Historia Gryfonika Brukselskiego sięga wieków, a jego odległe początki można odnaleźć już na XVII-wiecznych obrazach flamandzkich mistrzów, przedstawiających małe psy o wyglądzie zbliżonym do dzisiejszych gryfoników. Jednak prawdziwy rozwój rasy zaczął się w Brukseli, stolicy Belgii, na początku XIX wieku. Tamtejsi stangreci i dorożkarze trzymali w swoich stajniach niewielkie, szorstkowłose psy, zwane potocznie "Smousje" lub "griffons d"ecurie", które pełniły funkcję niezawodnych pogromców gryzoni oraz czujnych stróżów powozów i stajni. Aby udoskonalić rasę, hodowcy krzyżowali te psy z innymi rasami, takimi jak King Charles Spaniel (dla uzyskania barwy ruby), mops (który przyczynił się do skrócenia kufy i wprowadzenia krótkowłosej odmiany - brabantczyka), a także terier irlandzki, yorkshire terrier i pinczer małpi (affenpinscher). Przełomowym momentem dla Gryfonika Brukselskiego było zainteresowanie ze strony belgijskiej rodziny królewskiej, a w szczególności królowej Marii-Henriette w latach 70. XIX wieku. Jej miłość do tych psów sprawiła, że zyskały one status salonowych ulubieńców, a ich popularność szybko rozprzestrzeniła się wśród arystokracji. W 1883 roku pierwsze osobniki, Topsy i Foxine, zostały zarejestrowane w Księgach Rodowodowych Św. Huberta (L.O.S.H.). Pod koniec XIX i na początku XX wieku rasa zyskała międzynarodowe uznanie, a wiele gryfoników zostało wyeksportowanych do Anglii i Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1910 roku American Kennel Club (AKC) oficjalnie uznał rasę. Niestety, obie wojny światowe drastycznie przetrzebiły populację gryfoników w Europie, a ich przetrwanie zawdzięczamy głównie oddanym hodowcom z USA i Wielkiej Brytanii. Obecny wzorzec rasy został opublikowany przez FCI w 2003 roku.

Gryfonik Brukselski to pies o żywym, czujnym i zrównoważonym usposobieniu. Jest niezwykle dumny i inteligentny, z wyraźnym poczuciem własnej wartości. Jego serce bije w rytmie głębokiego przywiązania do swojego właściciela i całej rodziny - nie znosi samotności i najchętniej spędzałby każdą chwilę w towarzystwie bliskich. Choć czujny, nie jest ani lękliwy, ani agresywny, co czyni go doskonałym psem alarmującym, który zasygnalizuje wszelkie niezwykłe zdarzenia. Gryfonik to pieszczoch i prawdziwy miłośnik zabaw, pełen komicznego uroku i nieprzebranej energii, którą chętnie spożytkuje na wspólnych aktywnościach. Jego wrażliwa natura wymaga łagodnego podejścia, a silna więź z ludźmi sprawia, że jest bardzo podatny na szkolenie, o ile odbywa się ono w pozytywnej i motywującej atmosferze.

Gryfoniki Brukselskie, choć generalnie uważane za psy zdrowe i odporne, mogą być podatne na pewne dolegliwości typowe dla małych ras, a także te związane z ich brachycefaliczną budową. Ważne jest, aby odpowiedzialni hodowcy przeprowadzali badania swoich psów pod kątem chorób dziedzicznych. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych należą: wypadanie rzepki (patellar luxation), dysplazja stawów biodrowych oraz wady oczu, takie jak zaćma (katarakta) czy dwurzędność rzęs (distichiasis). Ze względu na krótką kufę, gryfoniki mogą doświadczać problemów z oddychaniem w upalne, wilgotne dni i często chrapią. Bruzda nosowa wymaga regularnego czyszczenia, aby zapobiec odparzeniom i infekcjom, a duże, czasami nadmiernie łzawiące oczy powinny być regularnie przemywane. Rasa ta ma również dość płytko osadzone siekacze, dlatego należy unikać dawania twardych przedmiotów do gryzienia. Rzadziej, ale mogą występować, takie schorzenia jak wodogłowie czy alergie skórne. Regularne kontrole weterynaryjne, właściwa dieta i pielęgnacja są kluczowe dla utrzymania gryfonika w dobrym zdrowiu przez całe życie.

Gryfonik Brukselski powinien być żywiony wysokiej jakości karmą przeznaczoną dla małych ras, dostosowaną do jego wieku (szczenię, dorosły, senior) i poziomu aktywności. Mają zazwyczaj doskonały apetyt, dlatego ważne jest monitorowanie spożycia kalorii i wagi psa, ponieważ rasa ma tendencję do nadwagi. Smakołyki mogą być używane jako pomoc w szkoleniu, ale w umiarkowanych ilościach. W przypadku karmienia domowymi posiłkami, należy to robić pod nadzorem weterynarza, dbając o zbilansowanie diety i suplementację preparatami witaminowo-wapniowymi. Po każdym posiłku (szczególnie karmą mokrą) i piciu, zaleca się wytarcie brody psa, aby uniknąć zabrudzeń i podrażnień skóry. Zapewnienie stałego dostępu do świeżej, czystej wody jest absolutnie konieczne. Po trymowaniu sierści warto rozważyć podawanie suplementów wspomagających skórę i regenerację włosa.

Pielęgnacja Gryfonika Brukselskiego, ze względu na jego szorstką sierść z podszerstkiem, wymaga regularności i pewnej specyfiki. Sierść jest twarda, nieco falista i nie powinna być lokowata ani jedwabista. Kluczowym elementem jest trymowanie, czyli ręczne usuwanie martwego włosa, co jest niezbędne do utrzymania prawidłowej struktury szaty i jej estetycznego wyglądu. Gryfoniki szorstkowłose nie linieją intensywnie w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, ale wymagają regularnego trymowania - zazwyczaj 3-4 razy w roku u dorosłego psa, a u szczeniąt częściej, począwszy od około drugiego miesiąca życia. Pomiędzy trymowaniami wystarczy cotygodniowe szczotkowanie, aby usunąć luźne włosy i utrzymać szatę w czystości. Kąpiele przeprowadza się w miarę potrzeby, używając szamponu dla psów szorstkowłosych. Szczególną uwagę należy zwrócić na długie włosy na głowie, tworzące charakterystyczną brodę i wąsy - wymagają one regularnego czyszczenia i wycierania po jedzeniu oraz piciu. Dodatkowo, konieczne jest regularne kontrolowanie i czyszczenie bruzdy koło nosa, oczu (przemywanie specjalnymi preparatami), uszu (usuwanie nadmiaru włosów) oraz przycinanie pazurów, aby zapobiec ich nadmiernemu wzrostowi i dyskomfortowi.

Gryfonik Brukselski to pies o umiarkowanym poziomie energii, który pomimo swoich niewielkich rozmiarów potrzebuje regularnej aktywności fizycznej, aby pozostać w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Chociaż nie jest typem sportowca wymagającego ekstremalnych wyzwań, uwielbia biegać, bawić się i eksplorować otoczenie. Codzienne spacery, trwające co najmniej pół godziny, są dla niego niezbędne, a dodatkowo chętnie uczestniczy w różnego rodzaju zabawach z opiekunem, takich jak aportowanie czy pościgi za ulubioną zabawką. Gryfoniki doskonale odnajdują się w aktywnościach, które angażują je zarówno fizycznie, jak i umysłowo, dlatego mogą z powodzeniem trenować psie sporty, takie jak agility czy obedience, na poziomie mini. Są psami towarzyskimi i najszczęśliwszymi, gdy mogą spędzać czas aktywnie wraz ze swoją rodziną, ceniąc sobie zarówno długie wędrówki, jak i beztroskie harce w ogrodzie czy parku.

Gryfonik Brukselski to rasa inteligentna i bystra, co w połączeniu z silnym przywiązaniem do właściciela sprawia, że jest stosunkowo łatwy do szkolenia. Najlepiej reaguje na pozytywne metody, oparte na nagrodach i pochwałach; ostre korekty czy przymusowe podejście mogą zrazić jego wrażliwą naturę. Szkolenie należy rozpocząć wcześnie, już w wieku szczenięcym, skupiając się na socjalizacji z ludźmi, innymi psami i różnymi środowiskami - to zapewni mu rozwój w zrównoważonego i dobrze wychowanego towarzysza. Chociaż jest chętny do nauki i lubi wyzwania umysłowe, nauka czystości może wymagać nieco więcej cierpliwości i konsekwencji, jak u wielu ras miniaturowych. Gryfoniki bardzo potrzebują kontaktu z człowiekiem i źle znoszą samotność - pozostawione na długo same mogą wykazywać niepożądane zachowania, dlatego szkolenie powinno uwzględniać naukę samodzielności, ale z naciskiem na obecność rodziny.

Gryfonik Brukselski zyskał ogromną międzynarodową rozpoznawalność i serca milionów widzów dzięki pamiętnej roli psa Jill w nagradzanym filmie "Lepiej być nie może" (As Good As It Gets) z 1997 roku. Jill, u boku słynnego Jacka Nicholsona i Helen Hunt, skradła show swoim komicznym wyrazem pyska i urokiem osobistym, stając się jednym z najbardziej ikonicznych psich aktorów w historii kina i znacząco przyczyniając się do wzrostu zainteresowania tą niezwykłą rasą.];