, aby usunąć martwy podszerstek i zapobiec kołtunieniu. Sierść na głowie i kończynach jest krótsza, natomiast na tułowiu dłuższa i bardziej obfita, a na ogonie tworzy okazałą "szczotkę". Pies nie wymaga profesjonalnego fryzjera. Na spacerach sierść nie zbiera nadmiernie dużo brudu, ale po powrocie z aktywności w terenie warto ją przetrzeć. Poza pielęgnacją sierści należy regularnie kontrolować stan uszu, oczu, pazurów (przy ich wysokiej aktywności często ścierają się naturalnie) i zębów pupila.

Pies grenlandzki ma ekstremalnie wysokie zapotrzebowanie na ruch i aktywność fizyczną. Jest to rasa wyhodowana do niestrudzonej pracy w zaprzęgu, dlatego nie nadaje się na psa kanapowego. Potrzebuje codziennych, długich i intensywnych spacerów, a najlepiej regularnych treningów sportów zaprzęgowych, takich jak canicross (bieganie z psem), bikejoring (jazda na rowerze z psem) czy scooterjoring (jazda na hulajnodze z psem). Uwielbia biegać, eksplorować i ciągnąć, więc chętnie potowarzyszy opiekunowi w joggingu czy pieszych wędrówkach, niosąc ekwipunek w specjalnych sakwach. Bez wystarczającej dawki ruchu może stać się sfrustrowany, destrukcyjny lub nadmiernie energiczny w domu. Chętnie bawi się, ale najbardziej spełnia się w aktywnościach, które angażują jego pierwotne instynkty i fizyczną wytrzymałość.

Szkolenie psa grenlandzkiego wymaga dużej cierpliwości, konsekwencji i doświadczenia. Psy tej rasy są inteligentne, ale również bardzo niezależne i uparte, co jest cechą typową dla ras pierwotnych. Nie należy od nich oczekiwać ślepego posłuszeństwa. Najlepiej reagują na pozytywne metody szkolenia oparte na nagrodach i budowaniu zaufania. Treningi powinny być dla nich przyjemnością i wyzwaniem umysłowym, angażującym ich inteligencję. Metody awersyjne są absolutnie niewskazane, ponieważ mogą prowadzić do agresji lub całkowitego zamknięcia się psa na współpracę. Socjalizację należy rozpocząć jak najwcześniej, już od szczenięctwa, poprzez uczestnictwo w zajęciach "psiego przedszkola". Jest to kluczowe dla nauczenia psa prawidłowej komunikacji z innymi czworonogami i zminimalizowania jego silnego instynktu łowieckiego w stosunku do mniejszych zwierząt. Pies grenlandzki nie jest polecany dla początkujących opiekunów.

Brak danych o znaczącej karierze filmowej psa grenlandzkiego w produkcjach współczesnych. Rasa ta zasłynęła historycznym udziałem w wyprawie Roalda Amundsena na biegun południowy w 1911 roku, gdzie odegrała kluczową rolę w transporcie i przetrwaniu, stając się symbolem siły i wytrzymałości.];