Historia doga argentyńskiego sięga początków XX wieku, a jego twórcą był argentyński chirurg, dr Antonio Nores Martinez, z prowincji Cordoba. Jego rodzina od pokoleń zajmowała się hodowlą psów, a marzeniem doktora było stworzenie idealnego czworonoga, łączącego w sobie cechy wybitnego łowcy grubej zwierzyny, niezawodnego stróża oraz oddanego i łagodnego towarzysza rodzinnego. W 1928 roku dr Martinez rozpoczął ambitny program hodowlany. Podstawą nowej rasy stał się "dawny bojowy pies z Cordoby" - silny i wytrzymały, lecz niestabilny psychicznie, powstały z krzyżówek buldogów i bulterierów. Dr Martinez starannie selekcjonował osobniki o białej maści, zgryzie nożycowym, ciężkich głowach i długich kufach. Następnie krzyżował je z wieloma innymi rasami, aby wzmocnić pożądane cechy i wyeliminować wady. Wśród ras, które przyczyniły się do powstania doga argentyńskiego, znalazły się m.in.: dog niemiecki, bokser, mastif hiszpański, buldog, bulterier, duży pies pirenejski, pointer, wilczarz irlandzki oraz dogue de Bordeaux. Każde takie połączenie dawało początek odrębnej linii, w których prowadzono dalszą, rygorystyczną selekcję. W roku 1947 rasa była już genotypowo i fenotypowo ustabilizowana, a dr Martinez przedstawił jej wzorzec. Siła, wytrzymałość, doskonały węch i odwaga uczyniły dogi argentyńskie niezrównanymi myśliwymi w sforach, zdolnymi do polowań na dziki, pekari, a nawet pumy, chroniąc jednocześnie inwentarz domowy. Oficjalne uznanie rasy przez Federacion Cinologica Argentina i Sociedad Rural Argentina nastąpiło w 1964 roku, natomiast przez FCI - w 1973 roku, w dużej mierze dzięki wysiłkom brata twórcy rasy, doktora Augustina Nores Martinez.

Dog argentyński to pies o silnym i złożonym temperamencie. Wobec swojej rodziny jest niezwykle czuły, lojalny i oddany, często określany jako "pieszczoch", który bezgranicznie ufa swojemu opiekunowi i chętnie podąża za nim krok w krok. Po zapewnieniu odpowiedniej dawki ruchu w domu staje się spokojnym i zrównoważonym towarzyszem. Posiada jednak silnie rozwinięty instynkt łowiecki i obronny, co sprawia, że może być nieufny, a nawet zdystansowany lub agresywny wobec obcych psów i małych zwierząt traktowanych jako potencjalna zdobycz. W stosunku do ludzi obcych zachowuje zazwyczaj spokój, ale dystans i czujność, potrzebując czasu na obserwację i ocenę sytuacji. Ważne jest, aby pamiętać o oficjalnym standardzie rasy, który kładzie nacisk na brak agresji wobec ludzi, jednak bez właściwej socjalizacji i konsekwentnego wychowania jego wrodzone cechy mogą prowadzić do niepożądanych zachowań. Dogi argentyńskie są też znane z tego, że rzadko szczekają, zazwyczaj tylko w sytuacjach, gdy czują zagrożenie.

Dog argentyński to rasa generalnie uznawana za silną i wytrzymałą, jednak, jak wiele dużych psów, ma swoje specyficzne predyspozycje zdrowotne. Najczęściej występujące problemy to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, alergie skórne i pokarmowe, a także choroby dermatologiczne. Ponadto, dogi argentyńskie są narażone na skręt żołądka, który jest stanem zagrażającym życiu. Charakterystyczną dolegliwością dla tej białej rasy jest wrodzona głuchota, związana z brakiem pigmentu. Zaleca się przeprowadzanie badania BAER (Brainstem Auditory Evoked Response) u szczeniąt w wieku 7-8 tygodni, co pozwala wykryć zarówno głuchotę jednostronną, jak i obustronną. Co ciekawe, obecność nawet niewielkiej, ciemnej łaty na głowie może zmniejszyć ryzyko wystąpienia tej wady. Rasa dobrze znosi wysokie temperatury, jednak ze względu na krótką sierść i brak podszerstka nie jest odporna na zimno i nie powinna być trzymana na zewnątrz, zwłaszcza w chłodniejszym klimacie. Białe umaszczenie wymaga również ostrożności podczas długiego przebywania na słońcu, aby uniknąć poparzeń słonecznych.

Żywienie doga argentyńskiego powinno być oparte na wysokiej jakości karmie, dostarczającej odpowiedniej ilości białka, niezbędnego do utrzymania imponującej masy mięśniowej, oraz tłuszczu, jako źródła energii. Można zdecydować się na gotowe karmy suche lub mokre, przeznaczone dla ras dużych, lub przygotowywać posiłki w domu. W przypadku diety domowej, kluczowe jest zapewnienie odpowiedniej suplementacji, aby uniknąć niedoborów. Dogi argentyńskie, posiadając potężne szczęki, z łatwością radzą sobie z rozmaitymi kośćmi przeznaczonymi dla psów. Wykazują umiarkowaną skłonność do łakomstwa, co oznacza, że choć lubią jeść, a smakołyki są doskonałą motywacją w szkoleniu, to przy konsekwentnym wychowaniu nie powinny uporczywie żebrać przy stole. Warto obserwować psa pod kątem alergii i nietolerancji pokarmowych, które bywają w rasie problemem.

Pielęgnacja doga argentyńskiego nie jest skomplikowana ani czasochłonna. Jego krótka, gładka sierść o długości 1,5-2 cm, w zależności od klimatu, może mieć różną gęstość i grubość, a zazwyczaj nie posiada obfitego podszerstka. Regularne szczotkowanie raz w tygodniu, za pomocą gumowej rękawicy lub miękkiej szczotki, wystarczy, aby usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji. Należy jednak pamiętać, że dogi argentyńskie linieją, a ich krótkie, twarde włoski potrafią wbijać się w tapicerkę mebli i dywany, co bywa uciążliwe. Kąpiele są potrzebne tylko w miarę konieczności, gdyż zabrudzenia z krótkiej sierści łatwo usunąć wilgotną ściereczką. Psy cierpiące na alergie dermatologiczne mogą wymagać specjalistycznych szamponów, stosowanych zgodnie z zaleceniami weterynarza. Oprócz pielęgnacji sierści, należy regularnie kontrolować stan uszu, dbać o higienę zębów i przycinać pazury, jeśli nie ścierają się naturalnie.

Dog argentyński to rasa o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Nie jest to pies kanapowy, a niewybiegany pupil może wykazywać destrukcyjne zachowania lub nadmierną nerwowość. Wymaga długich, intensywnych spacerów, które powinny obejmować nie tylko marsz, ale także swobodny bieg, aportowanie i zabawy. Chętnie uczestniczy w aktywnościach sportowych wymagających siły i wytrzymałości, takich jak canicross czy obrona sportowa, choć jego budowa i temperament sprawiają, że niekoniecznie sprawdzi się w agility. Potrzebuje zarówno aktywności fizycznej, jak i stymulacji umysłowej, np. poprzez tropienie, aby zaspokoić swój silny instynkt łowiecki. Regularne i urozmaicone ćwiczenia są kluczowe dla jego dobrego samopoczucia psychicznego i fizycznego.

Dog argentyński jest psem inteligentnym, ale jednocześnie samodzielnym i upartym, co sprawia, że jego szkolenie wymaga dużej konsekwencji, cierpliwości i doświadczenia. Rasa ta nie jest polecana dla początkujących właścicieli psów. Najlepiej rozpocząć socjalizację już od wczesnego szczenięctwa, zapoznając psa z różnorodnymi bodźcami, ludźmi, zwierzętami i środowiskiem. Niezbędne jest nauczenie podstawowych komend posłuszeństwa, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa otoczenia i kontroli tak dużego i silnego psa. Szkolenie powinno opierać się na pozytywnym wzmocnieniu i nagrodach, unikając wszelkiej presji, krzyków czy kar fizycznych, które mogą prowadzić do strachu, a w konsekwencji do zachowań agresywnych. Dog argentyński jest oddany swojemu panu i chętnie współpracuje, jeśli zaufa mu bezgranicznie i poczuje, że przewodnik jest zdecydowany i sprawiedliwy. Właściwie prowadzone szkolenie i socjalizacja pozwalają ukształtować zrównoważonego i posłusznego psa, zdolnego do pełnienia ról od psa towarzyszącego po służbowego.

Dog argentyński, choć jest rasą o imponującym wyglądzie i charakterze, nie jest szczególnie znany z kariery filmowej. Nie występował w znaczących rolach gwiazd ekranu, a jego obecność w kinematografii jest raczej marginalna w porównaniu do innych popularnych ras.];