Historia gryfoników, w tym belgijskiego, jest ściśle spleciona z ich bliskimi krewnymi - brukselskim i brabantczykiem. Wszystkie wywodzą się od małego, szorstkowłosego psa zwanego Smousje, który przez wieki był powszechnie spotykany w okolicach Brukseli. Psy te pełniły rolę tępicieli gryzoni w stajniach oraz stróżów powozów i warsztatów. W drugiej połowie XIX wieku, w celu uszlachetnienia rasy i utrwalenia jej współczesnego wyglądu, krzyżowano je z innymi psami, takimi jak King Charles Spaniel (dla umaszczenia ruby, choć w przypadku gryfonika belgijskiego liczył się wpływ na budowę) oraz mopsy, które wniosły do puli genowej cechy takie jak krótka sierść (dając początek brabantczykowi), a także charakterystyczną krótką kufę i nową paletę barw, w tym czarną maskę. Pierwsze gryfoniki brukselskie zostały zarejestrowane w Księgach Rodowodowych Św. Huberta (L.O.S.H.) w Belgii w 1883 roku. Rasa zyskała znaczną popularność około roku 1900, w dużej mierze dzięki zainteresowaniu belgijskiej królowej Marii-Henriette. Wiele osobników zostało wówczas wyeksportowanych, co przyczyniło się do rozprzestrzenienia i globalnego uznania rasy. Po II wojnie światowej ich popularność nieco zmalała, jednak nadal są cenionymi psami do towarzystwa, pielęgnowanymi przez miłośników rasy. Co ciekawe, w jednym miocie mogą urodzić się szczenięta wszystkich trzech odmian gryfoników.

Gryfonik belgijski to zrównoważony, żywiołowy i dumny pies, niezwykle przywiązany do swojego właściciela i rodziny. Jest czujny, ale z natury ani lękliwy, ani agresywny. Wesoły, uczuciowy i towarzyski, uwielbia spędzać czas ze swoimi bliskimi i źle znosi długotrwałą samotność. Dla dzieci jest doskonałym, niezmordowanym w zabawie przyjacielem, jednak ze względu na jego niewielkie rozmiary, zawsze należy pilnować, aby zabawy były bezpieczne. Szczenięta są zazwyczaj bardzo energiczne, z wiekiem stają się bardziej stateczne, lecz nadal cenią sobie aktywność i spacery na świeżym powietrzu. Są to psy mało hałaśliwe, co czyni je idealnymi towarzyszami w warunkach miejskich. Wykazują dużą tolerancję wobec innych psów i zwierząt domowych, w tym kotów, choć mogą być nieco nieufne wobec większych, obcych czworonogów.

Gryfonik belgijski generalnie cieszy się dobrym zdrowiem i uchodzi za rasę dość odporną. Niemniej jednak, jak wiele małych ras, może być predysponowany do pewnych schorzeń. Najczęściej odnotowuje się zwichnięcie rzepki kolanowej oraz sporadycznie dysplazję stawów biodrowych. Ze względu na brachycefaliczny kształt głowy (skróconą kufę), gryfoniki mogą mieć tendencje do problemów z oddychaniem, szczególnie w upalne dni, co wymaga ostrożności i unikania intensywnego wysiłku w wysokich temperaturach. Ważna jest również regularna higiena jamy ustnej, ponieważ rasa ta ma skłonności do odkładania się kamienia nazębnego. Ich duże, okrągłe oczy mogą nadmiernie łzawić, dlatego wymagają regularnego przemywania specjalnymi preparatami. Należy także dbać o czystość bruzdy nosowej, aby zapobiec odparzeniom. Płytko osadzone siekacze sprawiają, że nie zaleca się dawania im bardzo twardych gryzaków ani zabaw w przeciąganie, które mogłyby prowadzić do uszkodzeń zębów.

Gryfoniki belgijskie zazwyczaj mają doskonały apetyt, dlatego kluczowe jest ścisłe kontrolowanie ilości podawanej karmy, aby zapobiec nadwadze i otyłości, do której rasa ta ma skłonności. Zaleca się stosowanie wysokiej jakości karm przeznaczonych dla małych ras, dostosowanych do wieku i poziomu aktywności psa. Możliwe jest również przygotowywanie posiłków domowych, jednak w takim przypadku konieczna jest konsultacja z weterynarzem lub dietetykiem zwierzęcym w celu zapewnienia odpowiedniego zbilansowania składników odżywczych i suplementacji witaminowo-wapniowej. Po posiłkach, zwłaszcza tych mokrych, należy pamiętać o starannym wyczyszczeniu brody psa, aby uniknąć zabrudzeń i podrażnień skóry. Po zabiegu trymowania sierści warto wzbogacić dietę o suplementy wspierające zdrowie skóry i odrastanie włosa.

Sierść gryfonika belgijskiego jest szorstkowłosa z podszerstkiem, nieco falista, ale nie lokowata. Wymaga regularnej i systematycznej pielęgnacji, aby zachować jej prawidłową strukturę i wygląd. Kluczowym zabiegiem jest trymowanie (ręczne usuwanie martwych włosów), które powinno odbywać się 3-4 razy w roku u dorosłego psa. Pierwsze trymowanie szczenięcia zaleca się już około drugiego miesiąca życia, a następnie powtarza się je w miarę potrzeby do ukończenia pierwszego roku. Sierści nie należy strzyc maszynką, ponieważ psuje to jej strukturę i sprawia, że staje się miękka i trudna w pielęgnacji. Oprócz trymowania, zaleca się cotygodniowe szczotkowanie sierści, aby usunąć luźne włosy i zapobiec kołtunieniu. Kąpiel przeprowadza się w zależności od potrzeb, używając szamponu przeznaczonego dla psów szorstkowłosych. Niezwykle ważna jest również codzienna higiena bruzdy nosowej, oczu (przemywanie w przypadku nadmiernego łzawienia) oraz regularna kontrola i czyszczenie uszu z nadmiaru włosów. Należy także pamiętować o przycinaniu pazurów. Rasa ta linieje umiarkowanie, a prawidłowo pielęgnowana sierść nie zbiera nadmiernie brudu. Po jedzeniu i piciu konieczne jest wycieranie brody, aby była czysta.

Gryfonik belgijski, mimo swoich niewielkich rozmiarów, ma umiarkowane zapotrzebowanie na ruch i nie jest typowym psem kanapowym, choć chętnie spędza czas na kolanach właściciela. Lubi długie spacery i aktywności na świeżym powietrzu, ale potrafi także zadowolić się mniejszą dawką ruchu, pod warunkiem regularnych wyjść. Jest aktywny i żywiołowy, chętnie uczestniczy w różnego rodzaju zabawach, takich jak aportowanie czy rzucanie patyków. Jego zwinność i inteligencja sprawiają, że doskonale sprawdza się w psich sportach, takich jak mini agility czy posłuszeństwo, co stanowi dla niego zarówno wyzwanie fizyczne, jak i umysłowe.

Gryfonik belgijski to pies inteligentny i chętnie współpracujący z człowiekiem, jeśli nauka sprawia mu przyjemność. Jest umiarkowanie podatny na szkolenie, co oznacza, że choć nie jest szczególnie trudny w ułożeniu, wymaga konsekwencji i pozytywnych metod. Nie należy traktować go ostro, ponieważ może stać się oporny. Zamiast tego, motywacja poprzez smakołyki i pochwały przynosi najlepsze rezultaty. Ważna jest wczesna socjalizacja szczeniąt z różnymi ludźmi, innymi psami i nowymi sytuacjami, aby wychować psa pewnego siebie i zrównoważonego. Dla mniej doświadczonych właścicieli, uczestnictwo w psim przedszkolu jest bardzo polecane. Gryfonik belgijski lubi wyzwania umysłowe i chętnie uczy się nowych komend, co można wykorzystać do nauki sztuczek.

Brak danych o znaczącej karierze filmowej gryfonika belgijskiego. Rasa ta nie była szeroko eksponowana w produkcjach kinowych, jak inne, bardziej rozpoznawalne psy.];